Na drugiej stronie nie było nic dwuznacznego.
Leżała tam przedwstępna umowa sprzedaży
mieszkania przy ulicy Fizkulturnej, datowana na.
Naszego mieszkania.
Tego samego, w którym byłem zameldowany i gdzie po śmierci babci miałem swój prawny udział.
Na dole widniała notatka agencji: „Transakcja niemożliwa do czasu wymeldowania najstarszego dziecka”.
Na odwrocie było pismo mojej matki w niebieskim kolorze.
„Załatwić do 14.02. Po tym można składać”.
Przeczytałem tę linijkę trzy razy.
Potem jeszcze raz, wolniej, jakby od tempa czytania zależało, czy stanie się ona mniej prawdziwa.
Kobieta naprzeciwko milczała.
Zdjęła tylko mokre rękawiczki i przysunęła mi kolejny arkusz.
Było to zaświadczenie archiwalne z opieki społecznej.
15 lutego moi rodzice nie złożyli zawiadomienia o zaginięciu syna.
Złożyli oświadczenie, że „samowolnie uciekłem z domu i mam skłonności do ucieczek”.
Cztery dni później wystąpili o zgodę na pilną sprzedaż mieszkania.
Uzasadnienie było proste i zimne.
„Ciężka sytuacja materialna rodziny”.
Siedziałem, nie czując oparcia fotela.
W pewnym momencie wydało mi się, że powietrze w gabinecie zgęstniało.
Zapytałem tylko o jedno:
— Czy to wystarczy?
Skinęła głową.
— Żeby obalić ich wniosek, aż nadto. Żeby wszcząć odrębne dochodzenie — również.
Potem otworzyła folder dalej.
Były tam wyciągi bankowe mojego ojca.
Przeterminowane kredyty. Tytuły wykonawcze. Listy od prywatnych wierzycieli. Mandaty.
Na pół roku przed tamtym wieczorem wszystko już się sypało.
Nie załamali się w jedną noc.
Przygotowywali się.
Mieszkanie sprzedali dziewiętnaście dni po tym, jak zostawili mnie na dworcu.
Pieniądze szybko zniknęły.
Część — na długi ojca.
Część — na wkład własny za dom, w którym mieszkają do dziś.
Część — na samochód, którym ojciec potem chwalił się sąsiadom.
Mojego udziału w tych pieniądzach nie było nigdzie.
Mojego imienia — również.
Przewróciłem jeszcze kilka stron.
Leżała tam kopia karty wezwania z dworca autobusowego.
Czas. Nazwisko dyżurnej. Notatka policjanta.
„Dziecko wyjaśniło: rodzice poszli kupić bilety i nie wrócili”.
Ani słowa o ucieczce.
Ani słowa o trudnym synu.
Tylko prawda, zapisana tej samej nocy, zanim jeszcze zdążyła obrosnąć wygodnym kłamstwem.
Podniosłem wzrok.
Za oknem padał mokry śnieg.
Grzejnik pod parapetem w końcu znów zaczął szumieć, i od tego zrobiło się jeszcze ciszej.
— Kto jeszcze żyje z tych, którzy to widzieli? — zapytałem.
Przejrzała notatki.
— Kobieta z punktu informacyjnego. Nina Pietrowna. Na emeryturze. Mieszka w Kinielu.
Tego samego wieczoru pojechałem do niej.
Nie otworzyła od razu.
Niska, siwa, w starym ciepłym bezrękawniku, z tym samym termosem w ręku, jakby czas po prostu zmienił okładkę.
Podałem swoje imię.
Początkowo nie poznała.
Potem przyjrzała się uważniej i przycisnęła dłoń do ust.
