Następnego dnia zostawiłam mu absolutnie puste mieszkanie.
Na kuchennym stole leżała cudza taśma miernicza budowlana.
Obok stał nieumyty kubek z resztkami kawy.
A na drogich winylowych tapetach w kolorze kości słoniowej ktoś narysował trzy grube krzyżyki ołówkiem.
Elena w milczeniu postawiła torbę z zakupami na podłodze.
Z sypialni dochodziło szuranie nóg i mamrotanie.
Przeszła korytarzem.
W drzwiach sypialni stała Ludmiła Pietrowna.
Teściowa zamyślona przykładała do ściany drewnianą metrową linijkę.
— Co pani robi? — zapytała Lena.
Jej głos zabrzmiał sucho.
Bez powitania.
Teściowa drgnęła i upuściła linijkę.
Ta z hukiem uderzyła o niemiecki laminat.
Lena skrzywiła się w duchu.
— Oj, Lenoczko, przestraszyłaś mnie.
Już przyszłaś?
A my z Antoszą postanowiliśmy sobie przymierzyć.
Tu jest dobra wnęka.
Jeśli usuniecie waszą szafę, moja kanapa idealnie się zmieści.
A szafę przesuniecie do salonu.
Tam jest dużo miejsca.
Lena ścisnęła pasek torby tak mocno, że zbielały jej knykcie.
— Pani kanapa? — powtórzyła.
— Jaka jeszcze kanapa w mojej sypialni?
Ludmiła Pietrowna zacisnęła cienkie usta.
Jej spojrzenie natychmiast straciło fałszywą czułość.
— W waszej sypialni, Eleno Siergiejewno, będzie pokój dziecięcy.
Później.
A na razie ja tu pomieszkam.
Postanowiliśmy wynająć moje mieszkanie.
Wiesz, jakie są ceny w dwa tysiące dwudziestym szóstym roku?
Pięćdziesiąt tysięcy rubli miesięcznie nie będzie zbędne.
Antoszy pora zmienić samochód.
Trzasnęły drzwi wejściowe.
W korytarzu pojawił się Anton.
Ściągał kurtkę, nucąc coś pod nosem.
Zobaczył żonę i matkę stojące naprzeciw siebie.
Zamarł.
— O, Lenka, dziś wcześnie wróciłaś.
W klinice dali ci wolne? — próbował się uśmiechnąć.
Uśmiech wyszedł napięty.
— Nikt nie dał mi wolnego — ucięła Elena.
— Co się dzieje w moim mieszkaniu?
Dlaczego twoja matka rysuje ołówkiem po mojej tapecie?
Anton ciężko westchnął.
Przewrócił oczami.
Nienawidził awantur.
Zawsze chował się za zdaniem: „ty wszystko komplikujesz”.
— Len, bez histerii od progu.
Mama pomieszka z nami.
To tymczasowe.
Dwa lata, może trzy.
Mieszkanie wynajmiemy, pieniądze pójdą do rodzinnego budżetu.
Sama przecież marudziłaś, że długo zbieramy na urlop.
— Sprowadziłeś swoją matkę do nas, nawet mnie nie pytając?
— A dlaczego miałbym pytać o pozwolenie we własnym domu? — Anton nagle podniósł głos.
Zrobił krok do przodu, zasłaniając sobą matkę.
Ludmiła Pietrowna zadowolona prychnęła.
Lena przeniosła wzrok z męża na teściową.
W środku coś kliknęło.
Jak napięty przełącznik.
— W twoim domu? — cicho doprecyzowała Lena.
— Anton, kupiliśmy tę skorupę pięć lat temu.
Goły beton.
Nie było tu nawet ścian wewnętrznych.
— Moja matka dała dwa miliony rubli na wkład własny! — oznajmił Tocha, wybijając każde słowo.
— Bez tych pieniędzy nie udźwignęlibyśmy kredytu.
To jej mieszkanie dokładnie w takim samym stopniu, jak nasze.
— Dwa miliony? — Lena się roześmiała.
Krótko i ostro.
— A trzy miliony czterysta pięćdziesiąt tysięcy rubli z mojego spadku, które poszły na remont i meble, zapomniałeś?
Mój ojciec zostawił mi daczę.
Sprzedałam ją co do kopiejki, żebyśmy żyli jak ludzie.
— Oj, nie rozśmieszaj ludzi! — odezwała się Luda, wyglądając zza ramienia syna.
— Nakleiła papierki na ściany i wyobraziła sobie, że jest gospodynią.
Wielka rzecz, kto kupował sedes.
Mieszkanie jest zapisane na Antoszę!
To on płaci hipotekę.
To była prawda.
W dokumentach głównym kredytobiorcą figurował Anton Wiktorowicz.
Lena była współkredytobiorcą.
Wtedy uznali, że tak będzie prościej ze względu na ulgę podatkową.
— Czyli moje zdanie nic nie znaczy? — Lena patrzyła mężowi prosto w oczy.
— Lenka, uspokój się.
Jesteśmy jedną rodziną — mąż zmienił taktykę.
Spróbował ją objąć, ale ona cofnęła się o krok.
— Mama zajmie sypialnię.
My na razie przekoczujemy w salonie na kanapie.
Co ci szkodzi?
Starszy człowiek.
— Moje rzeczy leżą w sypialni.
— Przeniesiesz.
Jutro niedziela.
Przy okazji zwolnisz półki w szafie.
Mama ma dużo pudeł.
Lena spojrzała na grube krzyżyki na ścianie.
Na drogie gniazdka wykonane na zamówienie.
Na dębowe listwy przypodłogowe.
— Nie, Anton.
Twoja matka nie będzie tu mieszkać.
Mąż poczerwieniał.
Jego dobroduszna twarz wykrzywiła się ze złości.
— Wiesz co, Elena?
Tutaj nie ma nic twojego!
Ni-cze-go!
Metry kupiono za pieniądze mamy i mój kredyt.
A twoje papierki, paragony za sedesy i kanapy, to pył.
Będę chciał, to matka się tu wprowadzi.
Będę chciał, to przywiozę siostrę.
A jak ci się nie podoba, drzwi są tam!
W korytarzu zawisła cisza.
Słychać było tylko buczenie lodówki.
Tej samej dwudrzwiowej lodówki za dwieście tysięcy, na którą Lena czekała dwa miesiące z zagranicy.
— Drzwi są tam, tak? — powtórzyła.
— Dokładnie.
I bez przedstawień.
Jutro rano jadę do Tweru w delegację na dwa dni.
Wracam we wtorek wieczorem.
Mama przyjedzie ze mną.
Z rzeczami.
Do tego czasu pokój ma być pusty.
Zrozumiałaś?
Odwrócił się i poszedł do kuchni.
Teściowa uśmiechnęła się zwycięsko i podreptała za synem.
Lena została w korytarzu.
W środku nie było łez.
Nie było paniki.
Była tylko lodowata, absolutna pustka.
I zła jasność.
Niedzielny poranek zaczął się od szumu wody.
Anton brał prysznic.
Lena siedziała w kuchni.
Nie spała całą noc.
Przed nią leżał tablet, kalkulator i gruba niebieska teczka z dokumentami.
Pięć lat temu, kiedy dostali klucze do betonowej skorupy, Lena wzięła cały proces w swoje ręce.
Anton jeździł po regionie po budowach, a ona po pracy odwiedzała sklepy budowlane.
Skrupulatnie zachowywała wszystkie paragony.
Każdą umowę z wykonawcami.
Każdy dokument dostawy kafelków, gniazdek, drzwi wewnętrznych i hydrauliki.
Liczba na kalkulatorze migała: 3 454 200 rubli.
Dokładnie tyle włożyła w ten „mamin beton”.
Anton wszedł do kuchni.
Pachniał drogimi perfumami.
Tymi samymi, które Lena podarowała mu na rocznicę.
Miał na sobie koszulę wyprasowaną jej rękami.
— Zrobiłaś kawę? — rzucił, zapinając spinki do mankietów.
— Nie zrobiłam — spokojnie odpowiedziała Lena.
Anton prychnął.
Podszedł do ekspresu do kawy.
Nacisnął przycisk.
Maszyna zabuczała.
— Znowu się obrażasz?
Przedszkole, Lenka.
Poburczysz i ci przejdzie.
Mama przyjedzie we wtorek o szóstej wieczorem.
Zwolnij sypialnię.
Zamówiłem gazelę na jej rzeczy.
— Szerokiej drogi — powiedziała, nie odrywając wzroku od kalkulatora.
Anton wypił kawę jednym haustem i wrzucił kubek do zlewu.
Drzwi wejściowe głośno trzasnęły.
Zamek kliknął dwa razy.
Lena odczekała dokładnie dziesięć minut.
Potem wzięła telefon i wybrała numer.
Sygnały trwały długo.
W końcu ktoś odebrał.
— Tak, Eleno Siergiejewno?
Przecież dziś wolne — odezwał się zachrypnięty męski bas.
— Maksim.
Cześć.
Ty i twoja ekipa jesteście teraz na obiekcie czy wolni?
Maksim był tym samym majstrem, który robił im remont.
Ponury pięćdziesięciolatek, znający wartość dobrego narzędzia i uczciwej pracy.
Wtedy się zaprzyjaźnili.
Lena zawsze płaciła na czas i przywoziła mężczyznom gorące obiady.
— Wolni do środy.
Czekamy, aż wyschnie wylewka przy prospekcie.
A co się stało?
Coś cieknie?
— Nie, Max.
Nic nie cieknie.
Potrzebuję demontażu.
Pełnego.
— Kogo demontować? — nie zrozumiał majster.
— Całe mieszkanie, Maksim.
Przecież wy to wszystko składaliście?
Teraz trzeba rozebrać.
Zdjąć kuchnię, laminat, sufity napinane, drzwi, gniazdka, hydraulikę.
Do stanu tego samego betonu, który przyjęliście od dewelopera.
W słuchawce zapadła długa cisza.
Max odchrząknął.
— Len… ty jesteś przy zdrowych zmysłach?
To przecież barbarzyństwo.
Masz tam drzwi z litego dębu.
Sufity grzaliśmy i naciągaliśmy.
Laminat jest na kleju.
Pokłóciłaś się z mężem czy co?
— Rozwodzę się.
Okazało się, że mieszkanie jest jego mamy.
Powiedziano mi, że tutaj nie ma nic mojego.
Chcę zabrać swoje rzeczy.
Płacę podwójną stawkę.
Za pilność.
Macie czterdzieści osiem godzin.
We wtorek o czwartej po południu ma tu być pusto.
Weźmiesz to?
Znów pauza.
— Max, dwieście tysięcy gotówką.
Od razu.
Plus tragarze na mój koszt.
— Za godzinę będziemy — burknął Maksim.
W południe w mieszkaniu panował ogłuszający hałas.
Przyjechało sześciu mężczyzn w roboczych kombinezonach.
Lena zamówiła trzy ogromne furgony z tragarzami i opłaciła wynajem magazynu na obrzeżach miasta na dwa miesiące z góry.
Proces ruszył.
Okazało się, że idzie znacznie szybciej niż budowanie.
Burzyć to nie budować.
— Lenoczko, kuchnia jest zabudowana! — krzyczał Max przez pisk wkrętarki.
— Jeśli będziemy odrywać fronty razem z kamiennym blatem, zniszczymy ci płytki na fartuchu!
— Zbijajcie płytki! — odkrzyknęła Lena.
— Wszystkie płytki aż do cegły!
Płytki też są moje!
Hiszpańskie!
Po trzy tysiące za metr!
Mężczyźni spojrzeli po sobie, wzruszyli ramionami i wzięli do rąk młoty udarowe.
Mieszkanie umierało na jej oczach.
Z sypialni wyniesiono włoskie łóżko.
Rozebrano wbudowaną szafę przesuwną.
Ulubione miejsce Ludmiły Pietrowny, ta sama „dobra wnęka”, teraz ziała gołymi bloczkami z pianobetonu.
Robotnicy wyrywali drzwi wewnętrzne razem z futrynami.
Odsłoniła się pianka montażowa.
Lena stała w korytarzu z notesem i wykreślała pozycje.
Lampy?
Zdjęte.
Tapety?
Lena osobiście wzięła szpachelkę, zwilżyła gąbkę i zaczęła zdzierać gęsty winyl z tynku.
Pasy z grubymi krzyżykami ołówkiem leciały do czarnych worków na śmieci o pojemności stu dwudziestu litrów.
— Eleno Siergiejewno, sedes też zdejmować? — krzyknął jeden z hydraulików.
Lena zajrzała do łazienki.
Japońska podwieszana miska WC za osiemdziesiąt tysięcy.
Stelaż zabudowany w obudowie.
— Rozbijcie obudowę.
Odkręćcie sedes.
Wannę z hydromasażem też odłączyć.
Baterie odkręcić.
— Zostawi go pani bez wody.
Rury trzeba zaślepić — hydraulik podrapał się po głowie.
— Zaślepcie najtańszymi plastikowymi korkami po czterdzieści rubli.
Mam zapisane: za wszystkie instalacje płaciłam ja.
Do niedzielnego wieczoru mieszkanie przypominało strefę działań wojennych.
W powietrzu wisiał gęsty pył cementowy.
Sąsiadka z dołu przyszła awanturować się z powodu hałasu młota udarowego.
Groziła, że wezwie dzielnicowego.
Lena otworzyła drzwi, pokazała paszport z meldunkiem, akt małżeństwa i rachunek za prace.
Sąsiadka postukała się palcem w czoło i odeszła.
Następnego dnia proces trwał dalej.
Wyrywano dębowe listwy przypodłogowe.
Laminat schodził ciężko, zostawiając na betonowej wylewce strzępy kleju i podkładu.
Rzeczy Antona Lena pakowała sama.
Układała je w czarnych workach na śmieci.
Jego drogie garnitury, krawaty, koszule, majtki i skarpetki.
Po prostu wrzucała je do plastikowego worka i zawiązywała węzeł.
Trzy worki stały samotnie w rogu przedpokoju.
We wtorek o drugiej po południu wszystko było skończone.
Ostatni furgon odjechał do magazynu.
Ekipa Maksima stała na klatce schodowej.
Milcząc palili, patrząc na to, co zostało z przytulnego gniazdka.
A raczej na to, czego nie zostało.
W mieszkaniu nie było nic.
Absolutnie nic.
Goły szary beton na podłodze z smugami budowlanego kleju.
Obdarte ściany ze strzępami szarego tynku.
Ze ścian smętnie sterczały kłęby przewodów — Lena kazała wykręcić wszystkie gniazdka i włączniki marki Legrand.
Nie było ani jednych drzwi wewnętrznych.
Nie było kuchennej zabudowy.
Z łazienki zniknęło wszystko.
Zostały jedynie plastikowe kikuty rur i goła betonowa wnęka.
Nawet lustro odklejono od ściany.
Było zimno.
W listopadzie kaloryfery grzały sumiennie.
Ale Lena przypomniała sobie, że włoskie żeliwne grzejniki po dwanaście tysięcy za żeberko kupowała ona.
Je też odkręcono, zakładając tanie zawory-zaślepki na piony.
Po mieszkaniu hulał lodowaty listopadowy przeciąg.
— Drzwi wejściowe zdejmujemy? — ponuro zapytał Max, gasząc papierosa.
Lena spojrzała na masywne stalowe drzwi z lustrzanym panelem.
Zapłaciła za nie sto dwadzieścia tysięcy.
— Zdejmujemy, Max.
Przetnijcie zawiasy.
— Lenka, jesteś okrutną babą.
Zostawisz go zimą w otwartej skorupie?
— Nie jestem okrutna.
Jestem sprawiedliwa.
Niech Antosza i Ludoczka sami pilnują maminego betonu.
Drzwi zdjęto.
Zamiast nich Max, z dobroci serca, przybił do otworu drzwiowego kawałek taniej sklejki znalezionej przy śmietniku pod domem.
Od środka podparł ją odłamkiem cegły.
Lena rozliczyła się z mężczyznami.
Uścisnęła każdemu rękę.
Została sama.
Siedziała na tanim składanym krześle wędkarskim z Decathlonu.
W szarym betonie echo roznosiło każdy jej ruch.
Zegarek na jej ręce pokazywał 17:45.
Czekała.
Kroki na klatce schodowej rozległy się za pięć szósta.
Głosy były głośne.
— Ostrożnie, tragarze!
Noście ostrożnie, tam jest kryształ! — komenderowała Ludmiła Pietrowna.
— Wszystko dobrze, mamo.
Stawiajcie pudła tutaj, w przedsionku — dudnił głos Antona.
Rozległ się brzęk kluczy.
Metalowy trzpień zabrzęczał, ale trafił w nicość.
Anton zaklął.
Lena wstała.
Podeszła do otworu, odsunęła nogą cegłę i odrzuciła sklejkę na bok.
Anton stał na podeście z kluczami w wyciągniętej ręce.
Za nim sapała Ludmiła Pietrowna, ściskając w dłoniach fikusa w ogromnej doniczce.
Obok dwóch ponurych tragarzy trzymało rozkładaną kanapę i trzy kraciaste torby.
Wpatrywali się w Lenę.
Potem ich spojrzenia przeniosły się za jej plecy.
Fikus wypadł z rąk Ludmiły Pietrowny.
Doniczka roztrzaskała się z suchym chrzęstem.
Ziemia rozsypała się po płytkach klatki schodowej.
Anton milczał.
Jego usta powoli się otwierały.
Mrugnął.
Potem jeszcze raz.
Spróbował zajrzeć głębiej do mieszkania, ale nie było na co patrzeć.
Pustka.
Szare plamy.
Przewody sterczały ze ścian jak martwe robaki.
Odłamki cegły.
Kawałki zastygłej pianki.
Ani światła, ani ciepła, ani przytulności.
Absolutne, sterylne zero.
— Co… co to jest? — chrapliwie wykrztusił Anton Igoriewicz.
Głos mu zadrżał i przeszedł w pisk.
— Wasze mieszkanie — spokojnie odpowiedziała Elena.
— Tak jak powiedziałeś.
Nie ma tu już nic mojego.
Tylko wasze dwa miliony wkładu własnego w postaci monolitu.
Zabrałam swoje rzeczy.
— Rzeczy?! — pisnęła teściowa.
Chwyciła się za serce i oparła o ścianę.
— Zdemolowałaś mieszkanie, kryminalistko!
Dzicy ludzie!
Policja!
Dzwonię na policję!
Rabunek!
Ludmiła Pietrowna nerwowo zaczęła grzebać w torebce, upuszczając na podłogę szminkę i tabletki.
Lena skrzyżowała ręce na piersi.
— Dzwońcie, Ludoczko.
Dzwońcie.
Tylko że dzielnicowemu już wczoraj wszystko pokazałam.
Mam teczkę paragonów grubą na palec.
Na każdy gwóźdź, na każdą deskę laminatu i na każdą baterię.
Sąd będzie po mojej stronie.
Całe mienie zostało kupione za środki ze sprzedaży mojej odziedziczonej daczy.
Paragony są.
Wyciągi z kont są.
Zabrałam swoje mienie.
Anton w końcu odzyskał ruch.
Zrobił krok naprzód, prosto na ziemię z fikusa.
— Lenka… pojebało cię?
Zdjęłaś drzwi wejściowe!
Jak my będziemy tu spać?!
W nocy będzie minus pięć!
— Nie moje problemy.
Masz kredyt, to śpij.
Przytulicie się z mamą do siebie na jej kanapie i się ogrzejecie.
Plastikowe okna wstawił deweloper, więc je zostawiłam.
Nie wieje tak mocno.
— Gdzie są moje rzeczy?! — wrzasnął Anton.
Jego twarz pokryła się czerwonymi plamami.
— Moje garnitury!
Moje dokumenty!
Lena skinęła w stronę rogu przedpokoju.
Tam, na warstwie betonowego pyłu, samotnie tuliły się trzy czarne worki na śmieci o pojemności stu dwudziestu litrów.
— Tam.
Wszystko twoje jest tam.
Pralkę też zabrałam, więc majtki będziesz musiał prać w umywalce.
Oj, stop.
Umywalkę też zabrałam.
Woda jest zakręcona.
Toaleta na zewnątrz, za rogiem, w McDonaldzie.
Byłym „Wkusno i toczka”, znaczy się.
Wzięła swoją torebkę.
Zarzuciła ją na ramię.
— Ty… ty jesteś chora, Lenka — wyszeptał mąż.
Rozglądał się na boki i powoli docierała do niego skala katastrofy.
W jego głowie układały się cyfry.
Bankowi był winien jeszcze cztery miliony.
A remont na takim poziomie teraz, w dwudziestym szóstym roku, kosztowałby jakieś pięć milionów.
Na karcie miał najwyżej sto tysięcy rubli.
Ludmiła Pietrowna jęknęła i osunęła się po ścianie.
— Antosza… źle mi.
Daj wody.
— Nie ma wody, mamo! — warknął na nią tak, że aż drgnęła.
— Nie ma rur!
Wszystko odcięła, ta suka!
Podam cię do sądu za zniszczenie mieszkania!
Lena roześmiała się.
Szczerze i lekko.
— Podawaj.
Tylko najpierw kup drzwi.
Bo macie tu teraz przejście publiczne.
I tak, kluczy nie oddam, bo nie ma to sensu.
Zamków też już nie ma.
Ruszyła ku schodom.
Dwaj tragarze z kanapą z szacunkiem rozstąpili się, robiąc jej drogę.
Jeden z nich odprowadził ją wzrokiem, w którym dało się wyczytać mieszaninę grozy i podziwu.
Lena zeszła na parter, wyszła na ulicę i wciągnęła mroźne listopadowe powietrze.
Gdzieś za nią, na czwartym piętrze, rozlegał się histeryczny krzyk teściowej.
Lena wyjęła z kieszeni telefon, zablokowała numery męża i jego matki, i zamówiła taksówkę.
Po raz pierwszy od wielu długich miesięcy oddychało jej się pełną piersią.
A wy jak byście postąpili: zostawilibyście zdrajcy chociaż drzwi wejściowe i sedes, czy też zabralibyście wszystko aż po ostatni gwóźdź?
