W przedpokoju pachniało sauną i stęchłym zapachem mocnych trunków
— tym kwaśnym aromatem, który wżera się w ubrania po męskich posiadówkach.
Wadim wrócił do domu jak zwycięzca.
Właśnie wycierałam buty z błota pośniegowego, kiedy stanął nade mną, nawet nie zdejmując kurtki.
— Ola, musimy porozmawiać. Twardo i szczerze.
Wyprostowałam się.
W jego rękach nie było nic — ani chleba, o który prosiłam, ani mandarynek.
Tylko telefon i nadęte poczucie własnej ważności.
— Mów — poszłam do kuchni umyć ręce.
Poszedł za mną, nawet się nie rozuwając.
Stanął w drzwiach ze skrzyżowanymi rękami na piersi — poza Napoleona przed ważną bitwą.
— Siedzieliśmy z chłopakami i policzyliśmy…
W skrócie — siedzisz mi na karku.
Woda z kranu szumiała, ale usłyszałam każde słowo.
Zakręciłam kran.
Wytarłam ręce ręcznikiem.
Powoli się odwróciłam.
— Interesujące.
I jak to zrozumiałeś?
— Arytmetyka, Ola.
Prosta arytmetyka.
Hipotekę płacę ja? Ja.
Samochód utrzymuję ja? Ja.
A twoja pensja gdzie znika?
Na szmatki?
Na jakieś głupoty?
Policzyłem — ja cię utrzymuję.
Całkowicie.
Patrzyłam na niego — na jego zaczynającą się łysinę, na brzuch opięty swetrem, który podarowałam mu w zeszłe święta i który kosztował niemałe pieniądze.
Jesteśmy małżeństwem od dziesięciu lat.
Przez dziesięć lat zarządzałam budżetem tak, żeby czuł się żywicielem rodziny, nawet gdy w lodówce było niewiele jedzenia.
— I co proponujesz? — zapytałam lodowatym tonem.
— Rozdział.
Pełny.
Uśmiechnął się triumfalnie.
— Obżerasz mnie, więc żyw się sama!
Rachunki po połowie.
Jedzenie — każdy dla siebie.
Nie wynajmowałem się, żeby cię karmić.
— Dobrze.
To słowo go zaskoczyło.
Spodziewał się krzyków, tłumaczeń, może łez.
— Co znaczy „dobrze”?
— Zgadzam się.
Od tej chwili każdy za siebie.
Otworzyłam lodówkę.
Wyjęłam taśmę malarską, która została po remoncie pokoju dziecięcego, którego tak naprawdę nigdy nie było.
W milczeniu nakleiłam grubą linię dokładnie na środku półek.
— Po prawej twoje.
Po lewej moje.
Nie pomyl się.
Wadim prychnął, wyraźnie zadowolony z tego, jak łatwo ugiął „pasożyta”.
— Świetnie.
Już dawno tak powinno być.
Przynajmniej uzbieram pieniądze na porządną łódź.
Pierwszy tydzień chodził dumny jak paw.
Kupował sobie kiełbaski w promocji i bochenki białego chleba.
Jadł je z ketchupem, demonstracyjnie mlaskając.
— Widzisz?
Dwieście rubli kolacja.
A ty ciągle: „kup mięso”, „kup warzywa”.
Rozrzutna.
Ja w milczeniu jadłam swoją kolację — pieczonego pstrąga ze szparagami.
Zapach ryby z cytryną i rozmarynem unosił się po kuchni, zagłuszając jego chemiczny ketchup.
Wadim zerkał na mój talerz, przełykał ślinę, ale milczał.
Duma nie pozwalała mu przyznać, że kiełbaski zaczęły mu już stawać w gardle.
Po dwóch tygodniach zaczęła się codzienność.
— Ola, skończył mi się proszek do prania.
Wsyp trochę swojego.
— Mamy oddzielny budżet, Wadim.
Mój proszek do delikatnych tkanin jest drogi.
Kup sobie własny.
— Żal ci czy co? — warknął.
— Nie żal.
Sprawiedliwość.
Sam tego chciałeś.
Poszedł do łazienki, trzaskając drzwiami.
Wieczorem widziałam, jak szorował kołnierzyk koszuli kawałkiem szarego mydła.
Koszula była szara i nieświeża.
Kiedyś pilnowałam, żeby wyglądał nienagannie — stanowisko kierownika działu tego wymagało.
Teraz wyglądał jak człowiek, który ma problemy w domu.
Koledzy z pracy już zaczęli się dziwnie przyglądać — nasze miasto jest małe.
Ale najciekawsze miało się wydarzyć w sobotę.
Jubileusz teściowej, Tamary Igoriewny.
Sześćdziesiąt lat.
Święta data.
Zazwyczaj przygotowania zaczynały się tydzień wcześniej.
Układałam menu, szukałam cielęciny u znajomych rzeźników, zamawiałam kawior, piekłam trzy rodzaje ciast, bo „Tamara Igoriewna nie je kupnych rzeczy”.
W środę Wadim zapytał, nie odrywając się od telefonu.
— Wymyśliłaś już menu?
Przyjdzie mama, ciotka Luda z mężem, Smetkinowie.
Będzie z dziesięć osób.
— Ja? — zapytałam szczerze zdziwiona.
— Wadim, zapomniałeś?
Mamy oddzielne jedzenie.
Twoja mama — twoi goście.
Co ja mam z tym wspólnego?
Zbladł.
— Zwariowałaś?
To jubileusz!
Mama oczekuje uczty!
— Więc ją zorganizuj.
Za swoje pieniądze.
Przecież teraz jesteś bogaty, skoro oszczędzasz na mnie.
Sobota przyszła bardzo szybko.
Rano poszłam do fryzjera.
Potem do kawiarni i spokojnie wypiłam kawę z croissantem.
Do domu wróciłam pół godziny przed gośćmi.
W mieszkaniu pachniało paniką i przypalonymi cebulami.
Wadim biegał po kuchni.
Na stole stały plastikowe pojemniki z najbliższego supermarketu.
Jakieś posklejane sałatki, plasterki kiełbasy, które już zaczęły wysychać, i kurczak z rożna, który wyglądał, jakby umarł na długo przed pieczeniem.
— Ty tak serio? — zapytałam, kiwając głową w stronę stołu.
— Pomóż mi! — błagał.
Pycha z niego opadła.
— Przełóż chociaż na talerze!
— Salaterki są na górnej półce.
Twojej.
Zadzwonił dzwonek do drzwi.
Tamara Igoriewna weszła jak królowa.
Fryzura jak wieża, zapach drogich perfum, nowa sukienka z lureksu.
Za nią ciągnęła się rodzina.
Goście weszli do salonu.
I zamarli.
Na stole leżał obrus, a na nim stały tylko plastikowe pojemniki i ten nieszczęsny kurczak.
— Co to jest? — zapytała teściowa.
— Częstujcie się, mamo…
— Sałatki z plastiku?
Wszystkie oczy skierowały się na mnie.
Wstałam spokojnie.
— Mamy nowy model rodziny.
Oddzielny budżet.
Wadim uznał, że go objadam.
Więc jem sama.
A swoich gości karmi sam.
W pokoju zapadła ciężka cisza.
— Wstyd — powiedziała w końcu Tamara Igoriewna.
— Myślałam, że wychowałam mężczyznę.
A wychowałam…
Nie dokończyła.
Wszyscy wyszli.
Drzwi zatrzasnęły się, zostawiając nas samych z zapachem taniego kurczaka i całkowitej klęski.
Wadim osunął się na krzesło i zakrył twarz rękami.
— No i co, zadowolona? — wychrypiał.
— Upokorzyłaś mnie?
— Sam się upokorzyłeś, Wadim.
Ja tylko przestałam cię osłaniać.
Okazało się, że bez mojego wsparcia jesteś nikim.
Wyjęłam walizkę.
— Dokąd idziesz?
— Odchodzę.
Byliśmy rodziną przez dziesięć lat.
Do momentu, kiedy zacząłeś liczyć kawałki w moich ustach.
Mogę wybaczyć biedę.
Mogę wybaczyć błędy.
Ale chciwości i braku szacunku nie wybaczam.
Wyszłam na klatkę schodową.
Powietrze było chłodne i czyste.
Zamówiłam taksówkę.
Za pięć minut będę jechała do nowego życia.
Może do wynajętego mieszkania.
Może na jakiś czas do mamy.
To nieważne.
Najważniejsze, że jadę sama.
I nie muszę już usprawiedliwiać swojego istnienia.
*** Piętnaście minut przy ogrodzeniu.
Każdego dnia.
Nie wchodzi, niczego nie dotyka, tylko patrzy.
Wnuk rysuje dla niej obrazki.
Teściowa zapamiętuje każde jej pojawienie się.
I dziś babcia zrozumiała — oni nie boją się tego, co ona zrobi.
Oni boją się tego, co ona powie.
