W mieszkaniu pachniało lekami i tym szczególnym, zakurzonym zaduchiem,
który pojawia się w domu, gdzie od dawna nie otwierano okien dla świeżości, a jedynie po to, by przewietrzyć chorobę.
Wala siedziała w głębokim fotelu, który teraz wydawał się jej ciasny.
Po porodzie jej biodra się poszerzyły, ciało stało się miękkie jak drożdżowe ciasto i wstydziła się tego, chowając się w bezkształtnych szlafrokach.
Ale teraz dyskomfort sprawiało nie ciało, lecz słowa męża, które zawisły w powietrzu ciężkim, ołowianym akordem.
Anton stał pośrodku pokoju w pozie wykładowcy: plecy wyprostowane, podbródek uniesiony, ręce teatralnie skrzyżowane na piersi.
Był szczupły, przystojny tą chłodną, akademicką urodą, która tak podobała się studentkom.
— Nie słyszysz mnie — wymawiał wyraźnie, jakby tłumaczył tępakowi z pierwszego roku podstawy prawa rzymskiego.
— Rynek budownictwa domków jednorodzinnych rośnie wykładniczo.
— Drewno to nowa ropa dla klasy średniej.
— Znalazłem dostawców, znalazłem miejsce.
— Potrzebuję tylko kapitału początkowego.
— Anton, to nasze jedyne mieszkanie — głos Wali był cichy, ale brzmiała w nim już stal, której mąż, upajając się własną wielkością, nie zauważył.
— Mamy córkę, ma dwa lata.
— Twoja mama leży w sąsiednim pokoju i potrzebuje opieki.
— Dokąd pojedziemy?
— Na ulicę?
Anton skrzywił się jak od fałszywej nuty.
Brzydziło go to „przyziemne myślenie”.
— Nie pojedziemy na ulicę.
— Wynajmiemy mieszkanie.
— Tymczasowo.
— Pół roku, maksymalnie rok.
— A potem, gdy tartak zacznie przynosić obrót, weźmiemy dom.
— Własny dom, Wala!
— Nie tę betonową kryptę.
— Jesteś aranżerką, powinnaś rozumieć harmonię.
— Co harmonijnego jest w życiu od wypłaty do wypłaty?
— Uczę ludzi prawa, uczę ich bronić swoich interesów, a sam żyję jak kościelna mysz.
— Mam tego dość.
Z sąsiedniego pokoju dobiegł skrzypiący głos Galiny Pietrowny, teściowej.
— Antosza ma rację, Waleczko!
— Nie bądź ciężarem u nóg męża.
— Kobieta powinna inspirować, a nie ciągnąć na dno.
— Sprzedajcie mieszkanie.
— Zniosę przeprowadzkę.
Wala zamknęła oczy.
W jej głowie, przyzwyczajonej do rozkładania muzyki na partie, rozbrzmiewała teraz kakofonia.
Słyszała kłamstwo.
Miała absolutny słuch nie tylko do nut, ale i do intonacji.
W głosie męża słyszała chciwość, a w głosie teściowej — złośliwą satysfakcję.
Galina Pietrowna, którą Wala myła, karmiła łyżeczką i leczyła z odleżyn, zdradziła ją w jednej sekundzie.
— Już wszystko zdecydowałeś? — zapytała Wala, otwierając oczy.
— Kupujący przyjdzie jutro rano — uciął Anton.
— Zaliczka jest już na mojej karcie.
Wala powoli, ciężko wstała.
Podeszła do męża bardzo blisko.
Jej pełna sylwetka nie wydawała mu się już śmieszna.
Biła od niej fala gorąca, ale spojrzenie pozostawało lodowate.
— Chcesz zaryzykować wszystko?
— Dobrze, ale zapamiętaj: nie będzie już dla ciebie drogi powrotnej — ostrzegła Wala swojego męża.
Anton tylko się uśmiechnął z drwiną, klepiąc ją po ramieniu jak nierozsądne dziecko.
— Przestań dramatyzować.
— Po prostu jesteś zmęczona.
Przeprowadzka przypominała ucieczkę.
Wala sama wybrała mieszkanie — stare dwupokojowe na parterze, za to dwa kroki od przychodni dziecięcej i przedszkola, do którego wkrótce miała pójść mała Sonia.
Okna wychodziły na cichy dziedziniec zarośnięty bzem, ale Antona doprowadziło to do szału.
— Ty sobie ze mnie żartujesz? — wrzeszczał, kopiąc nogę chwiejącego się stołu w maleńkiej kuchni.
— Gdzie mam parkować samochód?
— Tu nie ma parkingu!
— Będę musiał zostawiać go dwie przecznice dalej!
— Zrobiłaś to specjalnie?
— Myślałam o dziecku i o twojej matce, która potrzebuje lekarza w zasięgu — spokojnie odpowiedziała Wala, ustawiając na półce swoje narzędzia pracy: kartę dźwiękową, słuchawki i laptopa.
— Ty przecież jesteś teraz biznesmenem.
— Będziesz całymi dniami w tartaku.
— Co za różnica, gdzie nocuje samochód?
— Ty nie rozumiesz statusu! — warczał Anton.
— Przyjeżdżam na spotkania biznesowe, a mieszkam w norze z robactwem!
Życie zamieniło się w piekło.
Anton wychodził wcześnie i wracał późno, zły, przesiąknięty zapachem trocin i taniego tytoniu.
Przestał dawać pieniądze, twierdząc, że „wszystko jest w obrocie”.
Jedzenie, leki dla teściowej i ubrania dla córki Wala kupowała za własne honoraria.
Brała każde zlecenie.
Miksowała utwory dla beznadziejnych raperów.
Pisała podkłady muzyczne na dziecięce przedstawienia.
Robiła aranżacje dla restauracyjnych piosenkarek.
Galina Pietrowna, leżąc na kanapie w przechodnim pokoju, tylko dolewała oliwy do ognia.
— Antosza schudł — syczała, gdy Wala zmieniała jej pościel.
— Ty go nie karmisz.
— Wysysasz z niego energię.
— Zauroczyłaś chłopaka swoim niezadowolonym wyrazem twarzy.
— Dlatego się denerwuje.
Wala milczała.
Gniew w jej wnętrzu, najpierw gorący i burzliwy, zaczął krystalizować się w chłodny, wyrachowany plan.
Widziała, jak Anton prowadzi interesy.
Wieczorami, gdy po koniaku rzucał na stół faktury i umowy, narzekając na dostawców, Wala potajemnie studiowała dokumenty.
Jej matematyczny umysł, przyzwyczajony do obliczania długości taktów i częstotliwości dźwięku, natychmiast znajdował błędy.
Anton kupował drewno po zawyżonej cenie.
Logistyka była zorganizowana fatalnie — ciężarówki jeździły puste.
Na brygadzistę zatrudnił swojego kolegę, który kradł olej napędowy tonami.
Pewnego razu spróbowała mu powiedzieć.
— Anton, spójrz na liczby.
— Masz lukę finansową.
— Płacisz za wynajem tartaku więcej, niż zarabiasz.
— Musisz zmienić dostawcę drewna.
— Znalazłam w internecie bazę…
— Zamknij się! — ryknął, czerwieniejąc.
— Kim ty jesteś?
— Muzykantką?
— Siedź w swoich słuchawkach i nie wtrącaj się do męskich spraw.
— Wykładałem prawo gospodarcze, znam prawa rynku!
— A ty potrafisz tylko hodować tłuszcz na bokach.
To była ostatnia kropla.
Wala spojrzała na niego tak, jak patrzy się na pustkę.
Tej nocy zadzwoniła do swojej mamy, z którą ostatnio rzadko rozmawiała przez intrygi teściowej, i poprosiła, żeby zabierała Sonię na weekendy.
Potrzebowała wolnego czasu.
Nie na odpoczynek.
Na pracę.
Tartak znajdował się w brudnej strefie przemysłowej, gdzie nawet śnieg zimą był szary od sadzy.
Wala przyjechała tam pod pretekstem podpisania dokumentów do urzędu skarbowego.
Anton część zobowiązań zarejestrował jako rodzinne poręczenia, nie pytając jej o zdanie, po prostu podsuwając papiery w stosie z rachunkami za media.
Ale teraz musiała zobaczyć wszystko na własne oczy.
Stała przy bramie, owijając się w stary płaszcz.
Teren przypominał wysypisko.
Kłody leżały byle jak, gnijąc w błocie.
Drogie urządzenia stały pod gołym niebem, rdzewiejąc.
Robotnicy zamiast ciąć drewno siedzieli w baraku i palili papierosy, głośno rechocząc.
Anton wyszedł z przyczepy, która dumnie była nazywana biurem.
Miał na sobie drogi garnitur, ale buty były całe w błocie.
Był to absurdalny kontrast, który doskonale oddawał całą jego naturę.
— Czego tu zapomniałaś? — nie podszedł do niej, tylko krzyknął z daleka.
— Przecież mówiłem, że podpiszę w domu!
— Ośmieszasz mnie przed załogą swoim wyglądem!
Wala spojrzała na jego „załogę” — niechlujnych mężczyzn z opuchniętymi twarzami.
— Przywiozłam dokumenty rozwodowe — powiedziała spokojnie.
Jej głos, profesjonalnie wyćwiczony, zagłuszył nawet hałas odległej trasy.
Robotnicy ucichli, z zainteresowaniem obserwując scenę.
— Co? — Anton pobladł, a potem jego twarz wykrzywiła się z wściekłości.
Podbiegł do niej i chwycił ją za rękaw.
— Oszalałaś?
— Jaki rozwód?
— Chcesz zostawić mnie bez wsparcia w trudnym momencie?
— Niewdzięczna suko!
— Ja staram się dla rodziny!
— Starasz się dla swojego ego — Wala wyswobodziła rękę.
Ruch był gwałtowny i silny.
Anton zachwiał się z zaskoczenia.
— Tartak jest nierentowny.
— Za miesiąc ogłoszą twoje bankructwo.
— Nie chcę odpowiadać swoim majątkiem, którego i tak prawie nie mam, za twoje prawne fantazje.
— Komu ty jesteś potrzebna! — wrzasnął, pryskając śliną.
— Rozwódka z dzieckiem!
— Gruba baba, która nikogo nie interesuje!
— Zabiorę ci córkę!
— Zostawię cię bez grosza!
— Spróbuj — uśmiechnęła się Wala.
To był przerażający uśmiech.
— Nawet nie zauważyłeś, że przez ostatnie trzy miesiące czynsz za mieszkanie i leki dla twojej matki płaciłam ja.
— Twoich pieniędzy nie widzieliśmy.
Odwróciła się i ruszyła w stronę przystanku autobusowego, krocząc zdecydowanie.
W jej głowie brzmiała już nowa melodia — marsz, twardy i rytmiczny.
Wiedziała, co robić.
Ostatnie pół roku spędziła nie tylko na muzyce.
Poznała biznes drzewny w każdym szczególe.
Wiedziała, że właściciel ziemi, na której stoi tartak Antona, od dawna chce sprzedać działkę razem z warsztatem.
Wiedziała też, że umowa najmu Antona wygasa za dwa tygodnie i nie ma pieniędzy, aby ją przedłużyć.
Proces upadku Antona był szybki i brudny jak wiosenna odwilż.
Dostawcy podali go do sądu, a robotnicy rozbiegli się, zabierając narzędzia w ramach zaległej wypłaty.
Teściowa, gdy zrozumiała, że syn zbankrutował, nagle „wyzdrowiała” na tyle, by przeprowadzić się do swojej córki Zoi.
Jak się okazało, Zoja przez cały czas mieszkała w sąsiedniej dzielnicy i wiedziała o aferze z mieszkaniem.
Wala dowiedziała się o tym przypadkiem, gdy zobaczyła korespondencję w zapomnianym przez Antona tablecie.
Okazało się, że pieniądze ze sprzedaży mieszkania Anton planował „wyprać” i kupić mieszkanie tylko dla siebie.
Walę chciał trzymać na krótkiej smyczy.
Ale plan biznesowy się nie powiódł.
Spotkanie u notariusza było formalnością.
Anton wyglądał, jakby postarzał się o dziesięć lat.
Był wychudzony, nieogolony i ubrany w ten sam brudny garnitur.
Jego udawany blask zniknął, odsłaniając jedynie złośliwą i tchórzliwą naturę.
— Jesteś zadowolona? — wysyczał, podpisując zrzeczenie się roszczeń.
— Rzuciłaś na mnie urok.
— Wiedźma.
— Gdybyś mnie wspierała, wszystko by się udało.
— Wsparcie to nie jest ślepe przyzwolenie na głupotę, Anton — Wala schowała dokumenty do teczki.
— Jesteś nauczycielem prawa, ale zapomniałeś najważniejszej zasady.
— Nieznajomość materiału nie zwalnia z odpowiedzialności.
— Ty po prostu nie znałeś biznesu.
— Jeszcze się podniosę! — uderzył pięścią w stół, ale dźwięk wyszedł głuchy i żałosny.
— Znalazł się inwestor.
— Jakiś duży holding wykupuje moje długi i sprzęt.
— Udało mi się zostać konsultantem.
— Jeszcze będę się śmiał ostatni.
Wala tylko uniosła brew.
— Powodzenia — rzuciła i wyszła.
Anton nie wiedział jednego.
Inwestorem nie był żaden holding.
Była to spółka z ograniczoną odpowiedzialnością „Overton”, zarejestrowana tydzień wcześniej.
A za nią stał nie bezimienny koncern, lecz precyzyjny plan jednej bardzo rozgniewanej kobiety.
Kobiety, która sprzedała prawa autorskie do serii swoich unikalnych aranżacji dużemu studiu za kwotę dokładnie wystarczającą, by wykupić długi nieudolnego męża za bezcen.
Minął rok.
Biuro firmy „Overton” pachniało nie kurzem i wilgocią, lecz świeżymi wiórami, drogą kawą i skórą.
Ściany były wyłożone panelami z dębu bagiennego — własnej produkcji.
Za ogromnym panoramicznym oknem кипiała praca.
Nowe japońskie maszyny przecinały kłody drewna.
Wózki widłowe sprawnie poruszały się po idealnie wybetonowanym placu.
Anton poprawił krawat.
Był bardzo zdenerwowany.
Ten rok był dla niego ciężki.
Z pracy na uczelni został zwolniony za niemoralne zachowanie i skandale.
Zoja razem z matką wyrzuciły go po miesiącu, mówiąc, że pasożyt nie jest im potrzebny.
Mieszkał u przypadkowych znajomych i utrzymywał się z drobnych konsultacji.
A teraz pojawiła się szansa.
Nowi właściciele tego samego tartaku, który on „założył”, szukali radcy prawnego.
Był pewien, że jego doświadczenie się przyda.
Przecież znał to miejsce jak nikt inny.
Sekretarka, miła dziewczyna, skinęła głową w stronę masywnych drzwi.
— Proszę wejść, dyrektor na pana czeka.
Anton wziął głęboki oddech.
Założył swój firmowy, lekko arogancki uśmiech i otworzył drzwi.
— Dzień dobry, przyszedłem w sprawie waka… — urwał.
Za ogromnym biurkiem zasypanym rysunkami i próbkami drewna siedziała kobieta.
Była szczupła — fitness i odpowiednia dieta zrobiły swoje.
Miała krótką fryzurę, stylowe okulary w cienkiej oprawce i idealnie skrojony garnitur.
Coś szybko pisała na laptopie, jednocześnie przeglądając wykresy na drugim monitorze.
Kobieta podniosła głowę.
— Witaj, Antonie.
— Usiądź.
Antonowi ugięły się nogi.
Dosłownie opadł na fotel dla gości.
— Wala?
— Dla pracowników Walentyna Aleksandrowna — poprawiła go, nie przestając pisać.
— Ale ty nie jesteś pracownikiem.
— Przejrzałam twoje CV.
— Jest… przygnębiające.
— To… to wszystko twoje? — rozejrzał się po gabinecie, nie mogąc uwierzyć.
— Ale jak?
— Skąd?
— Przecież pisałaś muzykę!
— A biznes to właśnie muzyka, Anton.
— Rytm dostaw.
— Harmonia popytu i podaży.
— Dynamika rozwoju.
— Ty grałeś fałszywie.
— Ignorowałeś zasady solfeżu rynku.
— Ja nie.
— Ukradłaś mój pomysł! — znów wybuchnął.
— To mój tartak!
— Twój był stos złomu i długów — Wala wreszcie spojrzała mu prosto w oczy.
— Ja wykupiłam długi.
— Ja uporządkowałam procesy.
— Ja znalazłam rynki zbytu.
— Ja.
— Nie ty.
— Ty tylko wykopałeś dół, do którego sam wpadłeś.
— Wala — głos Antona zadrżał i stał się błagalny.
— Po co nam to wszystko?
— Jesteśmy rodziną.
— Mamy córkę.
— Byłem głupi, przyznaję.
— Zacznijmy od nowa.
— Mogę pomóc.
— Znam prawo…
Wala roześmiała się.
To był czysty, dźwięczny śmiech, bez cienia goryczy.
— Nie znasz prawa, Anton.
— Nawet nie wiesz, że twoją matkę miesiąc temu umieściłam w najlepszym prywatnym domu opieki.
— Zoja wyrzuciła ją na klatkę schodową, gdy dowiedziała się, że pieniędzy za mieszkanie już nie ma.
— Płacę za jej utrzymanie, ale nie zamierzam jej odwiedzać.
— A ciebie nie chcę tu widzieć.
— Ale ja jestem ojcem!
— Jesteś biologicznym dawcą.
— I zostałeś pozbawiony praw rodzicielskich za niepłacenie alimentów i brak udziału w życiu dziecka.
— Sąd był miesiąc temu.
— Wezwania przychodziły na twój adres zameldowania — do Zoi.
— Najwyraźniej je wyrzucała.
— Jako prawnik powinieneś sprawdzać pocztę.
Anton siedział z otwartymi ustami.
Był całkowicie pokonany.
Chłodna kalkulacja byłej żony, którą uważał za głupią „gęś”, zmiażdżyła go.
— Wyjdź — powiedziała cicho Wala, wracając do pracy.
— I zapamiętaj.
— Nie ma drogi powrotnej.
— Ostrzegałam cię.
Anton wyszedł z gabinetu chwiejnym krokiem, jak pijany.
W recepcji grała cicha, złożona i niezwykle piękna melodia.
Rozpoznał ją.
To była ta sama aranżacja, nad którą Wala pracowała w słuchawkach w tym nędznym wynajętym mieszkaniu, gdy on krzyczał na nią z powodu parkingu.
