Ale wizyta jego rodziców zakończyła się wstydem, gdy teść otworzył pusty garnek.
Oksana w milczeniu patrzyła na rozdarty kopertę z grubego papieru kraftowego.
Jeszcze rano leżał tam gruby plik banknotów — ich wspólne oszczędności na wkład własny do mieszkania.
Teraz na dnie smętnie kołysał się samotny banknot sturublowy.
W przedpokoju szczęknął zamek.
Denis głośno strząsnął krople deszczu z kurtki, rzucił klucze na szafkę i przeszedł do kuchni.
Ciągnęło od niego mokrą tkaniną i chłodem ulicy.
— Czemu siedzisz po ciemku? — zapytał, pstrykając włącznikiem.
Zmrużył oczy od ostrego światła żarówki bez klosza i urwał, zauważywszy kopertę na stole.
Oksana nie spuszczała z niego wzroku.
— Gdzie je podziałeś? — jej głos zabrzmiał głucho.
Nie krzyczała.
Po prostu czuła, jak do gardła podchodzi jej ciężka, nieprzyjemna gula.
Denis nerwowo wzruszył ramieniem, odszedł do zlewu i zaczął z wielką dokładnością myć ręce.
Woda z szumem uderzała o stal nierdzewną.
— Słuchaj, Ksiucha… Tylko bez histerii.
Odebrałem felgi aluminiowe.
I komplet nowych opon.
Dawali w promocji, grzechem byłoby nie wziąć.
Znajomi z serwisu dali znać, że jutro cena może skoczyć.
Przecież inwestuję w nasz samochód!
— W twój samochód, Denis — poprawiła Oksana, czując, jak zaczynają drżeć jej palce.
Schowała ręce pod stół.
— Kupiłeś dodatki do swojego samochodu za pieniądze, które odkładaliśmy na mieszkanie.
Od dwóch lat wszystkiego sobie odmawiamy.
Chodzę w kurtce puchowej, w której rozchodzi się zamek.
— Oj, daj spokój z tym smęceniem! — mąż gwałtownie zakręcił kran, wycierając ręce o spodnie.
— Mam dość!
Haruję jak koń w tym dziale logistyki.
Powinienem mieć normalny odpoczynek i status.
A ty wiecznie z tymi swoimi tabelkami wydatków, oszczędzaniem, planowaniem!
Wiesz co?
Podszedł do stołu i wyzywająco oparł dłonie o blat.
— Przechodzimy na oddzielny budżet! — oznajmił Denis.
— Mam dość rozliczania się z każdej kopiejki.
Składamy się na wynajem tego mieszkania i podstawowe jedzenie.
Resztę każdy wydaje na siebie.
I nikt nikomu nie wierci dziury w brzuchu!
Oksana spojrzała na jego napiętą twarz.
Denis szczerze wierzył, że utrzymuje rodzinę.
Zarabiał nieźle, ale przez kredyt na samochód i zamiłowanie do spontanicznych zakupów jego pieniądze znikały do połowy miesiąca.
Oksana, pracując zdalnie jako kosztorysantka, zarabiała półtora raza więcej, ale milczała, metodycznie odkładając nadwyżki właśnie do tej koperty.
— Dobrze — powiedziała po prostu.
— Po połowie, to po połowie.
Wpłać teraz swoją część za czynsz i media.
I na jedzenie na tydzień.
Denis uśmiechnął się zwycięsko, wyjął telefon i zrobił przelew.
Na jego karcie zostało dokładnie tysiąc rubli do zaliczki, ale o tym nie myślał.
Był zachwycony swoją finansową niezależnością.
Następnego dnia po pracy weszli do supermarketu przy domu.
W sali sprzedażowej pachniało świeżymi warzywami i pieczywem.
Oksana wzięła plastikowy koszyk, a Denis pewnie popchnął przed siebie ogromny wózek.
Ona wkładała zakupy według listy: pierś z kurczaka, dziesięć jajek, paczkę kaszy gryczanej, kefir, trochę niedrogiego sera i sezonowe jabłka.
Denis, jak od dawna chciał, brał z rozmachem.
Do jego wózka wpadły opakowanie pikantnych kiełbasek, pieniste napoje, drogie pistacje, kilogram ręcznie lepionych pielmieni i ciężki kawał marmurkowej wołowiny.
Przy kasie Oksana zwyczajnie wyłożyła swoje produkty na taśmę.
— Proszę policzyć nam osobno — powiedziała głośno do kasjerki, odsuwając zakupy męża przegródką.
Denis zamrugał niezrozumiale.
— Ksiucha, czemu stawiasz nas w dziwnym świetle?
Przecież złożyliśmy się na jedzenie.
— Na wspólne jedzenie, Denis.
Na śniadania i kolacje.
Twoje kiełbaski, napoje i marmurkowe mięso nie wchodzą w nasz podstawowy jadłospis.
Ja tego nie jem.
Płać za swoje przyjemności sam.
Kolejka za nimi zaczęła niezadowolona pomrukiwać.
Starsza kobieta z bochenkiem w rękach głośno westchnęła.
Denis pospiesznie przyłożył kartę do terminala.
Rozległ się nieprzyjemny pisk.
Środków na płatność nie wystarczyło.
Gorączkowo zaczął przelewać resztki z karty kredytowej, pocąc się pod spojrzeniem kasjerki.
Do domu szli w milczeniu.
Oksana niosła swoją lekką torbę, a Denis sapał z ciężkimi siatkami, zły na cały świat.
Życie domowe zmieniło się natychmiast.
Oksana gotowała ściśle jedną porcję.
Wieczorem obierała ziemniaki, smażyła dokładnie jeden kawałek kurczaka, robiła sałatkę z połowy ogórka.
Zjadała wszystko do czysta, myła po sobie naczynia i szła do pokoju pracować.
Denis początkowo się trzymał.
Pierwszego wieczoru usmażył swoją marmurkową wołowinę, zjadł ją sam przed telewizorem, demonstracyjnie mlaskając.
Ale wołowina się skończyła.
Kiełbaski poszły na przekąski.
Pielmieni zostały ugotowane drugiego dnia.
Do środy jego zapasy się wyczerpały.
W czwartek wieczorem Oksana gotowała zupę na rosole z kurczaka.
Apetyczny aromat domowej zasmażki wypełnił całe mieszkanie.
Denis wrócił z pracy zły i głodny.
Zajrzał do kuchni, głośno wciągając nosem powietrze.
— Zupa? — zapytał z nadzieją, otwierając szafkę z talerzami.
— Tak.
Moja zupa — Oksana spokojnie zamieszała war zawartość chochlą.
— Wczoraj była twoja kolej gotować.
Zawaliłeś zlew brudnymi naczyniami, a sam zamówiłeś shawarmę.
Odsunęłam twoje talerze, żeby postawić garnek.
Produkty w lodówce jeszcze są, ugotuj sobie makaron.
Denis z hukiem zatrzasnął szafkę.
— Kpisz sobie ze mnie?!
Mam sam po pracy stać przy kuchence?
Szkoda ci talerza zupy dla męża?!
— Nie szkoda mi, Denis.
Ale jesteśmy na równych warunkach.
Mamy oddzielny budżet i oddzielne obowiązki.
Sam tak zdecydowałeś.
Wymamrotał coś, wyjął z lodówki kawałek przyschniętego sera, odgryzł prosto z niego i poszedł do sypialni.
W korytarzu od przeciągu zakołysała się półka.
Pod koniec drugiego tygodnia Denis wyglądał kiepsko.
Jedzenie byle czego na sucho okazało się trudne, a pieniędzy na kawiarnie nie miał.
Zaczął podjadać jedzenie z pojemników Oksany, myśląc, że ona nie zauważy.
Zniknął kotlet.
Potem zniknęła połowa zapiekanki.
Oksana nic nie mówiła.
Po prostu kupiła małą kłódkę do swojej części w lodówce.
Wyglądało to dziwnie, ale Denis ostatecznie wpadł w szał.
Krzyczał, że ona zachowuje się nienormalnie, ale Oksana tylko wzruszyła ramionami.
Rozwiązanie nastąpiło w sobotę.
Pogoda była paskudna — szara chlapa i przeszywający wiatr.
Oksana siedziała na kanapie, przykryta kocem, i czytała umowę od nowego zleceniodawcy.
Denis męczył się z bezczynności i głodu.
Ugotował sobie pustą kaszę gryczaną, zjadł ją z resztkami ketchupu i teraz ponuro przewijał telefon.
Zadzwonił domofon.
Przeciągle, natarczywie.
Denis poszedł otworzyć.
Po minucie w przedpokoju rozległy się głośne głosy.
Przyjechali Nikołaj Stiepanowicz i Tamara Iljiniczna.
Rodzice Denisa mieszkali w sąsiedniej dzielnicy i czasem wpadali bez zapowiedzi, święcie wierząc, że w domu syna zawsze są mile widziani.
— Oj, pogoda nie do pozazdroszczenia! — Tamara Iljiniczna zdejmowała mokre buty, opierając się na ramieniu męża.
— Byliśmy na rynku budowlanym, niedaleko stąd.
Pomyśleliśmy, że zajrzymy do naszych, ogrzejemy się.
Poczęstujecie nas herbatą?
Oksana odłożyła laptop, poprawiła włosy i wyszła do korytarza.
— Dzień dobry.
Proszę wejść, oczywiście.
Zaraz nastawię czajnik.
Nikołaj Stiepanowicz, krępy mężczyzna z siwymi wąsami, poklepał syna po ramieniu.
— No jak tam, żywicielu?
Widzę, że przebrałeś swoją maszynę.
Modne felgi założyłeś.
Bogacicie się!
Dawaj, stawiaj na stół, co tam macie.
Matka od rana okruszka w ustach nie miała.
Denis pobladł.
Przeniósł zaszczute spojrzenie na żonę, potem na kuchnię.
— Tato… No my… jeszcze nie byliśmy w sklepie.
— Daj spokój!
Co, nie ma kiełbaski?
Sera?
Albo chociaż jakichś ciastek? — teść przeszedł do kuchni.
Zawsze zachowywał się tak, jakby to było jego mieszkanie.
Oksana spokojnie wyjęła filiżanki.
— Ciastek nie ma, Nikołaju Stiepanowiczu.
Jest herbata, czarna, liściasta.
Bez cukru.
Tamara Iljiniczna prychnęła z niedowierzaniem i pociągnęła za uchwyt lodówki.
Drzwiczki zaskrzypiały i ustąpiły.
W środku, na środkowej półce, stał plastikowy pojemnik ze starannie wpiętą maleńką kłódką.
Leżały w nim warzywa i kawałek pieczonej ryby.
Obok, samotnie przyciśnięte do ściany, stały słoik taniego kawioru z cukinii i pomarszczone jabłko.
Teściowa zamarła.
— Co to takiego? — wskazała palcem na kłódkę.
— Co wy tu za dziwactwa wymyślacie?
Denis, dlaczego macie pustą lodówkę?!
I co to za sejf na jedzenie?!
Ojciec podszedł do kuchenki, podniósł pokrywkę z aluminiowego garnka.
Na dnie przyschły resztki wczorajszej pustej kaszy gryczanej.
— Nie rozumiem — Nikołaj Stiepanowicz powoli odwrócił się do syna.
Jego wąsy groźnie się nastroszyły.
— Czym ty karmisz żonę?
Przecież tydzień temu opowiadałeś mi, że dostałeś premię!
Że niczego sobie nie odmawiacie!
Denis wciągnął głowę w ramiona.
Twarz pokryła mu się plamami od szyi aż po kości policzkowe.
— Tato, sprawa wygląda tak… Postanowiliśmy wypróbować nowy model finansowy.
Oddzielny budżet.
— Co?! — ryknął ojciec, odkładając pokrywkę.
Metal z brzękiem uderzył o kuchenkę.
— Oddzielny budżet — wtrąciła Oksana.
Nalała wrzątku do czajniczka.
Cierpki aromat czarnej herbaty zmieszał się z zapachem kurzu od gorącego kaloryfera.
— Denis bez pytania wziął wszystkie nasze oszczędności na wkład własny do kredytu hipotecznego i kupił sobie nowe felgi aluminiowe.
Powiedział, że potrzebuje statusu.
A potem oznajmił, że ma dość utrzymywania mnie i zaproponował, żebyśmy składali się tylko na media.
Swoje pieniądze na jedzenie wydał w pierwsze trzy dni.
W kuchni zawisła ciężka, gęsta cisza.
Słychać było tylko szum wody w rurach.
Tamara Iljiniczna powoli zamknęła lodówkę.
Spojrzała na syna tak, jakby widziała go po raz pierwszy.
— Wziąłeś wspólne pieniądze na koła? — zapytała cicho.
— Nie ukradłem!
Wziąłem swoje!
Jestem mężczyzną, zarabiam! — Denis zerwał się do krzyku, próbując zachować resztki godności.
— A ona się nade mną znęca!
Kłódki wiesza!
Ja tu trzeci dzień suchy chleb żuję!
Nikołaj Stiepanowicz ciężko ruszył w stronę syna.
— Ty jesteś mężczyzną?
Mężczyzną, który kupuje felgi, a sam gotów jest wyciągać kotlety żony spod kłódki, bo nie ma czego normalnego zjeść?!
Jesteś po prostu pustosłowiem, Denis.
Ojciec odwrócił się z rozczarowaniem, nawet nie przepraszając.
— Ubieraj się, Tamara.
Herbaty tutaj pić nie będziemy.
Stanęłaby nam w gardle.
Rodzice wyszli tak samo szybko, jak się pojawili.
Denis stał pośrodku kuchni, ciężko oddychając.
Przeniósł dzikie spojrzenie na Oksanę.
— Zadowolona?
Podstawiłaś mnie przed ojcem?!
— Sam się podstawiłeś — Oksana upiła łyk gorącej herbaty.
Poparzyła sobie język, ale nawet tego po sobie nie pokazała.
— A teraz idź pakować rzeczy.
— Co?!
To moje mieszkanie!
Wynajmujemy je razem!
— Umowa najmu jest na mnie.
To ja przelewam pieniądze właścicielce.
Twoja część za ten miesiąc już dawno została wykorzystana przez ciebie samego.
Masz godzinę, żeby zebrać swoje statusowe rzeczy.
Denis nie wierzył do samego końca.
Krzyczał, próbował brać ją na litość, obiecywał wszystko oddać.
Ale kiedy Oksana wyjęła z szafy torbę podróżną i po prostu rzuciła mu ją pod nogi, zrozumiał, że to koniec.
Odjechał do rodziców swoim lśniącym samochodem z nowymi felgami.
W bagażniku leżały rzeczy, a w kieszeni nie miał pieniędzy nawet na paliwo.
Pół roku później Oksana kupiła mieszkanie.
Niewielkie, ale w dobrej dzielnicy.
Jej oszczędności i pensja wystarczyły na porządny wkład własny.
A Denis do dziś mieszka w swoim starym pokoju z dzieciństwa, jedząc obiady mamy, bo połowa jego pensji idzie na spłaty tuningu, którego teraz nie ma już przed kim demonstrować.
