— Czego się po niej spodziewać?
Moja żona jest głupia.
Tylko je i wydaje moje pieniądze.
Prawda, Lenka?
Głos Antona był głośny.
Zagłuszył rozmowy.
Zamarłam w salonie.
Z gorącym daniem w rękach.
Czułam żar.
Ręce zdrętwiały.
Przy stole siedzieli goście.
Z żonami.
Ktoś się zaśmiał nerwowo.
Ktoś odwrócił wzrok.
Anton siedział na czele.
Czerwony.
Zadowolony z siebie.
Z kieliszkiem w ręku.
Patrzył z pogardą.
Byłam do tego przyzwyczajona.
Sześć lat małżeństwa.
Pracowałam zdalnie.
Robiłam wszystko.
Wychowywałam córkę Daszę.
On jej nie zauważał.
Codziennie słyszałam.
Że nic nie znaczę.
Że mam być wdzięczna.
Kiedyś bym się zawstydziła.
Milczała.
Płakała.
Ale nie dziś.
Ból zniknął.
Została decyzja.
Podeszłam do stołu.
Postawiłam danie.
Zapadła cisza.
Słychać było zegar.
Odwróciłam się.
Poszłam do kuchni.
Wzięłam duży worek.
Czarny.
Wróciłam.
— Lena, co ty robisz?
Śmieci wyrzucisz później.
Usiądź z nami,
powiedział Anton.
Nie odpowiedziałam.
Wzięłam jego talerz.
I wrzuciłam do worka.
Rozległ się dźwięk.
— Zwariowałaś?!
krzyknął.
— Ośmieszasz mnie!
Potem kieliszek.
Potem butelka.
Potem wszystko.
Czego dotknął.
Goście zamarli.
Nikt się nie odezwał.
Poszłam do sypialni.
On pobiegł za mną.
— Co ty robisz?!
krzyczał.
Złapał mnie za ramię.
Odepchnęłam go.
Otworzyłam szafę.
— Jestem głupia, Anton.
Mądrym to niepotrzebne.
powiedziałam spokojnie.
Wzięłam jego ubrania.
Koszule.
Garnitur.
Wrzuciłam do worka.
Potem zegarek.
I laptop.
— Zostaw to!
krzyczał.
— Nie dotykaj mnie,
powiedziałam chłodno.
— Inaczej zadzwonię po policję.
Zawiązałam worek.
Wzięłam klucze.
Wyszłam.
On krzyczał.
Ale nie podszedł.
Na dworze było zimno.
Otworzyłam samochód.
Wrzuciłam worek do bagażnika.
Zamknęłam go.
Rzuciłam klucze w śnieg.
— Żyj z „mądrymi”,
powiedziałam.
— Ja skończyłam.
Wzięłam telefon.
Wezwałam taksówkę.
Spakowałam rzeczy.
Obudziłam Daszę.
Ubrałam ją ciepło.
I wyjechałyśmy.
Pojechałyśmy do mojej mamy.
Dni mijały.
Anton dzwonił.
Żądał pieniędzy.
Potem przepraszał.
Obiecywał wiele.
Zablokowałam go.
Złożyłam pozew o rozwód.
Rozwiedliśmy się szybko.
Nie mieliśmy nic wspólnego.
Zima minęła.
Przyszła wiosna.
Życie się uspokoiło.
Dasza przestała się bać.
W domu była cisza.
Pewnego dnia zepsuła się pralka.
Wezwałam fachowca.
Przyszedł mężczyzna.
Siergiej.
Spokojny.
Uprzejmy.
Naprawił wszystko.
Pomógł bardzo.
Rozśmieszył Daszę.
Zaczął nas odwiedzać częściej.
Pomagał w domu.
Latem spacerowaliśmy.
Jesienią pobraliśmy się.
Cicho.
Zrozumiałam, czym jest troska.
W listopadzie pojechaliśmy do sklepu.
Z Siergiejem i Daszą.
Wybierałam owoce.
Usłyszałam dźwięk.
Odwróciłam się.
To był Anton.
Nie od razu go poznałam.
Wyglądał źle.
Biednie ubrany.
W koszyku miał mało rzeczy.
Spojrzał na mnie.
Zaskoczony.
Podszedł bliżej.
— Lena…
powiedział.
— Przepraszam.
Byłem głupi.
Nie mam nikogo.
Patrzyłam spokojnie.
Nic nie czułam.
— Cześć, Anton,
odpowiedziałam.
Wybierałam dalej owoce.
— Wybacz mi,
powiedział.
Milczałam.
Czekał.
Wyjęłam wizytówkę.
Podałam mu.
Przeczytał.
— „Naprawa sprzętu… Siergiej”
— To mój mąż,
powiedziałam.
— Zadzwonisz.
Zapłacisz.
On się szanuje.
Jego twarz poczerwieniała.
Nie mógł mówić.
— Mamo, chodź!
powiedziała Dasza.
Wzięłam ją za rękę.
I odeszłyśmy.
Nie obejrzałam się.
Został sam.
Z kartką w ręku.
I prawdą.
Że to on był głupi.
I będzie z tym żył.
Na zawsze.
Wyszłam na zewnątrz.
Siergiej czekał.
Otworzył drzwi.
Uśmiechnęłam się.
I zrozumiałam.
Że jestem szczęśliwa.
