Marina nawet nie drgnęła.
Stała przy lustrze i poprawiała kolczyki — te same, perłowe, które podarował jej na dziesiątą rocznicę ślubu.
— Wróciłem i jestem gotów ci wybaczyć — ale uśmiech zniknął z twarzy męża, gdy zobaczył na wieszaku obcy męski płaszcz i czapkę.
Trzy lata temu.
Pół roku przed tym, jak trzasnął drzwiami.
— Czyje to graty? — wskazał palcem na ciemnogranatowy kaszmirowy płaszcz wiszący na wieszaku.
Płaszcz wisiał na jego haczyku.
Na JEGO miejscu.
— Dzień dobry, Andrieju — Marina w końcu się odwróciła.
— Najpierw mogłeś zadzwonić.
On odszedł efektownie.
Teatralnie.
Z monologiem o tym, że „ty mnie nie rozumiesz” i że „potrzebuję przestrzeni”.
Marina wtedy milczała i patrzyła, jak wrzuca swoje rzeczy do walizki.
Nie płakała.
Nie błagała.
Po prostu stała, oparta o framugę drzwi, i czekała, aż skończy swoje przedstawienie.
Nie doczekała się.
Pół roku — to dużo czy mało?
Wystarczająco, żeby zrozumieć: Alina, ta sama „tylko koleżanka”, pachnie inaczej.
Śmieje się inaczej.
I barszcz u niej to stołówkowa lura, a nie jak u Mariny — ze śliwkami i tajną łyżką adżiki.
Andriej wrócił w niedzielę.
Specjalnie wybrał moment — wiedział, że żona jest w domu.
Kupił jej ulubione tulipany.
W samochodzie ćwiczył przemowę.
„Byłem głupcem.”
„Wybacz.”
„Zacznijmy od nowa.”
Drzwi otworzył swoim kluczem.
Uroczyście.
Z uśmiechem zwycięzcy.
I zamarł.
Męska czapka — szara, wełniana — leżała na półce.
Obok jego starej czapki z daszkiem, której Marina z jakiegoś powodu nie wyrzuciła.
A płaszcz…
Płaszcz był drogi.
Wyraźnie nie z sieciówki.
Pachniał obcą wodą kolońską — drzewną, cierpką.
— Kto tu jest? — jego głos zdradziecko zadrżał.
— Gość — Marina wzruszyła ramionami.
— Sam przecież mówiłeś, że powinnam się rozerwać.
No to…
— Rozerwać się?!
Chwycił płaszcz i rzucił go na podłogę.
Tupnął nogą jak obrażone dziecko.
— Gdzie on jest?
Ja go…
— Co mu zrobisz? — Marina uniosła brew.
— Uderzysz go?
Wyzwiesz na pojedynek?
Andrieju, masz czterdzieści trzy lata.
Przestań urządzać cyrk.
Schyliła się, podniosła płaszcz i starannie go otrzepała.
Powiesiła go z powrotem.
Na jego haczyku.
W kuchni paliło się światło.
Pachniało kawą i cynamonem — Marina zawsze dodawała cynamon do wypieków.
Andriej szedł korytarzem jak na szafot.
Serce biło mu gdzieś w gardle.
Przy stole siedział mężczyzna.
Siwy, szczupły, około sześćdziesięciu lat.
W koszuli w kratę i domowych kapciach.
Kapciach Mariny — tych, które kupowała dla gości.
— Poznajcie się — Marina przeszła obok i usiadła naprzeciw nieznajomego.
— To Wiktor Siergiejewicz.
Mój ojciec.
Andriej zamarł w drzwiach.
— Jaki jeszcze ojciec?
Ty nie masz…
— Nie miałam — upiła łyk kawy z jego ulubionego kubka z napisem „Najlepszy mąż”.
— Dwadzieścia osiem lat nie miałam.
A teraz mam.
Wiktor Siergiejewicz patrzył na Andrieja bez sympatii.
Uważnie.
Tak, jak patrzy się na karalucha, zanim zdecyduje się — zgnieść go czy wypuścić.
— A więc taki z ciebie typ — powiedział w końcu.
— Bohater-kochankek.
— Ja nie…
— Zostawiłeś moją córkę dla jakiejś dziewuchy.
Przez pół roku nie zadzwoniłeś.
Nie interesowało cię, czy ona w ogóle żyje.
A teraz przychodzisz z kwiatami.
Skinął głową w stronę tulipanów, które Andriej wciąż ściskał w ręce.
— I myślisz, że to wystarczy?
— Tato — Marina położyła dłoń na jego ręce.
— Sami to rozwiążemy.
— Jaki on ci tam tato?! — Andriej rzucił bukiet na stół.
Tulipany rozsypały się, jeden wpadł do filiżanki z kawą.
— Przecież mówiłaś, że odszedł, gdy miałaś trzy lata!
Dwadzieścia osiem lat żadnej wiadomości, żadnego śladu, a teraz nagle się pojawia?!
— W punkt — Wiktor Siergiejewicz niewzruszenie wyłowił tulipana z kawy.
— Byłem beznadziejnym ojcem.
Ale wiesz, co mnie od ciebie różni?
— Co?
— Wróciłem nie dlatego, że znudziła mi się nowa kobieta.
Wróciłem, bo umieram.
Zapadła cisza.
Tylko lodówka buczała — stara, jeszcze z ich wynajmowanego mieszkania.
Marina chciała ją wymienić, ale Andriej ciągle to odkładał.
— Rak trzustki — powiedział Wiktor Siergiejewicz tak, jakby komentował prognozę pogody.
— Trzy miesiące, najwyżej pięć.
Szukałem Mariny przez dwa lata.
Chciałem zdążyć…
Poprosić o wybaczenie.
Marina odwróciła się do okna.
Jej ramiona drgnęły.
— I ona ci wybaczyła? — Andriej zachrypiałym śmiechem się roześmiał.
— Dwadzieścia osiem lat — i tak po prostu wybaczyła?
— Nie — Marina odwróciła się.
Jej oczy były suche i ostre.
— Nie wybaczyłam.
Ale dałam mu szansę.
Bo ludzie czasami zasługują na szansę.
Rozumiesz?
Patrzyła na męża.
Tak patrzyła, że cofnął się o krok.
— Ty też dostałeś szansę, Andrieju.
Pół roku temu.
Kiedy dzwoniłam do ciebie o trzeciej w nocy, bo mama dostała udaru.
Pamiętasz, co mi wtedy powiedziałeś?
On pamiętał.
„Nie mieszaj mnie w swoje problemy.
Nie jesteśmy już rodziną.”
— Byłem zły, ja…
— Zmarła tydzień później.
W szpitalu.
Trzymałam ją za rękę.
Sama.
Wiktor Siergiejewicz wstał.
Ciężko, opierając się o stół.
Podszedł do Andrieja bardzo blisko.
— Nie będę cię bił — powiedział cicho.
— Jestem zbyt stary i zbyt chory.
Ale powiem ci coś, synku.
Zmarnowałem całe życie.
Goniłem za pieniędzmi, karierą i spódnicami.
A potem obudziłem się na szpitalnym łóżku i zrozumiałem — nie mam nic.
Absolutnie nic.
Poza córką, którą porzuciłem.
Wziął płaszcz z wieszaka.
Naciągnął czapkę.
— Marina jest dobra.
Zbyt dobra.
Wpuściła mnie do domu.
Ale ty…
— spojrzał na Andrieja.
— Ty nie zasłużyłeś nawet na to.
Drzwi trzasnęły.
Zostali we dwoje.
Marina zbierała rozsypane tulipany.
Jej ręce nie drżały.
— Dlaczego mi nie powiedziałaś?
O mamie, o…
— A po co?
— położyła kwiaty w zlewie.
— Przecież jasno powiedziałeś.
Nie jesteśmy już rodziną.
— Byłem zdenerwowany!
Chcę wszystko naprawić!
Marina w końcu spojrzała na niego.
Długo.
Uważnie.
Jak na obcego człowieka.
— Wiesz, Andrieju…
Pół roku temu oddałabym wszystko, żeby usłyszeć te słowa.
A teraz…
Zdjęła z palca obrączkę.
Położyła ją na stole.
Obok rozmokłego tulipana.
— Teraz nie mam ci już nic do powiedzenia.
Klucze zostaw na komodzie.
Andriej wyszedł na klatkę schodową.
Na korytarzu pachniało wilgocią i kotami.
Wiktor Siergiejewicz stał przy oknie i patrzył na podwórko.
— Co, wyrzuciła cię? — zapytał, nie odwracając się.
— To nie twoja sprawa.
— Masz rację.
Nie moja.
Starzec zakaszlał — ciężko, chrapliwie.
Wyjął chusteczkę i otarł usta.
Na białym materiale zostały czerwone plamy.
— Chcesz radę na koniec?
— Nie.
— I tak ci ją dam.
Nie wracaj.
Nie dzwoń.
Nie pisz.
Daj jej w końcu żyć spokojnie.
Andriej milcząco minął go.
Już przy wyjściu zatrzymał się.
— A ty?
Po co wróciłeś, skoro i tak umierasz?
Wiktor Siergiejewicz uśmiechnął się.
Krzywo.
Boleśnie.
— Żeby zapamiętała, że nawet najbardziej zagubieni ludzie potrafią się zmienić.
Choćby na sam koniec.
Drzwi wejściowe trzasnęły.
Tulipany zostały w zlewie — nikomu niepotrzebne, już zaczynające więdnąć.
Marina stała przy oknie i patrzyła, jak mąż wsiada do samochodu.
Były mąż.
Spróbowała tego słowa na smak.
Gorzkie.
Ale znośne.
Na kuchennym stole zostało obrączka.
Weźmie ją jutro.
Zaniesie do lombardu.
Kupi ojcu ciepły koc — ciągle marznie.
Trzy miesiące.
Może pięć.
Wystarczająco, żeby nauczyć się wybaczać.
