— Ty całkiem zwariowałaś? — Andriej rzucił telefon na stół tak, że ekran mignął i
zgasł. — Moja matka trzeci dzień siedzi sama, a ty gdzie się włóczysz?
Katia zamarła w drzwiach, torby z zakupami ciążyły jej w rękach.
Grudniowy wieczór pochłonął już całe światło za oknem, w przedpokoju było ciemno,
tylko z kuchni przebijała się żółtawa smuga światła.
— Byłam w pracy. Potem poszłam do sklepu, — postawiła torby na podłodze, palce
zdrętwiały od ciężaru. — Co się stało?
— Co się stało? — wyszedł z kuchni, a ona zobaczyła jego twarz — czerwoną, złą,
obcą. — Matka dzwoniła, narzekała. Mówi, że wczoraj nawet do niej nie wpadłaś. A obiecałaś.
Katia zdjęła kurtkę, powiesiła ją na wieszaku.
Ręce jej drżały.
Wczoraj naprawdę nie pojechała.
Siedziała w pracy do dziewiątej wieczorem, kończąc raport.
— Andriej, pracowałam do późna…
— Mam gdzieś twoją pracę! — podszedł bliżej. — Nie będziesz opiekować się moją matką — przywalę ci! Gotuj, pierz i sprzątaj! Rozumiesz, że ona jest sama?
Katia cofnęła się.
Nie poznawała go.
Kiedy się to zaczęło?
— Twoja mama radzi sobie sama, — powiedziała cicho. — Ma dopiero sześćdziesiąt dwa lata…
— Zamknij się! — wrzasnął. — Będziesz do niej jeździć codziennie. Sprzątać, gotować. Bez wymówek!
Wyszedł.
Katia została sama.
W głowie przewijały się obrazy ostatnich tygodni.
Teściowa dzwoniła codziennie.
Narzekała.
A wszystko zaczęło się od tamtej wizyty.
Katia przyjechała z ciastami.
— Z twarogiem? Ja nie jem twarogu! — powiedziała teściowa.
A potem:
— Za rzadko przyjeżdżasz.
— Może pani do nas przyjechać…
— Ja mam jeździć? Jestem chora!
Chora?
Dwa dni wcześniej była na jodze.
Ale Katia milczała.
Wieczorem Andriej zrobił awanturę.
— Będziesz jeździć codziennie!
I tak się zaczęło.
Kontrola.
Pretensje.
I zawsze coś było źle.
— Jutro pojedziesz do mamy rano, — powiedział.
— Mam plany…
— Nie masz żadnych planów poza opieką nad moją matką!
W nocy Katia nie spała.
Myślała, kiedy wszystko się zmieniło.
Wrzesień.
Awans.
I rozmowa:
— Karierowiczki nie są dobrymi żonami.
— Trzeba coś zmienić.
I zmienił.
Pretensje.
Wymagania.
A matka:
— Powiedz jej, żeby robiła swoje obowiązki.
I on mówił.
Katia odwróciła się na bok.
Za oknem padał śnieg.
Myślała: czy jest wyjście?
Rano pojechała do teściowej.
Gotowała.
Słuchała.
Teściowa z koleżanką planowały:
— Trzeba go poznać z kimś innym.
Przy niej.
Katia zrozumiała.
Chcą ją usunąć.
Wyszła.
Wiadomość:
„Mama mówi, że byłaś niegrzeczna.”
Wtedy zdecydowała.
Dość.
Pojechała do siostry.
— To się nie zmieni, — powiedziała siostra.
— Co mam zrobić?
— Chroń siebie.
Wieczorem rozmawiali.
— Nie widzisz, co się dzieje?
— Mama chce dobrze…
— Chce mnie usunąć.
Cisza.
— Muszę to przemyśleć, — powiedział.
Rano:
— Dziś nie jedź. Ja pojadę.
Wieczorem:
— Rozmawiałem z nią…
— I?
— Coś jest nie tak.
— Ona zmusza cię do wyboru.
— Tak…
— Przepraszam.
Katia spojrzała na niego.
— I co teraz?
— Chcę to zmienić.
Cisza.
Za oknem padał śnieg.
— Spróbujmy, — powiedziała.
I pierwszy raz od dawna wziął ją za rękę.
