— Zabierz ten tani badziew ze stołu! — Galina Stiepanowna postawiła talerz tak gwałtownie, że sos chlapnął na obrus.
— Powiedziałam, zabierz to!
Mój syn zasługuje na normalne jedzenie, a nie na twoje eksperymenty!
Katia nie odpowiedziała.
Stała przy kuchence i patrzyła na parę unoszącą się nad garnkiem — równą, spokojną, niemal medytacyjną.
Przez trzy lata życia w tej rodzinie nauczyła się właśnie tego: patrzeć w bok i spokojnie oddychać.
Było to trudniejsze, niż mogło się wydawać.
Świąteczny stół na urodziny Maksima, jej męża, przygotowywano od samego rana.
A dokładniej, przygotowywała go Katia, podczas gdy teściowa siedziała w fotelu z telefonem i komentowała każdy ruch synowej.
„Nie stawiaj tego tak”, „to do tego nie pasuje”, „czy ty w ogóle umiesz przyjmować gości?”
Galina Stiepanowna należała do ludzi, którzy potrafią zająć całą przestrzeń — głosem, pretensjami i swoją obecnością — nie robiąc przy tym absolutnie nic.
Do tej pory Maksim zdążył już pojechać po tort, przywieźć nie ten, wrócić po inny i znowu przywieźć niewłaściwy.
Wszystko zgodnie ze wskazówkami mamy.
Mając trzydzieści cztery lata, dzwonił do niej ze sklepu, żeby ustalić, jaką dokładnie czekoladę kupić do kawy.
Katia już dawno przestała się dziwić.
Po prostu pracowała.
Goście przyszli o siódmej.
Było ich niewielu — ciocia Roza z mężem, kuzynka Maksima Lena i jej małomówny chłopak.
Galina Stiepanowna natychmiast zajęła miejsce u szczytu stołu, niczym przewodnicząca zebrania, i zaczęła przemawiać.
Opowiadała o Maksimie — jaki jest inteligentny, jaki zdolny, jak w dzieciństwie zajął drugie miejsce w olimpiadzie fizycznej.
Katia roznosiła przekąski.
— Katiuszka, usiadłabyś na chwilę — powiedziała ciocia Roza, dobroduszna kobieta z pasemkami na skroniach.
— Ona jest przyzwyczajona — ucięła teściowa.
— Byle tylko się krzątać.
Siedzieć nie potrafi.
Maksim milczał.
W takich chwilach zawsze milczał — patrzył w talerz albo sięgał po chleb, jakby niczego nie słyszał.
Katia czasem się zastanawiała: czy on naprawdę nie słyszy?
Czy tylko udaje?
Nigdy nie zdecydowała, która możliwość była gorsza.
W pewnej chwili, kiedy goście skupili się na toastach, telefon w kieszeni fartucha Katii zawibrował.
Wyszła na korytarz, rzekomo po serwetki.
Wiadomość była od Wiktora Iwanowicza, dyrektora wydawnictwa, z którym prowadziła negocjacje przez ostatnie trzy tygodnie.
Trzy tygodnie ostrożnych wiadomości, wideorozmów, poprawek i kolejnych telefonów — podczas gdy teściowa oglądała seriale w sąsiednim pokoju, podczas gdy Maksim spał, podczas gdy życie na zewnątrz toczyło się swoim rytmem, nie wiedząc, że w tym mieszkaniu coś powoli się zmienia.
„Jekaterino Siergiejewno, umowa została podpisana z naszej strony.
Czekam na pani podpis.
Gratuluję — to duży projekt.”
Katia oparła się o ścianę.
Lekko szumiało jej w uszach.
Otworzyła aplikację, znalazła dokument, złożyła podpis elektroniczny — trzy sekundy, jedno przesunięcie palcem — i schowała telefon z powrotem do kieszeni.
Potem wzięła serwetki i wróciła do stołu.
— Nigdy nie byłaś nam równa! — oznajmiła Galina Stiepanowna głośno i wyraźnie, tak żeby wszyscy usłyszeli.
Stało się to po trzecim toaście, kiedy ciocia Roza powiedziała coś uprzejmego o pracy Katii.
Teściowa siedziała wyprostowana, z miną człowieka, który wreszcie zdecydował się powiedzieć prawdę.
— Maksim mógł znaleźć sobie dziewczynę z pozycją.
Z porządnej rodziny.
A wziął to, co wziął.
Przy stole zapadła cisza.
Lena wpatrywała się w kieliszek.
Ciocia Roza otworzyła usta i zaraz je zamknęła.
Chłopak Leny udał, że przygląda się widelcowi.
Maksim sięgnął po chleb.
Katia spojrzała na teściową.
Galina Stiepanowna odwzajemniła spojrzenie — triumfująco, jak zwykle, z tą zmęczoną pewnością człowieka, który przez wiele lat mówił, co chciał, i nigdy nie spotkał się ze sprzeciwem.
— Galino Stiepanowno — powiedziała spokojnie Katia — ma pani rację.
Nie pochodzę z waszego kręgu.
Teściowa uniosła lekko podbródek, jakby zwyciężyła.
— Mój tata był ślusarzem, a mama pielęgniarką.
Nie mieliśmy własnego mieszkania ani domku letniskowego.
Dostałam się na bezpłatne studia, od drugiego roku pracowałam i ani razu nie poprosiłam pani o pieniądze — chociaż kilka razy sugerowała pani, że powinnam.
— Ty…
— Jeszcze nie skończyłam — powiedziała Katia bez rozdrażnienia i bez podnoszenia głosu.
Po prostu stwierdziła fakt.
Galina Stiepanowna zamilkła.
Chyba po raz pierwszy od trzech lat.
— Dzisiaj, kiedy pani siedziała w fotelu, a ja przygotowywałam stół, podpisałam kontrakt.
Kontrakt wydawniczy.
Na zilustrowanie serii dwunastu książek.
Kwota tego kontraktu odpowiada mniej więcej pani emeryturze za pięć lat.
Nie powiedziała tego z triumfem.
Podała to jak liczbę.
Jak fakt, który po prostu istnieje.
Ciocia Roza cicho jęknęła ze zdumienia.
Lena podniosła głowę.
Maksim dopiero teraz przestał żuć.
Galina Stiepanowna patrzyła na synową i coś zmieniało się w jej spojrzeniu.
Nie był to żal.
Nie, do tego było jeszcze bardzo daleko.
Było to raczej pierwsze od dłuższego czasu zakłopotanie.
Jak u człowieka, który zawsze chodził tą samą drogą i nagle odkrył, że droga się skończyła.
Katia wzięła kieliszek, napiła się wody i odstawiła go na miejsce.
— Smacznego — powiedziała.
I sięgnęła po sałatkę.
Wieczór przeciągnął się do dziesiątej.
Goście wychodzili w pośpiechu — ciocia Roza przytuliła Katię przy drzwiach dłużej niż zwykle i nic nie powiedziała, tylko ścisnęła jej dłoń.
Lena, przechodząc obok, szepnęła: „Jesteś niesamowita”, i zniknęła w windzie.
Galina Stiepanowna nie została, żeby pozmywać.
Zresztą nigdy nie zostawała, żeby pozmywać.
Zawsze znajdowała powód: plecy, ciśnienie, późna pora, zmęczenie.
Założyła płaszcz, pocałowała syna w policzek i wyszła, nie żegnając się z synową.
Maksim zamknął za nią drzwi i się odwrócił.
Katia stała pośrodku kuchni i zbierała talerze.
— Po co to powiedziałaś? — odezwał się w końcu.
Spojrzała na niego.
Na jego twarz — trochę zagubioną, trochę urażoną, jak u chłopca, któremu zabrano zabawkę.
Znała ten wyraz twarzy.
— Bo to prawda — odpowiedziała po prostu.
— Ośmieszyłaś mamę…
— Maksim. — Postawiła stos talerzy na stole.
— Jutro o dziesiątej mam spotkanie z dyrektorką artystyczną.
Położę się wcześniej spać.
Chciał powiedzieć coś jeszcze.
Widziała, jak dobiera słowa — powoli, ostrożnie, jak zawsze, kiedy nie wiedział, co zaakceptowałaby mama.
Ale nie znalazł odpowiednich słów.
Katia odkręciła wodę.
Za oknem szumiało miasto — żywe, obojętne, ogromne.
Gdzieś tam, w tym mieście, znajdował się podpisany kontrakt z jej nazwiskiem.
Dwanaście książek.
Półtora roku pracy.
Pieniądze, które zarobi sama.
Namydliła gąbkę i wzięła pierwszy talerz.
Czuła coś w środku — nawet nie radość.
Raczej siłę.
Jak człowiek, który długo wspinał się pod górę i wreszcie poczuł pod stopami równy grunt.
Rano Maksim nie wyszedł na śniadanie.
Katia słyszała, jak przewraca się za ścianą — demonstracyjnie, z westchnieniami i okresowym kaszlem, który nie oznaczał przeziębienia, lecz urazę.
Znała ten język na pamięć.
Przez cztery lata wspólnego życia nauczyła się wszystkich jego sygnałów: długie milczenie oznaczało, że czeka, aż ona pierwsza podejdzie i zapyta, co się stało.
Trzaśnięcie drzwiami lodówki oznaczało, że jest niezadowolony, ale nie wie, jak to powiedzieć.
Telefon do mamy o siódmej rano oznaczał, że już zdał relację i czeka na instrukcje.
Ten ostatni usłyszała o 7:14.
Mówił cicho, prawie szeptem, ale ściany w mieszkaniu nie były tak grube, jak Maksim najwyraźniej sądził.
— Ona w ogóle nie przeprosiła…
Nie, przy wszystkich…
Nie wiem, mamo, stała się jakaś inna…
Katia nalała sobie kawy, wzięła laptopa i usiadła przy oknie.
Na zewnątrz miasto już pracowało — na dole trzaskały drzwi sklepów, przejechała śmieciarka, ktoś krzyczał do telefonu na samym chodniku.
Życie toczyło się bez ostrzeżeń i bez przerw.
Katia otworzyła folder ze szkicami — pierwszymi projektami do serii książek, które przez ostatnie dwa miesiące tworzyła potajemnie, nocami, kiedy wszyscy spali.
Dwanaście książek.
Ilustracje dziecięce.
Wydawnictwo było poważne — nie jakaś amatorska publikacja, lecz prawdziwy, duży dom wydawniczy z renomą i dystrybucją w całym kraju.
Wiktor Iwanowicz sam się do niej odezwał.
Znalazł jej portfolio w internecie i napisał staranną wiadomość.
Katia przeczytała ją chyba pięć razy, zanim odważyła się odpowiedzieć.
Potem jeszcze dziesięć razy przed pierwszą rozmową.
Nikomu nie powiedziała.
Nie dlatego, że się bała.
Po prostu po co?
Maksim powiedziałby: „Zobaczymy”, i przełączyłby się na piłkę nożną.
Galina Stiepanowna zaczęłaby wyjaśniać, dlaczego jest to niepewne, niepoważne i dlaczego lepiej byłoby znaleźć normalną pracę ze stałą pensją.
Przy tej rodzinie Katia dawno nauczyła się jednej zasady: najpierw zrób, potem opowiadaj.
O wpół do dziesiątej zaczęła się szykować.
Założyła służbową marynarkę — szarą, elegancką, kupioną rok wcześniej na wyprzedaży i ani razu nienoszoną.
Do tego biały golf.
Włosy spięła w kok.
Spojrzała na siebie w lustrze w przedpokoju i zrozumiała: tak właśnie wygląda, kiedy nie musi się do nikogo dostosowywać.
Maksim wyszedł z sypialni, kiedy zakładała już buty.
Stanął w drzwiach kuchni i skrzyżował ręce.
— Długo cię nie będzie?
— Nie wiem — odpowiedziała szczerze.
— Zależy, jak przebiegnie spotkanie.
— A kiedy porozmawiamy?
Katia zapięła zamek i się wyprostowała.
— Wieczorem, Maksim.
Wrócę i porozmawiamy.
Chciał jeszcze coś dodać.
Widziała to po tym, jak nabrał powietrza, ale ona już otworzyła drzwi.
Wydawnictwo znajdowało się w centrum, w starym budynku z wysokimi sufitami i skrzypiącą windą.
Katia przyjechała metrem, wysiadła trzy przystanki wcześniej i poszła pieszo.
Potrzebowała tego czasu, tych dwudziestu minut wśród ludzi i witryn, żeby odetchnąć i się przygotować.
Dyrektorka artystyczna okazała się kobietą około czterdziestki piątki — krótko ostrzyżoną, w okularach z grubymi oprawkami, mówiącą szybko i patrzącą prosto w oczy.
Nazywała się Marina Olegowna i od razu rozłożyła na stole wydruki szkiców Katii.
— To. — Postukała palcem w jedną z kartek.
— To jest dokładnie to, czego szukaliśmy przez rok.
Rozumie pani?
Przez rok.
Mieliśmy inną ilustratorkę, potem jeszcze jedną — to nie było to.
A pani ma charakter.
Pani postacie mają twarze.
Katia patrzyła na własne rysunki oczami obcej osoby.
Dziwne uczucie — jakby oglądała swoje odbicie w nieznanym oknie.
— Chcemy wydać pierwszą książkę jesienią — kontynuowała Marina Olegowna.
— To oznacza szybkie tempo.
Jest pani gotowa na takie tempo?
— Jestem gotowa — powiedziała Katia.
Nie dlatego, że się nie bała.
Bała się, ale mimo wszystko była gotowa.
Już dawno zrozumiała, że na tym polega różnica między tymi, którzy działają, a tymi, którzy tylko się do tego przymierzają.
Siedziały prawie dwie godziny.
Rozmawiały o koncepcji, palecie kolorów i o tym, jacy powinni być bohaterowie — żywi, nieidealni, z piegami i potarganymi włosami.
Katia robiła notatki w zeszycie, kiwała głową, czasami proponowała własne pomysły, a Marina Olegowna słuchała.
Naprawdę słuchała, nie tylko z uprzejmości.
Kiedy wyszły na korytarz, dyrektorka artystyczna uścisnęła jej dłoń i powiedziała:
— Witamy w zespole, Jekaterino Siergiejewno.
Katia schodziła po schodach i myślała: więc to właśnie tak wygląda.
Tak to się dzieje — bez fajerwerków, bez łez, po prostu uścisk dłoni i słowa, które zmieniają coś w środku, cicho i na zawsze.
Galina Stiepanowna zadzwoniła o trzeciej po południu.
Katia siedziała w pobliskiej kawiarni — piła kawę, patrzyła przez okno na ulicę i dawała sobie jeszcze trochę tego czasu, należącego tylko do niej.
Telefon zawibrował, a na ekranie pojawiło się „Galina Stiepanowna”.
Katia patrzyła na niego przez kilka sekund, po czym odebrała.
— Katia — zaczęła teściowa bez wstępu.
Jej głos był twardy jak zawsze, ale pojawiła się w nim nowa nuta — ostrożna, badająca.
— Chcę, żebyśmy porozmawiały.
Normalnie.
Przyjadę dzisiaj.
— Dzisiaj nie mogę — odpowiedziała spokojnie Katia.
— Mam zajęcia do wieczora.
Zapadła cisza.
Galina Stiepanowna nie była przyzwyczajona do takich pauz — kiedy cisza nie oznacza zakłopotania, lecz po prostu „nie”.
— Co to znaczy, że masz zajęcia?
Przecież siedzisz w domu…
— Nie jestem w domu, Galino Stiepanowno.
Jestem w mieście i pracuję.
Proszę przyjechać w weekend, jeżeli chce pani porozmawiać.
Kolejna pauza.
Dłuższa.
— Dobrze — powiedziała w końcu teściowa.
To słowo przyszło jej z wyraźnym trudem.
Katia schowała telefon i spojrzała przez okno.
Po chodniku szli ludzie — szybko, każdy w swoich sprawach, każdy z własną wewnętrzną historią.
Katia pomyślała: oni nie wiedzą, że dzisiaj podpisałam kontrakt.
Że wczoraj wieczorem coś się przesunęło — nie głośno, ale ostatecznie.
Że siedzę tutaj i czuję, jak ziemia pod moimi stopami staje się twardsza.
Dopiła kawę, spakowała zeszyt i wyszła na ulicę.
Przed nią było jeszcze wiele rzeczy.
Rozmowa z Maksimem.
Wizyta teściowej.
Dwanaście książek i półtora roku pracy.
Ale teraz — właśnie teraz — szła przez miasto lekkim krokiem.
Maksim czekał w domu.
Katia zrozumiała to jeszcze w windzie.
Przez szklany fragment drzwi zobaczyła, że w korytarzu mieszkania pali się światło, chociaż zwykle Maksim go nie włączał, chodził po ciemku i szukał włącznika po omacku.
A więc czekał.
A więc się przygotował.
Weszła, powiesiła płaszcz i odstawiła torbę.
Maksim siedział przy kuchennym stole z kubkiem herbaty — zimnej, sądząc po tym, że jej nie dotknął.
Przed nim leżał telefon ekranem do dołu.
Poza człowieka, który ćwiczył rozmowę.
— Usiądź — powiedział.
Katia usiadła.
— Mama dzwoniła — zaczął Maksim.
— Mówi, że rozmawiałaś z nią niegrzecznie.
— Powiedziałam jej, że dzisiaj nie mogę przyjmować gości.
— Chciała porozmawiać, wszystko wyjaśnić…
— Maksim. — Katia położyła dłonie na stole.
— Wczoraj twoja mama powiedziała przy gościach, że nigdy nie byłam wam równa.
Przez wcześniejsze trzy lata mówiła mi, że źle gotuję, źle sprzątam, źle się ubieram i nawet źle oddycham.
A ty przez cały ten czas milczałeś.
Otworzył usta.
— Jeszcze nie skończyłam — powiedziała spokojnie.
— Nie mówię, że jesteś złym człowiekiem.
Mówię, że tak dłużej nie będzie.
Nie dlatego, że poczułam się urażona.
Tylko dlatego, że podjęłam decyzję.
— Jaką decyzję? — w jego głosie pojawił się niepokój.
— Wynajęłam biuro — powiedziała Katia.
Zapadła cisza.
— Co?
— Niewielkie pomieszczenie.
A dokładniej stanowisko w przestrzeni coworkingowej przy ulicy Leśnej.
Będę tam pracować.
Kontrakt jest poważny, potrzebuję przestrzeni.
I ciszy.
Maksim patrzył na nią, jakby oznajmiła, że przeprowadza się na inną planetę.
— Ty…
Kiedy zdążyłaś to wszystko zrobić?
— Kiedy jeździłeś po tort — odpowiedziała bez ironii.
— Maksim, ja pracuję.
Pracowałam przez cały ten czas.
Po prostu oboje uważaliście, że to nic poważnego.
Wstał, przeszedł się po kuchni tam i z powrotem, po czym zatrzymał się przy oknie.
— Katia, nie rozumiem, co się dzieje.
Jakbyś była innym człowiekiem.
— Jestem tym samym człowiekiem — powiedziała.
— Po prostu teraz to widać.
Galina Stiepanowna przyjechała w sobotę.
Katia otworzyła drzwi, wpuściła ją do przedpokoju i zaproponowała herbatę.
Teściowa weszła i rozejrzała się swoim zwyczajowym, gospodarskim spojrzeniem, którym zawsze oglądała cudze mieszkania, jakby sporządzała protokół kontroli.
Obejrzała płaszcz na wieszaku, półkę w przedpokoju i wycieraczkę przy drzwiach.
— Wreszcie posprzątałaś — zauważyła Galina Stiepanowna.
Katia nie odpowiedziała.
Nalała herbaty, postawiła na stole ciastka i usiadła naprzeciwko.
Teściowa długo się urządzała — poprawiała spódnicę, przesuwała kubek, zdejmowała z rękawa niewidzialną nitkę.
Katia czekała.
— No dobrze — zaczęła w końcu Galina Stiepanowna — przyjechałam, jak prosiłaś.
Porozmawiać.
— To pani chciała porozmawiać — poprawiła ją łagodnie Katia.
— No tak. — Nastąpiła pauza.
— Uważam, że wczoraj…
To znaczy przedwczoraj, podczas urodzin…
Zachowałaś się nieładnie.
Ośmieszyłaś mnie przy ludziach.
— Galino Stiepanowno — powiedziała Katia — przy tych samych ludziach powiedziała pani, że nigdy nie byłam wam równa.
Ja tylko odpowiedziałam.
— Nie to miałam na myśli.
— A co miała pani na myśli?
Teściowa zamilkła.
Było to dla niej nietypowe pytanie — bezpośrednie, bez drogi ucieczki.
Przywykła, że po jej słowach ludzie albo się tłumaczą, albo milczą.
Katia nie robiła ani jednego, ani drugiego.
— Martwię się o syna — powiedziała w końcu Galina Stiepanowna, a w jej głosie pojawiło się coś niemal szczerego.
— Mam tylko jego.
Chcę, żeby wszystko było u niego dobrze.
— Ja też tego chcę — powiedziała Katia.
— Właśnie dlatego zarabiam pieniądze.
I właśnie dlatego proszę panią, żeby nie przyjeżdżała pani bez zapowiedzi, nie przestawiała rzeczy w naszej kuchni i nie komentowała sposobu, w jaki prowadzę dom.
To jest nasz dom.
Mój i Maksima.
Galina Stiepanowna długo na nią patrzyła.
W jej oczach działo się coś złożonego, wielowarstwowego, jak zawsze u ludzi, którzy po raz pierwszy w życiu słyszą „nie” od kogoś, kogo od dawna uważali za słabego.
— Zmieniłaś się — powiedziała w końcu.
— Nie — odpowiedziała Katia.
— Po prostu zaczęła mnie pani słyszeć.
Pierwszy dzień pracy w coworkingu przypadł tydzień później.
Katia przyjechała na dziewiątą, znalazła swoje miejsce przy oknie — długi drewniany stół, wygodne krzesło i gniazdko obok.
Wyjęła tablet, ołówki i zeszyt.
Przy sąsiednich stołach pracowali nieznajomi — ktoś w słuchawkach, ktoś cicho rozmawiał przez telefon.
Nikt nie pytał, czy siedzi prawidłowo.
Otworzyła pierwszy plik — szkic do pierwszej książki z serii — i zaczęła rysować.
Bohaterką była siedmioletnia dziewczynka, ruda, z dużymi kolanami i poważnym spojrzeniem.
Katia rysowała ją długo, tworząc kilka wersji, aż udało się uzyskać odpowiednie przechylenie głowy — trochę uparte, trochę zdziwione.
Żywe.
O wpół do dwunastej zadzwonił Maksim.
— Jak tam? — zapytał.
Jego głos był inny — ostrożny, nietypowo cichy.
— Dobrze — powiedziała Katia.
— Pracuję.
— Ja… — Zamilkł na chwilę.
— Myślałem.
O tym, co mówiłaś.
O mamie i o wszystkim.
— I?
— Chyba powinienem był…
Wcześniej. — Nie dokończył, ale zrozumiała.
Katia patrzyła na ekran tabletu — na rudą dziewczynkę o poważnych oczach.
— Maksim, cieszę się, że o tym myślisz.
Naprawdę.
Ale teraz muszę pracować.
Porozmawiamy wieczorem?
— Tak — odpowiedział.
— Porozmawiamy.
Odłożyła telefon.
Za oknami coworkingu szumiała aleja — tramwaj, głosy, czyjaś muzyka dochodząca z otwartego okna naprzeciwko.
Zwyczajne miasto, zwyczajny dzień.
Nikt tutaj nie wiedział, że trzy tygodnie wcześniej bała się wysłać pierwszą wiadomość do wydawnictwa.
Że rok wcześniej poważnie myślała o tym, żeby porzucić wszystko — rysowanie, pomysły, nieśmiałe nadzieje — ponieważ zawsze znajdował się obok ktoś, kto potrafił wyjaśnić, dlaczego nic się nie uda.
Teraz się udawało.
Katia wzięła ołówek i wróciła do rudej dziewczynki.
Trzeba było dorysować ręce — małe, uparte, zaciśnięte w pięści.
Takie ręce człowieka, który już podjął decyzję.
Który idzie naprzód nie dlatego, że się nie boi, ale dlatego, że musi.
Rysowała i myślała, że może kiedyś o tym napisze.
Nie obrazem.
Słowami.
O tym, co się dzieje, kiedy długo milczysz, a potem odnajdujesz swój głos.
I okazuje się, że zawsze go miałaś.
Po prostu nikt nie słuchał.
Ale teraz będą słuchać.
Książka ukazała się w październiku.
Katia zobaczyła ją przypadkiem w księgarni.
Weszła po szkicownik, odwróciła się i nagle zobaczyła znajomą okładkę, rudą dziewczynkę o poważnych oczach i jej dłonie zaciśnięte w pięści.
Stała i patrzyła przez trzy minuty.
Sprzedawca zapytał, czy może jej pomóc.
Odpowiedziała: nie, dziękuję.
Tylko patrzę.
Kupiła dwa egzemplarze.
Jeden dla siebie.
Drugi dla cioci Rozy, która zadzwoniła tego samego wieczoru i płakała do telefonu, chociaż twierdziła, że nie płacze.
Maksim zdjął książkę z półki, przekartkował ją w milczeniu, odłożył i powiedział: „Dobra robota.”
Cicho, bez ozdobników.
Katia pomyślała, że może na razie to wystarczy.
Może on również się uczy.
Powoli, na swój sposób, ale się uczy.
Nie wiedziała, jak to wszystko się skończy — ich historia nadal była pisana, a ona przestała wcześniej zgadywać jej zakończenie.
Galina Stiepanowna zadzwoniła w listopadzie.
Jej głos był zwyczajny — nieco cichszy niż wcześniej, ale bez nowych tonów.
— Widziałam w księgarni twoje rysunki — powiedziała.
— Tak — odpowiedziała Katia.
Nastąpiła pauza.
— Ładnie narysowałaś tę dziewczynkę.
Katia patrzyła przez okno coworkingu na nagie listopadowe gałęzie.
— Dziękuję, Galino Stiepanowno.
Milczały jeszcze chwilę, po czym się pożegnały.
Nie pogodziły się.
Nie.
Ale coś lekko się przesunęło, jak ciężki mebel, którego od dawna nikt nie ruszał — ze skrzypieniem, z wysiłkiem i bez żadnych gwarancji.
Katia odłożyła telefon i otworzyła nowy plik.
Druga książka.
Ta sama dziewczynka — teraz starsza o rok i o jedną przeżytą porę roku.
Katia patrzyła na pusty ekran i myślała, że chyba właśnie tak wygląda życie.
Nie jak jeden zwrot, po którym wszystko staje się inne.
Raczej jak cichy i uparty ruch naprzód, dzień po dniu, rysunek po rysunku.
Wzięła ołówek.
Za oknem padał śnieg.
