Ale w sylwestrową noc właściciel wielkiego holdingu stał już pod jej drzwiami z torbami pełnymi jedzenia.
Łyżka zaskrzypiała o dno metalowej puszki.
Dźwięk był nieprzyjemny, jakby ktoś zarysował szkło nożem.
Irina odwróciła puszkę i potrząsnęła nią nad stołem.
Na blat spadły trzy białe drobinki proszku.
I to było wszystko.
Ośmiomiesięczny Pasza poruszył się w łóżeczku, nabrał powietrza w płuca i wydał ten charakterystyczny dźwięk — nie płacz, lecz ochrypłe, wymagające marudzenie głodnego dziecka.
— Już, malutki, już… — wyszeptała Irina.
Jej ręce drżały.
Rzuciła się do półki.
Kasza gryczana — pusty woreczek.
Ryż — trochę na dnie, długo się gotuje i tak czy inaczej nie można dziecku dawać samego ryżu.
Za oknem huczało.
Trzydziesty pierwszy grudnia, dziewiąta wieczorem.
Blok na obrzeżach miasta brzmiał jak ul.
Sąsiedzi z góry przesuwali meble, a z dołu ktoś już śpiewał karaoke.
Kraj żegnał stary rok, krojąc kiełbasę i otwierając puszki groszku.
Irina otworzyła portfel.
W przegródce na drobne leżała moneta dziesięciorublowa i paragon z apteki.
Mleko dla Paszy — hipoalergiczne, bo od innych dostawał wysypki — kosztowało tyle, co połowa koszyka zakupów emeryta.
Telefon na stole zamigał.
„Szanowny kliencie, bank przypomina o zaległym zadłużeniu…”
Irina przesunęła powiadomienie.
Jeszcze pół roku temu wydawało się to złym snem.
Irina była głównym rewidentem w „Stroj-Group”.
Stała pensja, służbowy transport, szacunek.
Dopóki nie znalazła „dziury” w budżecie przy zakupie zbrojenia.
Poszła z tym do zastępcy dyrektora generalnego, Olega Wiktorowicza.
Tydzień później wezwano ją do działu kadr.
„Likwidacja stanowiska”.
Jej, ciężarnej, wręczono zawiadomienie i powiedziano: albo odejdzie za porozumieniem stron z trzema pensjami, albo zwolnią ją dyscyplinarnie za niekompetencję i nigdzie już nie znajdzie pracy.
Wybrała pieniądze.
Pieniądze skończyły się miesiąc temu.
Mąż „zmęczył się trudnościami” jeszcze wcześniej i wyjechał do swojej matki w Saratowie.
Pasza zapłakał głośniej.
Irina mocno przygryzła wargę.
Duma jest dla tych, którzy są najedzeni.
W telefonie znalazła kontakt „Boris Pietrowicz (Fundacja)”.
To był wolontariusz, który kiedyś pomógł jej z wózkiem.
Drżącymi palcami napisała wiadomość.
„Boris Pietrowicz, przepraszam, że piszę w święto.
Pasza nie ma co jeść.
Nie mam od kogo pożyczyć pieniędzy.
Potrzebuję 2000 na puszkę mleka.
Oddam z zasiłku dziesiątego.
Przysięgam.
Irina, była rewidentka.”
Nacisnęła „Wyślij”.
Telefon zapiszczał: „Dostarczono”.
Irina bez sił opadła na podłogę.
Nie zauważyła przez łzy jednego szczegółu — wysłała wiadomość nie do tego Borisa Pietrowicza.
Ten numer był zapisany w telefonie pięć lat temu i dawno o nim zapomniała.
Boris Pietrowicz Szamanow stał przy panoramicznym oknie penthouse’u.
Poniżej Moskwa świeciła jak choinka.
Na stole nakrytym białym obrusem stygnęła kaczka po pekińsku i stała otwarta karafka z drogim alkoholem.
W ogromnym mieszkaniu był sam.
Jego żona — trzecia z kolei — poleciała na Malediwy z instruktorem jogi.
Dzieci z pierwszego małżeństwa wysłały tylko krótkie sms-y: „Szczęśliwego Nowego Roku, tato”.
Szamanow miał pięćdziesiąt pięć lat.
Był właścicielem budowlanego imperium, ale tego wieczoru jedynym dźwiękiem w jego mieszkaniu było tykanie starego zegara.
Telefon na stole zawibrował.
Szamanow skrzywił się.
Znów reklamy?
Wziął telefon.
Obcy numer.
Tekst o mleku dla dziecka, dwóch tysiącach rubli i podpis: „Irina, była rewidentka”.
Boris parsknął.
Oszuści stają się coraz bardziej pomysłowi.
Ale coś go zaintrygowało.
„Rewidentka”.
Zadzwonił do szefa ochrony.
— Maks, oderwij się na chwilę od sałatki.
— Sprawdź numer, z którego przyszła wiadomość.
— Kim ona jest?
Po dziesięciu minutach Maks oddzwonił.
— Irina Kowalowa.
— Pracowała u nas półtora roku temu.
— Została zwolniona za porozumieniem stron jednego dnia.
— Teraz jest na urlopie macierzyńskim, ma sprawy z bankami i długi za mieszkanie.
— Mieszka w Biriulowie.
— Szefie, to chyba nie oszustwo.
— Ona naprawdę tonie.
Szamanow podszedł do lustra.
Zobaczył w nim ciężkiego, zmęczonego mężczyznę w drogim garniturze.
Przypomniał sobie rok 1992.
Akademik.
Jego pierwsza żona płacze, bo nie może kupić mleka, a jemu w fabryce nie płacą trzeci miesiąc.
Pamiętał ten zapach beznadziei.
Zapach starego jedzenia i wilgoci.
— Maks, wyślij mi adres.
— I przygotuj samochód.
— Pojadę sam.
Zatrzymał się przy całodobowym supermarkecie.
Brał wszystko, nie patrząc na ceny.
Jedzenie dla dzieci zgarniał z półek całymi rzędami.
Pampersy.
Mięso, ryby, owoce, sery.
Wózek był tak pełny, że koła skrzypiały.
Ochroniarz przy wyjściu patrzył podejrzliwie na mężczyznę w płaszczu wartym tyle co samochód, który pakował do bagażnika torby z kaszą i słoiczkami dla dzieci.
Wejście do klatki schodowej przywitało go ostrym zapachem i napisami na ścianach.
Winda nie działała.
Szamanow, sapiąc, wszedł na piąte piętro.
Zadzwonił do drzwi.
Cisza.
Zadzwonił jeszcze raz, bardziej stanowczo.
— Kto tam? — głos zza drzwi był przytłumiony i przestraszony.
— Boris Szamanow.
— Pisała pani do mnie wiadomość.
Za drzwiami zapadła martwa cisza.
Potem szczęknął zamek.
Drzwi otworzyły się na łańcuch.
W szczelinie pojawiło się jedno oko i kosmyk tłustych włosów.
— Pan? — wyszeptała Irina.
Rozpoznała go.
Właściciel holdingu, którego widywali tylko na zdjęciach i czasem na korytarzu.
— Otwieraj, Kowalowa.
— Nie jestem kurierem, żeby tu długo stać.
Otworzyła drzwi.
W nos uderzył ciężki zapach małego mieszkania i dziecięcej pudrowej zasypki.
Szamanow w milczeniu wnosił torby.
Jedną, drugą, piątą.
Zapełnił maleńką kuchnię po brzegi.
Na stole stała ta sama pusta puszka.
— Nakarm dziecko — rzucił, nawet nie zdejmując płaszcza.
Fizycznie bolało go patrzenie na tę biedę.
Irina, nie wierząc własnym oczom, chwyciła nową puszkę.
Jej ręce drżały tak bardzo, że nie mogła nabrać proszku łyżką.
Szamanow odebrał jej puszkę.
Sam wsypał mleko i rozrobił je wodą z czajnika.
— Idź.
Kiedy karmiła syna w pokoju, Szamanow rozejrzał się po kuchni.
Było czysto, ale biednie aż do bólu.
Na lodówce wisiał magnes „Anapa 2018”.
Na parapecie leżał stos papierów.
Rzucił na nie okiem.
Protokoły odbioru.
Firma „Techno-Snab”.
Szamanow zmarszczył brwi.
Znał wszystkich dużych dostawców.
„Techno-Snab” nie było wśród nich.
Irina wróciła z pokoju, zamykając drzwi.
Wyglądała na wyczerpaną.
— Boris Pietrowicz…
— Oddam pieniądze.
— Jak tylko…
— Cisza.
Wskazał na papiery.
— Co to jest?
— Powód, dla którego mnie zwolnili — powiedziała cicho.
— Odkryłam, że kupujemy beton od firmy-widmo za podwójną cenę.
— Poszłam z tym do Olega Wiktorowicza.
— A on powiedział, że to nie moja sprawa i mnie wyrzucił.
Szamanow poczuł, jak twarz robi mu się czerwona.
Oleg.
Jego zastępca.
Człowiek, z którym chodzili razem do sauny w piątki.
— Dokumenty są prawdziwe?
— Kopie.
— Oryginały zniszczyli.
— Ale zachowałam wyciągi z kont.
— Jestem audytorem, Boris Pietrowicz.
— Mam zawodowy nawyk robienia kopii zapasowych.
Szamanow usiadł na chwiejnym stołku.
Zaskrzypiał pod jego ciężarem.
— Zbieraj się.
— Dokąd? — Irina cofnęła się.
— Do hotelu.
— Nie możesz tu zostać.
— Jeśli Oleg dowie się, że tu byłem i widziałem te dokumenty, możesz mieć problemy większe niż głód.
— Nie mogę… mam dziecko…
— Kowalowa, pomyśl! — ryknął tak, że drgnęła.
— Siedzisz na złotej kopalni dowodów, a twoje dziecko głoduje.
— Oferuję ci bezpieczeństwo.
— I pracę.
— Potrzebuję kogoś, kto znajdzie moje szczury.
Drugiego stycznia biuro holdingu było puste i ciche.
Ochrona wpuściła samochód szefa bez pytań, choć zdziwiła się pasażerce z dzieckiem.
Irina z Paszą zostali w pokoju wypoczynkowym.
Szamanow przyniósł laptop.
— Pokazuj.
Irina otworzyła pliki.
Schematy były eleganckie.
I bezczelne.
Pieniądze trafiały do firm na Cyprze i na konta powiązane z rodziną Olega.
Szamanow patrzył na ekran i pocił się.
Miliony.
Nie — setki milionów.
— Sprytne — wychrypiał.
— Niechlujne — odpowiedziała Irina.
— Nawet nie zmieniali adresów IP.
— Byli pewni, że nikt nie sprawdzi.
Dziesiątego stycznia odbyło się posiedzenie rady dyrektorów.
Oleg wszedł pewnym krokiem.
Opalony, w nowym garniturze.
— Boris, co za pilność?
— Właśnie wróciłem z nart…
— Siadaj, Oleg.
Szamanow skinął na Irinę.
Położyła przed każdym dyrektorem teczkę.
Oleg otworzył pierwszą stronę.
Zbladł.
— Co to za bzdury?!
— Kto to spreparował?!
— Ta?
— Zwolniona histeryczka?!
— Boris, wierzysz kobiecie, którą wyrzuciliśmy za niekompetencję?!
— Wierzę liczbom — powiedział ciężko Szamanow.
— I wierzę człowiekowi, który nie sprzedał tych dokumentów konkurencji, nawet gdy nie miał co jeść.
W drzwiach pojawili się funkcjonariusze policji.
Szamanow wezwał ich wcześniej.
Olega wyprowadzono w kajdankach.
Krzyczał o spisku i prawnikach.
Irina patrzyła na to spokojnie.
Myślała tylko, że Paszy potrzebne są nowe buty, bo zaczął stawać przy meblach.
Minął rok.
Irina siedziała w swoim gabinecie.
Na tabliczce widniało:
„I.S. Kowalowa — Dyrektor Departamentu Audytu Wewnętrznego”.
Zamknęła laptop.
Szósta wieczorem.
Czas wracać do domu.
Niania dzwoniła, że Pasza narysował arcydzieło na tapecie.
Zeszła do podziemnego parkingu.
Przy jej Toyocie stał Szamanow.
Postarzał się przez ten rok, ale jego spojrzenie było spokojniejsze.
— Do domu?
— Tak, Boris Pietrowicz.
— W końcu Nowy Rok.
— Ja tylko…
Nieporadnie podał jej torbę.
— Dla Paszy.
— Kolejka.
— Niemiecka.
Stali chwilę w milczeniu.
Śnieg wpadał do parkingu i topniał na maskach samochodów.
— Dziękuję, że wtedy pan odpowiedział — powiedziała Irina.
— Na tę wiadomość.
— Dziękuję, że pomyliłaś numer — mruknął Szamanow.
— Inaczej te wilki pożarłyby mnie żywcem.
Otworzył drzwi swojego samochodu.
— Do zobaczenia w przyszłym roku, Irino Siergiejewno.
— Do zobaczenia, Boris Pietrowicz.
Irina wsiadła do samochodu.
Na tylnym siedzeniu leżały torby z prezentami i pełen kosz jedzenia.
Nie dlatego, że nie mogła kupić — jej pensja pozwalała już nie patrzeć na ceny.
Po prostu przyzwyczajenie do robienia zapasów zostało.
Ale strachu już nie było.
Telefon zapiszczał.
Mama przysłała wiadomość z życzeniami.
Irina uśmiechnęła się i uruchomiła silnik.
Przed nią było życie.
Trudne, głośne, ale własne.
