Alina kręciła się przed lustrem, poprawiając czarną sukienkę i próbując opanować narastającą irytację.
Dzisiaj jej szwagierka kończyła dwadzieścia pięć lat.
Przez cały dzień mąż biegał jak szalony, sprawdzając, czy wszystko jest gotowe na „uroczystość stulecia”.
— Kochanie, widziałaś pudełko z bransoletką?
— krzyknął Matwiej z przedpokoju.
Alina wzięła głęboki oddech i zamknęła oczy.
Bransoletka za sto pięćdziesiąt tysięcy…
Zgodziła się na ten zakup tylko dlatego, że Matwiej obiecał, że w tym roku nie będzie już żadnych dużych wydatków na jego siostrę.
Ich plany remontu pokoju dziecięcego dla trzyletniego Kirilla i tak musieli odłożyć o kolejne pół roku.
— Leży na komodzie,
— odpowiedziała, zapinając kolczyki.
Po kilku minutach Matwiej wszedł do sypialni.
Był wysoki, przystojny i ubrany w nowy garnitur.
Nawet gdy była na niego zła, Alina nie mogła nie przyznać, że jej mąż jest naprawdę przystojny.
I dobry.
Po prostu miał jedną małą cechę, która zamieniała ich życie rodzinne w nieustanną walkę o budżet.
— Wyglądasz niesamowicie!
— podszedł od tyłu i objął żonę w talii.
— Ola będzie zachwycona i tobą, i naszym prezentem.
— Jestem pewna,
— odpowiedziała chłodno Alina.
— Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że kupiliśmy go za pieniądze, które planowaliśmy przeznaczyć na tapety do pokoju dziecięcego.
Matwiej westchnął i puścił żonę.
— Alina, przecież rozmawialiśmy…
— Rozmawialiśmy o bransoletce.
Nie mówiłeś, że zamierzasz jeszcze opłacić restaurację.
— Nie mogłem przypuszczać, że siostra wybierze „Logowo”!
Miałem nadzieję, że zatrzyma się na czymś prostszym.
Alina odwróciła się do męża.
W jego oczach było widać tę samą bezradność, która pojawiała się za każdym razem, gdy rozmowa dotyczyła Olgi.
Trzydziestodwuletni odnoszący sukcesy prawnik zamieniał się wtedy w zagubionego chłopca, który bał się zawieść młodszą siostrę.
— Matwiej, ona ma męża.
Niech to on opłaca jej święta.
— Igor ma teraz problemy w biznesie, przecież wiesz.
A Ola tak marzyła, żeby świętować swoje urodziny w porządnym miejscu.
Zasługuje na piękne przyjęcie.
Nie mogę jej odmówić.
— A nasz syn zasługuje na normalny pokój dziecięcy,
— powiedziała kobieta, biorąc z szafki swoją kopertówkę.
— Ale to najwyraźniej nie jest tak ważne.
— Nie przesadzaj.
To tylko jeden wieczór i koniec.
W tym roku nie będzie już żadnych wydatków na Olę.
Alina skinęła głową, zamykając torebkę.
W środku były klucze, szminka, telefon i karta bankowa.
Ale nie ta, na którą liczył jej mąż.
Plan narodził się wczoraj, kiedy Matwiej mimochodem rzucił:
„Przy okazji trzeba będzie dopłacić za bankiet.
Ola postanowiła rozszerzyć menu”.
Po tych słowach Alina długo nie mogła zasnąć.
Patrząc w sufit, po raz pierwszy od pięciu lat małżeństwa poważnie pomyślała o rozwodzie.
Nie z braku miłości…
Kochała swojego męża.
Ale była zmęczona tym, że zawsze jest na drugim miejscu po Oldze.
— Mamo, mogę iść z wami?
— w drzwiach sypialni pojawił się Kirill w swojej ulubionej piżamie z dinozaurami.
— Nie, kochanie, to przyjęcie dla dorosłych,
— Alina pochyliła się do syna.
— Przyjechała do ciebie babcia.
Będziecie razem oglądać bajki.
Dobrze?
— Nie mogę iść z wami, bo ciocia Ola znowu będzie krzyczeć?
Matwiej zmarszczył brwi.
— Kirill, ciocia nie krzyczy.
Ona po prostu… jest emocjonalna.
Żona uśmiechnęła się ironicznie, ale nic nie powiedziała.
Szwagierka rzeczywiście była „emocjonalna”, zwłaszcza kiedy prosiła brata o kolejną pomoc finansową.
I zawsze dostawała to, czego chciała.
Dzisiaj ten spektakl się skończy.
⸻
Restauracja „Logowo” powitała gości przytłumionym światłem, muzyką na żywo i cenami, od których Alinę ścisnęło w żołądku.
Kobieta szybko obliczyła, że jeśli każde danie w menu kosztuje tyle, ile ich tygodniowy budżet na jedzenie, to wieczór będzie kosztował fortunę.
Olga fruwała między stolikami w złotej sukience, którą — Alina była tego pewna — również kupił Matwiej.
Solenizantka wyglądała olśniewająco: wysoka blondynka z twarzą lalki i figurą modelki.
Obok niej Igor wyglądał jak blady cień.
Garbił się, nerwowo poprawiał krawat i wyraźnie czuł się nieswojo.
— Matwiej!
— Olga rzuciła się bratu na szyję.
— Nie uwierzysz, jaki mam dziś dzień!
Prawdziwa bajka!
— Wszystkiego najlepszego, Olu!
— Matwiej czule pocałował siostrę w policzek.
— Życzę ci szczęścia i spełnienia wszystkich marzeń!
— Och, moje marzenia są ogromne!
— szwagierka zaśmiała się teatralnie.
— Cześć, Alina.
Świetna sukienka, bardzo… praktyczna.
Kobieta uśmiechnęła się z wysiłkiem.
Doskonale wiedziała, co krewna miała na myśli, mówiąc o „praktyczności”.
To znaczyło, że jej ubranie jest tanie, nudne i nie ma żadnego porównania z kreacją solenizantki.
— Dziękuję.
Wyglądasz wspaniale.
— To wszystko dzięki twojemu mężowi!
— Olga chwyciła Matwieja pod rękę.
— Mam najbardziej troskliwego brata na świecie!
— Nie wątpię w to, uwierz mi.
Przy stole zebrało się około dwudziestu osób.
Przyjaciółki Olgi, kilku kolegów Igora z pracy oraz dalsi krewni.
Alina zauważyła, z jakim zainteresowaniem goście oglądali wnętrze restauracji i jak wymieniali spojrzenia, studiując menu.
Wszyscy rozumieli, że taki rozmach nie jest na kieszeń Igora przy jego obecnych skromnych dochodach z biznesu.
— Nie oszczędzajmy!
— ogłosiła Olga, gdy kelner przyniósł karty win.
— Dzisiaj jest mój dzień!
Chcę, żeby wszystko było idealne!
Matwiej, kochany, przecież nie masz nic przeciwko?
Alina zauważyła, jak jej mąż natychmiast się napiął.
Szybko spojrzał w menu i pobladł, najwyraźniej obliczając końcową kwotę.
— Oczywiście, Olu.
Zamawiaj, co chcesz.
Zabawa zaczęła się rozkręcać.
Szwagierka zamawiała szampana za dziesięć tysięcy, goście rozluźnili się i przestali patrzeć na ceny, a solenizantka wznosiła toasty o tym, jak ważne jest mieć obok siebie ludzi, którzy naprawdę cię kochają i są gotowi zrobić dla ciebie wszystko.
Alina siedziała cicho, od czasu do czasu gładząc kopertówkę.
W środku była karta wypłatowa Matwieja z siedemdziesięcioma tysiącami rubli na koncie.
To było wszystko, co zostało im na bieżące wydatki do końca miesiąca.
Główne oszczędności znajdowały się na innej karcie, której mąż właśnie zamierzał dziś użyć.
— Pamiętacie, jak Matwiej w dzieciństwie zawsze bronił mnie przed chuliganami?
— Olga rozgrzała się już od szampana i uwagi gości.
— Dla mnie był zawsze nie tylko bratem, ale prawdziwym bohaterem!
— Kiedy nasi rodzice zginęli, stał się dla mnie i ojcem, i matką.
Prawda, Matwieju?
— No co ty, Olu,
— zmieszał się mężczyzna.
— Starszy brat powinien dbać o młodszą siostrę.
— I do dziś o mnie dba!
— szwagierka wstała, lekko się chwiejąc.
— Wyobraźcie sobie, dziewczyny, że mam mężczyznę, który nigdy mnie nie zawiedzie!
— Zawsze przyjdzie mi z pomocą!
Alina zacisnęła zęby.
Igor wpatrywał się zakłopotany w talerz.
Jego żona przy wszystkich wychwalała innego mężczyznę.
Nawet jeśli był to jej brat, i tak było to nieprzyjemne.
— A skoro mowa o pomocy,
— Olga sprytnie zmrużyła oczy.
— Mam pewne małe plany na przyszły miesiąc.
Matwiej, będziemy musieli porozmawiać…
— Może nie dzisiaj,
— odpowiedział szybko, zerkając na Alinę.
— Dlaczego nie dzisiaj?
W dniu urodzin wszystkie życzenia powinny się spełniać!
— roześmiała się szwagierka.
— Ale dobrze, nie będę psuć świątecznego nastroju drobiazgami.
Najpierw uczcijmy jak należy moje urodziny!
Alina spojrzała na zegarek.
Wpół do jedenastej.
Za chwilę kelner przyniesie rachunek i rozpocznie się przedstawienie, do którego tak starannie się przygotowała.
Kelner podszedł do stolika dokładnie o wpół do dwunastej z elegancką skórzaną teczką w rękach i z nabożnym wyrazem twarzy, jaki mają ludzie obsługujący zamożnych i wpływowych klientów.
— Państwa rachunek, proszę,
— powiedział, podając teczkę Matwiejowi.
Mężczyzna zamarł.
Żona nawet nie próbowała spojrzeć na rachunek, wiedząc, że kwota na pewno będzie astronomiczna.
Matwiej szybko zamknął teczkę, ale po jego twarzy było widać, że suma przekroczyła jego najgorsze oczekiwania.
— Co tam jest?
— zapytała Olga z niewinną miną.
— Wszystko w porządku,
— odpowiedział ochryple mężczyzna.
— No dalej, nie trzymaj nas w niepewności!
Ile kosztuje szczęście solenizantki?
Powiedz nam!
Goście ucichli, obserwując scenę jak interesujące widowisko.
— Dwieście osiemdziesiąt pięć tysięcy,
— odpowiedział cicho Matwiej.
W sali zapadła cisza.
Nawet muzycy umilkli, najwyraźniej kończąc swój utwór.
— Och, jak dużo!
— szwagierka klasnęła w dłonie, ale w jej oczach tańczyły zadowolone iskry.
— Mam nadzieję, że to nie problem?
W końcu przyjęcie było wspaniałe!
Alina zobaczyła, jak Igor zesztywniał.
Mąż Olgi zarabiał teraz nie więcej niż sto tysięcy miesięcznie, więc taki rachunek był dla niego równowartością trzech miesięcznych dochodów.
I wszyscy doskonale to rozumieli.
— Oczywiście, że nie problem,
— Matwiej spróbował się uśmiechnąć.
— W takim razie pokaż wszystkim, jak wspaniałym jesteś bratem!
— Olga wstała i głośno ogłosiła:
— Uwaga!
Teraz mój ukochany brat pokaże, jak bardzo mnie kocha!
Kilku gości z sąsiednich stolików zdziwionych spojrzało na solenizantkę.
Krewna wyraźnie rozkoszowała się uwagą.
Stała pośrodku sali w złotej sukience, z rozłożonymi ramionami jak aktorka na scenie.
— Olu, może nie róbmy przedstawienia?
— spróbował ją uspokoić Matwiej.
— Dlaczego nie?
Jestem dumna z mojego brata!
Niech wszyscy zobaczą, jaki jest wspaniały!
Alina czuła, jak w środku zaczyna w niej kipieć złość.
Olga specjalnie urządziła ten spektakl, żeby Matwiej nie mógł odmówić.
Przy wszystkich, publicznie — nie było już odwrotu.
— Braciszku, pokaż wszystkim, jak bardzo kochasz swoją siostrę!
— powiedziała Olga uroczyście.
Matwiej powoli wstał.
Jego twarz była szara, a na czole pojawił się pot.
Wyciągnął rękę w stronę kopertówki Aliny.
Kobieta w milczeniu obserwowała męża.
Za chwilę wydarzy się to, do czego tak starannie przygotowywała się przez cały wieczór.
Matwiej otworzył torebkę, wyczuł kartę i wyjął ją z miną człowieka idącego na egzekucję.
Nie spojrzał nawet na plastik w dłoni i po prostu podał go kelnerowi.
— Chwileczkę,
— młody mężczyzna odszedł w stronę terminala.
Olga promieniała, przyjmując gratulacje od gości.
Igor siedział wpatrzony w pusty talerz.
Matwiej wycierał spocone dłonie w serwetkę.
— Przepraszam,
— kelner wrócił z zakłopotanym wyrazem twarzy.
— Karta nie przechodzi.
Na koncie jest za mało środków.
Matwiej gwałtownie podniósł głowę.
— Co?
— Na karcie nie ma wystarczających środków.
Przepraszam.
Zapadła martwa cisza.
Szwagierka powoli opadła na krzesło.
Jej promienny uśmiech natychmiast zniknął.
Goście wymieniali między sobą spojrzenia z ledwo ukrywaną ciekawością.
— To niemożliwe,
— wychrypiał Matwiej.
— Tam powinno być…
Spojrzał na kartę i jeszcze bardziej pobladł.
Teraz zobaczył, że była to jego karta wypłatowa, a nie ta, na której znajdowały się ich oszczędności.
Mężczyzna powoli odwrócił się do żony.
W jego oczach było tyle bólu i niezrozumienia, że Alina przez sekundę pożałowała swojego planu.
Ale tylko przez sekundę.
— Alina,
— wyszeptał mąż.
— Co to znaczy?
Kobieta nic nie odpowiedziała.
Wzięła torebkę i skierowała się do wyjścia.
Za plecami usłyszała oburzony szept gości, zdezorientowane pytania Olgi i szybkie kroki Matwieja.
Wyjaśnienia nastąpią w domu.
A na razie niech szwagierka spróbuje znaleźć wyjście z sytuacji, którą sama stworzyła.
Do domu małżonkowie jechali w milczeniu.
Matwiej ściskał kierownicę tak mocno, że wydawało się, iż zaraz pęknie.
Alina patrzyła przez okno na nocne miasto, czując, jak jej serce bije coraz szybciej.
Ostatecznie rachunek został podzielony między wszystkich gości.
Olga płakała w toalecie.
Igor przepraszał każdego, kto wyciągał portfel.
A Matwiej stał na środku sali jak człowiek przeżywający osobisty koniec świata.
Wstyd był ogromny.
— Dom, słodki dom,
— powiedziała cicho kobieta, kiedy wchodzili po schodach.
Mąż milczał, dopóki nie przekroczyli progu mieszkania.
Matka Aliny spała na kanapie w salonie.
Kirill najwyraźniej długo nie mógł zasnąć.
— Do sypialni,
— powiedział ochryple mąż.
Alina zdjęła buty, powiesiła sukienkę w szafie i usiadła na łóżku.
Matwiej stał na środku pokoju i patrzył na nią tak, jakby chciał rozerwać ją na kawałki.
— Dlaczego?
— zapytał w końcu.
— A jak myślisz?
— Alina, czy ty rozumiesz, co się stało?
Olga została upokorzona przed wszystkimi przyjaciółmi!
Igor nie wiedział, gdzie oczy podziać!
Ja wyglądałem jak kompletny idiota!
— A więc teraz znasz to uczucie.
Teraz wiesz, jak to jest, kiedy ktoś próbuje tobą manipulować.
Mąż usiadł na brzegu łóżka.
— O czym ty mówisz?
— Matwiej, przez pięć lat małżeństwa twoja siostra ani razu… słyszysz, ani razu!… nie zapytała, czy nasz syn potrzebuje pieniędzy.
Za to doskonale wie, kiedy masz wypłatę i premię.
To jest normalne?
— Co ma do tego Kirill?
Przecież nie żyjemy w biedzie!
— Nie żyjemy w biedzie dlatego, że ty pracujesz jak wół, ja pracuję jak wół i pilnuję każdego rubla!
A ty wydajesz nasze wspólne pieniądze na zachcianki swojej siostrzyczki!
Alina wstała i zaczęła chodzić po pokoju.
W środku paliła ją potrzeba wyrzucenia z siebie całej nagromadzonej złości.
— Plac zabaw na podwórku jest niebezpieczny.
Trzeba prowadzić Kirilla na inne podwórko.
Dlaczego?
Bo nie mamy pieniędzy na nową zjeżdżalnię.
Ale kupiliśmy Oldze wycieczkę do Turcji.
Zepsuła się pralka?
Będziesz prać ręcznie, kochana, bo brat kupił siostrze nowego iPhone’a.
— To nie tak…
— Właśnie tak!
— zatrzymała się przed nim.
— Wiesz, co mnie najbardziej wkurza?
Nie to, że jej pomagasz.
Tylko to, że ona tego wymaga!
Jak czegoś oczywistego!
Dzisiaj urządziła całe przedstawienie, żebyś nie mógł odmówić!
Matwiej patrzył w jeden punkt, zagubiony.
— Ola po prostu… przyzwyczaiła się, że zawsze jestem obok.
Po śmierci rodziców byłem dla niej jedynym oparciem.
— Matwiej, twoi rodzice zginęli piętnaście lat temu!
Olga ma dwadzieścia pięć lat!
Ma męża, pracę, własne życie!
A mimo to dalej pasożytuje na twoim poczuciu winy!
— To moja siostra!
— A ja kim jestem?
A Kirill kim jest?
— głos Aliny przeszedł w krzyk.
— Jesteśmy dla ciebie obcymi ludźmi?
Na korytarzu zaszurały kapcie.
Matka Aliny najwyraźniej obudziła się od ich głosów.
— Ciszej,
— ostrzegł Matwiej.
— Obudzisz wszystkich.
— Posłuchaj mnie,
— Alina usiadła na łóżku i spojrzała mu w oczy.
— Jestem zmęczona byciem wyrozumiałą żoną.
Jestem zmęczona tym, że interesy twojej siostry są zawsze ważniejsze niż interesy twojej rodziny.
I stawiam ci ultimatum.
— Jakie ultimatum?
— Albo przestajesz finansować Olgę, albo składam pozew o rozwód.
Mąż zerwał się z łóżka.
— Ty oszalałaś!
— Wprost przeciwnie.
Wreszcie zaczęłam myśleć trzeźwo.
Dawać prezenty na święta?
Proszę bardzo.
Pomóc w nagłej sytuacji?
Bez problemu.
Ale płacić za jej zachcianki z naszych pieniędzy już nie zamierzam.
— Alina…
— Pomyśl do rana,
— kobieta wzięła szlafrok i poszła do łazienki.
— A jutro dasz mi odpowiedź.
Matwiej został w sypialni zdezorientowany i nieszczęśliwy.
Po raz pierwszy żona postawiła go przed wyborem: rodzina albo siostra.
⸻
Rano Alina obudziła się sama.
W domu panowała niezwykła cisza.
Nawet Kirill jeszcze spał.
Na stoliku nocnym leżała kartka.
„Pojechałem do Olgi.
Wrócę przed obiadem.
Porozmawiamy”.
Przy śniadaniu matka Aliny taktownie o nic nie pytała, tylko mimochodem zauważyła:
— Matwiej od rana wyglądał jakoś dziwnie.
U was wszystko w porządku?
— Rozwiązujemy pewne sprawy,
— krótko odpowiedziała Alina.
— Mamo, a gdzie jest tata?
— zapytał Kirill, gdy tylko się obudził.
— Pojechał coś załatwić, kochanie.
Wkrótce wróci.
Ale sama Alina czuła niepokój.
A jeśli przesadziła?
A jeśli Matwiej naprawdę wybierze siostrę?
Przecież mają wspólne dzieciństwo i wspólne rany…
Przetrwać coś takiego byłoby bardzo trudno.
Mąż wrócił do domu po południu.
Był blady, a jego oczy były zaczerwienione.
Rozmowa z siostrą najwyraźniej była dla niego trudna.
— Mamo, czy może pani wyjść na spacer z Kirillem?
— poprosił teściową.
— Oczywiście,
— kobieta szybko zabrała wnuka i wyszła.
Matwiej usiadł przy kuchennym stole naprzeciwko żony i długo milczał, obracając w dłoni łyżeczkę.
— Olga nie spała całą noc,
— powiedział w końcu.
— Płakała.
Mówi, że jej nienawidzisz.
— Nie nienawidzę jej.
Chcę tylko, żeby nas szanowała.
— Ona naprawdę przyzwyczaiła się, że zawsze jej pomagam.
I czasem nie myśli o konsekwencjach.
Kobieta milczała.
— Wiesz, co powiedziała mi dzisiaj?
— Matwiej spojrzał na żonę.
— Że nastawiasz mnie przeciwko własnej siostrze.
Że chcesz zniszczyć naszą relację.
— I co jej odpowiedziałeś?
— Powiedziałem, że gdybyś naprawdę mnie nastawiała przeciwko niej, już dawno przestałbym jej pomagać.
Ty znosiłaś to przez pięć lat.
Alina poczuła, jak do oczu napływają jej łzy.
— Powiedziałem Oldze, że nie będę już opłacał jej rozrywek i spontanicznych zachcianek.
Pomóc w biedzie — tak.
Dać prezent na urodziny — oczywiście.
Ale utrzymywać dorosłą, zamężną kobietę nie jestem zobowiązany.
Alina podeszła do męża i mocno go przytuliła.
— Nie wymagam, żebyś się z nią pokłócił…
— Wiem.
Chcesz tylko, żeby nasza rodzina była na pierwszym miejscu.
I masz rację.
Stali przy oknie, obejmując się, i patrzyli na bawiącego się Kirilla.
— Olga powiedziała, że nie chce nas więcej widzieć,
— powiedział cicho Matwiej.
— Z czasem jej przejdzie.
Zrozumie, że nie jesteśmy jej wrogami.
— A jeśli nie?
— Wtedy to będzie jej wybór.
Wieczorem poszli razem do parku.
Kirill biegał między drzewami, a rodzice siedzieli na ławce i planowali remont pokoju dziecięcego.
— A tak przy okazji,
— powiedział Matwiej,
— jutro przyjedzie fachowiec, żeby zmierzyć pokój dziecięcy.
Miej to na uwadze.
Alina się uśmiechnęła.
Sprawiedliwość zwyciężyła.
Ich mała rodzina wreszcie stała się dla męża i ojca najważniejszym priorytetem.
I to w zupełności wystarczało do szczęścia.
Telefon Matwieja zawibrował.
Przyszła wiadomość od Olgi.
Przeczytał ją i szybko skasował, nawet nie pokazując jej żonie.
— Zostaw,
— Alina wzięła męża za rękę.
— Kiedy będzie gotowa na normalną rozmowę, sama zadzwoni.
A tymczasem w ich życiu zapanował długo wyczekiwany spokój.
