Natasza usiadła.
I poprosiła wszystkich pozostałych, żeby wstali.
— Służba nie siada przy stole! — donośnie oświadczyła Tamara Iljiniczna.
W sali natychmiast zrobiło się duszno.
Zapach sałatki czosnkowej, wędzonej kiełbasy i cudzego taniego perfumu zmieszał się w ciężką bryłę.
Przez dwie doby nie odchodziłam od kuchenki.
Mój mąż, Wadim, świętował czterdzieste urodziny.
Przez te wszystkie dni pilnie zbierał siły na kanapie, podczas gdy ja myłam mieszkanie i targałam torby z supermarketu.
A teraz przy starym rozkładanym stole siedziała cała zgraja jego krewnych.
I kiedy, zdejmując mokry fartuch, spróbowałam usiąść na wolnym krześle, przy wszystkich wskazano mi moje miejsce.
Milcząc podeszłam do stołu, przesunęłam czyjąś brudną serwetkę i usiadłam.
Złożyłam ręce przed sobą.
Szczęka wujka Miszy zastygła z kawałkiem pieczonej szynki.
Zadźwięczał widelec.
— Wadik! — pisnęła teściowa.
— Słyszysz, na co pozwala sobie ta przybłęda?
Utemperuj swoją babę!
Jeszcze nam tu wypominają każdy kęs!
Wadim wciągnął głowę w ramiona.
Ślimak bez kręgosłupa.
Wiercił wzrokiem pusty talerz, a potem wysyczał przez zęby:
— Rita, no co ty wyprawiasz?
Robisz mi wstyd przed ciocią Walą.
Idź do kuchni, trzeba jeszcze podać gorące danie.
Wyjęłam telefon z kieszeni dżinsów.
Odblokowałam ekran.
— A więc tak.
Gorącego dania nie będzie.
Tamara Iljiniczna prychnęła:
— Proszę, proszę, znalazła się pani domu!
W cudzym domu chce rządzić!
Myśmy tu remont robili, Wadik jest tu zameldowany!
— Tamaro Iljiniczno, mamy rok 2026 — spokojnie na nią spojrzałam.
— Proszę wejść na portal usług państwowych albo zamówić wypis z rejestru nieruchomości.
Mieszkanie kupiłam ja, jeszcze przed ślubem.
To, że zrzuciliście się synusiowi na linoleum do korytarza, nie daje wam prawa własności.
A to wszystko — zatoczyłam ręką nad stołem — zostało kupione za moją pensję.
Teściowa zerwała się z miejsca.
— Jak śmiesz!
Wadik, wychodzimy!
Niech się udławi swoją kiełbasą!
Tylko że nikt nigdzie nie poszedł.
Krewni zaczęli się wahać, wyraźnie nie chcąc odchodzić od darmowego alkoholu.
Wadim zaczął czerwienieć.
— Mamo, usiądź.
Rita, natychmiast przeproś moją matkę.
Psujesz mi święto.
— Święto? — otworzyłam aplikację banku.
— Wadim, pamiętasz, że na jutro zarezerwowaliśmy domek z sauną dla twoich przyjaciół?
Czterdzieści tysięcy zaliczki.
Z mojej karty.
Nacisnęłam przycisk „Anuluj rezerwację”.
Ekran mignął zielonym haczykiem.
— Gotowe.
Anulowałam.
Pieniądze wrócą na moje konto w ciągu doby.
A teraz numer drugi.
Wstałam, poszłam do kuchni i wróciłam z grubym czarnym workiem na śmieci.
Podeszłam do stołu, chwyciłam za brzeg obrusa i razem z talerzem, na którym leżała droga deska wędlin, zgarnęłam jedzenie do worka.
Zaraz potem poleciała salaterka.
Fajans zadźwięczał.
Krewnych zmiotło z krzeseł.
— Chora jesteś?! — wrzasnął mąż, próbując złapać mnie za rękę.
— Zwolniłam się.
Służba już nie pracuje — stanowczo wyrwałam rękę.
— Jubileusz skończony.
Do wyjścia.
To nie był już spór na słowa.
Święto zostało fizycznie zniszczone.
Nikt nie zaryzykował kłótni z kobietą, która z zimną krwią wyrzucała własne jedzenie do śmieci.
Ciocia Wala pierwsza chwyciła torbę i pociągnęła swojego masywnego męża do przedpokoju.
Za nią ruszyli pozostali.
Biesiadny nastrój wyparował razem z kawałkami rozgniecionego pomidora na parkiecie.
Tamara Iljiniczna wkładała płaszcz z taką wściekłością, jakby chciała pourywać guziki.
— Nasza noga więcej tu nie postanie!
Psychopatka! — wypluła już z klatki schodowej.
Drzwi trzasnęły.
W mieszkaniu zrobiło się cicho.
Wadim stał pośrodku zdemolowanej sali.
— Ty w ogóle rozumiesz, co narobiłaś?
Upokorzyłaś mnie przed całą rodziną!
Jak ja im teraz spojrzę w oczy?
Znowu wzięłam telefon.
Otworzyłam aplikację usług państwowych.
— Właśnie teraz składam wniosek o rozwód, Wadik.
Bez dzieci rozwiodą nas szybko.
Masz dokładnie miesiąc, żeby znaleźć sobie wynajętą norę.
A dziś śpisz na kanapie.
— Akurat! — warknął.
— Nigdzie nie pójdę!
— W takim razie jutro wezwę fachowca i zmienię zamki, kiedy będziesz w pracy.
A twoje rzeczy pojadą na wysypisko zaraz za tą sałatką.
Rzuciłam mu worek ze śmieciami pod nogi.
Poszłam do kuchni, nalałam sobie wody mineralnej i wzięłam duży łyk.
Pyszna.
I od razu zrobiło się tak lekko oddychać.
Nigdy nie próbujcie udowadniać bezczelnym ludziom swojej racji długimi prośbami.
Oni rozumieją tylko język twardych działań i uderzenia po kieszeni.
Wyrzuciłam tego trutnia i ani razu tego nie pożałowałam.
