— No Iruśka, przecież rozumiesz, że takie pieniądze w jednych rękach to po prostu nierozsądne,
— przeciągnęła Oksana, nakręcając na widelec liść sałaty z takim wysiłkiem,
jakby próbowała udusić go osobiście.
— Właśnie znalazłam lokal przy głównej ulicy pod studio urody.
— Te dwa miliony z mieszkania twojej ciotki bardzo by nam pomogły.
— W końcu jesteśmy rodziną!
Ostrożnie upiłam łyk wystudzonej herbaty i spojrzałam na szwagierkę.
Oksana miała trzydzieści trzy lata i nazywała siebie „inwestorką w branży beauty”,
chociaż w rzeczywistości piłowała paznokcie w domu i była w permanentnym poszukiwaniu sponsora dla swojego rzekomo ogromnego potencjału.
Siedzieliśmy w mojej kuchni.
Dokładniej mówiąc, w kuchni mojego mieszkania sprzed ślubu,
o czym rodzina mojego męża wolała elegancko zapominać.
Na czele stołu siedział mój prawowity małżonek Paweł.
Menadżer sprzedaży armatury sanitarnej,
który z jakiegoś powodu uważał się za rekina biznesu.
Tego dnia miał na sobie bordową marynarkę i minę człowieka,
który właśnie kupił pakiet kontrolny Gazpromu.
— Ira, dziewczyna dobrze mówi,
— wtrąciła z powagą moja teściowa, Raisa Siergiejewna.
Otarła usta serwetką z taką godnością,
jakby nadal zarządzała magazynem zakładów mięsnych, gdzie decydowała,
komu przypadnie serwelat, a komu kości.
— Jako matka powiem jedno: rodzina powinna trzymać się razem.
— Ciotka Zina, niech spoczywa w pokoju, miała dobre mieszkanie przy metrze.
— Sprzedamy je, otworzymy biznes dla Oksanki, a Pawlikowi już czas wymienić samochód.
— Nie wypada, żeby kierownik jeździł starym koreańczykiem.
— To wygląda niepoważnie.
Teść, Nikołaj Pietrowicz, który siedział z boku,
szybko połknął kawałek szynki i mruknął do talerza:
— Nie rozdmuchujcie tego, bo sąsiedzi usłyszą…
Spojrzałam na męża.
Paweł uśmiechał się pobłażliwie, obracając nóżką kieliszka z tanim winem,
które przedstawił jako „kolekcjonerskie z prywatnych piwnic”.
— Rozumiesz, kochanie,
— zaczął Paweł aksamitnym barytonem, odchylając się na krześle.
— We współczesnej gospodarce aktywa muszą pracować.
— Nie można po prostu siedzieć na nieruchomościach.
— Trzeba dywersyfikować portfel.
— Mogę wziąć na siebie zarządzanie tymi środkami.
— Wprowadzimy je do obrotu i stworzymy pasywny dochód.
Postawiłam filiżankę na spodku.
Dźwięk porcelany sprawił, że Oksana drgnęła.
— Pasza, dywersyfikacja jak w zeszłym roku,
kiedy kupiłeś partię przeterminowanych mat masujących na siedzenia samochodowe, bo „to żyła złota”,
a potem przez pół roku nie mogliśmy ich sprzedać na Avito prawie za darmo? — zapytałam łagodnie.
Paweł drgnął.
Jego ręka, która elegancko obracała kieliszek,
zadrżała i kropla czerwonego wina spadła prosto na śnieżnobiały klap jego „kierowniczej” marynarki.
Nerwowo chwycił serwetkę i zaczął pocierać plamę, rozmazując ją jeszcze szerzej.
W tej chwili wyglądał jak dmuchana gęś w aquaparku, która nagle nadziała się na gwóźdź.
— To była analiza rynku! — zapiszczał, tracąc baryton.
— Analiza, — zgodziłam się.
— Raiso Siergiejewno, tak zręcznie rozporządziliście mieszkaniem ciotki, że aż byłam pod wrażeniem.
— Jest tylko jedno „ale”.
— Zgodnie z prawem, a dokładniej z artykułem 36 Kodeksu rodzinnego Federacji Rosyjskiej,
majątek otrzymany przez jednego z małżonków w trakcie małżeństwa w darowiźnie lub w drodze spadku jest jego osobistą własnością.
— Nie podlega podziałowi przy rozwodzie i nie jest majątkiem wspólnym.
Przy stole zapadła cisza.
Tylko Nikołaj Pietrowicz chrząknął z aprobatą
— lubił, gdy wszystko było zgodnie z prawem,
zwłaszcza jeśli prawo zwalniało go z konieczności podejmowania decyzji.
— Ira! Co ty mówisz! Jaki rozwód?
— zawołała teściowa.
— Co mają do tego kodeksy?
— Jesteśmy rodziną!
— U nas wszystko jest wspólne!
— Pawlik przynosi pensję do domu, utrzymuje cię,
kiedy ty przekładasz swoje papierki!
Pracuję jako główna księgowa.
Moja pensja jest około trzy razy wyższa niż Paszy,
ale w mitologii Raisy Siergiejewny byłam biedną sierotą,
którą ich szlachetny ród przygarnął pod swoje skrzydła.
Nigdy się nie sprzeczałam.
Bawiło mnie obserwowanie, jak mój mąż kupuje drogie zegarki za moje premie,
opowiadając matce o swoich „udanych transakcjach”.
— Właśnie! — odezwała się Oksana, odkładając widelec.
— Mój biznesplan płonie!
— Franczyza, skalowanie!
— Po prostu nie rozumiesz, jak działają przepływy pieniężne!
— Mam już kolejkę klientów na obsługę VIP!
— Oksana, przepływy pieniężne brzmią wspaniale,
— powiedziałam łagodnie.
— Tylko jak zamierzasz otworzyć franczyzę, skoro nie masz nawet zarejestrowanej działalności gospodarczej,
a twoje konta osobiste są zablokowane przez komorników za długi za media?
Oksana gwałtownie wypuściła powietrze.
Jej ręka sięgająca po chleb potrąciła solniczkę.
Sól spadła piękną białą kaskadą prosto do talerza ze śledziem pod pierzynką.
Szwagierka zamarła z otwartymi ustami jak kiepska aktorka prowincjonalnego teatru,
która zapomniała tekstu na premierze.
— To… to chwilowe trudności!
— wykrztusiła.
— Błąd banku!
— Oczywiście,
— skinęłam spokojnie.
— Banki zawsze mylą się dokładnie w kierunku twojego rachunku za prąd.
Oczywiście,
— skinęłam spokojnie.
— Banki zawsze mylą się dokładnie w kierunku twojego rachunku za prąd.
Paweł, który w końcu wytarł swoją marynarkę (na której teraz widniała ogromna różowa plama),
postanowił wziąć sytuację w swoje męskie ręce.
Wyprostował się, nadął policzki i uderzył pięścią w stół.
— Tak, kobiety, koniec targu!
— ryknął, odzyskując wizerunek samca alfa.
— Ja jestem głową rodziny i ja podejmuję decyzje.
— Ira, Oksana ma rację.
— Sprzedamy mieszkanie.
— Pieniądze trafią na moje konto, żeby były bezpieczne.
— Sam przekażę siostrze potrzebną sumę.
— Kropka.
Szwagierka uśmiechnęła się triumfalnie.
Teściowa dumnie wypięła pierś — oto on, orzeł,
prawdziwego mężczyznę wychowała.
Teść na wszelki wypadek wcisnął głowę w ramiona.
Szwagierka napomknęła o podziale mojego spadku.
Spojrzałam na męża i powiedziałam:
— Tylko pod jednym warunkiem.
Paweł pobłażliwie prychnął, najwyraźniej spodziewając się,
że poproszę o futro albo wyjazd do Turcji w zamian za dwa miliony.
— Słucham cię, kochanie.
— Sprzedamy mieszkanie ciotki Ziny i oddamy Oksanie pieniądze dokładnie tego dnia,
— mówiłam bardzo cicho, wyraźnie akcentując każde słowo,
— kiedy ty, Pasza, teraz, przy mamie, wyjmiesz ze swojej modnej saszetki trzy karty kredytowe.
— Te same, z których opłacałeś swoje „wydatki reprezentacyjne” w restauracjach i zakup tej właśnie bordowej marynarki.
— I razem z kalkulatorem policzymy,
ile setek tysięcy z mojej pensji poszło w ciągu ostatniego roku na spłatę twoich minimalnych rat,
żeby nie dopadli cię windykatorzy.
Twarz Pawła przybrała kolor jego zepsutego klapy marynarki.
— I jeszcze jedno, — kontynuowałam, nie dając im dojść do siebie.
— Raiso Siergiejewno, skoro wszystko jest wspólne, to przepiszmy jutro waszą działkę na mnie.
— To przecież nieracjonalne — wy tam tylko sadzicie rzodkiewkę, a ja mogłabym otworzyć tam ośrodek wypoczynkowy.
— W końcu jesteśmy rodziną.
— Mówię to jako żona waszego syna.
Nikołaj Pietrowicz nagle głośno i z uczuciem czknął i wyszeptał:
— Za bardzo to rozdmuchaliśmy…
Raisa Siergiejewna łapała powietrze ustami.
Triumfalny uśmiech Oksany zsunął się gdzieś w okolice jej dekoltu.
Paweł siedział, wpatrując się w różową plamę, a drobne krople potu pokryły czoło idealnego top-menedżera.
— Ty… ty jak rozmawiasz z mężem?
— w końcu wykrztusiła teściowa.
— On od ciebie odejdzie!
— Zostawi cię z niczym!
— Z mojego mieszkania? — zapytałam szczerze zdziwiona.
— Z moimi pieniędzmi?
— Raiso Siergiejewno, jeśli Pasza odejdzie, jedyne z czym zostanę,
to możliwość wreszcie kupowania normalnego sera, a nie tego z promocji,
bo „samiec alfa” musi płacić za benzynę.
Wstałam od stołu, zebrałam puste talerze i skierowałam się do zlewu.
— Herbata wystygła, — powiedziałam spokojnie przez ramię.
— Jeśli ktoś chce dolewki, czajnik stoi na kuchence.
— A jeśli chodzi o spadek — sprawa jest zamknięta.
— Będę wynajmować mieszkanie.
— Pieniądze trafią na mój osobisty rachunek oszczędnościowy.
Wieczór zakończył się zaskakująco szybko.
Oksana nagle musiała pilnie zrobić komuś rzęsy.
Raisa Siergiejewna powołała się na ciśnienie.
A Paweł przez resztę wieczoru w milczeniu naprawiał kran w łazience, który przeciekał od pół roku.
Patrzyłam przez okno na wieczorną Moskwę i uśmiechałam się.
Bycie mądrą i niezależną kobietą w Rosji nie oznacza robienia skandali.
Oznacza dokładne znajomość artykułów kodeksu rodzinnego i wyciągnięcie kalkulatora we właściwym momencie.
