— Specjalnie czekałaś, aż wyjadę na stację benzynową, żeby do niej zadzwonić i wylać
na nią kubeł pomyj?
Walery nie wszedł do kuchni, lecz wkręcił się w próg drzwi jak korkociąg w starą,
wyschniętą korkową zatyczkę.
Jego twarz, zazwyczaj spokojna, a nawet flegmatyczna, teraz pokryła się czerwonymi
plamami, a w kąciku ust zebrała się ślina, co zawsze było pewnym znakiem jego skrajnego pobudzenia.
Larisa nie drgnęła.
Metodycznie opuszczała ciężki nóż kuchenny na drewnianą deskę, zamieniając kawałek
wołowej polędwicy w równe kostki na gulasz.
Uderzenie.
Zgrzyt metalu o drewno.
Uderzenie.
Dźwięk był głuchy, wilgotny i rytmiczny.
— Pytam cię, Lariso, — Walery zrobił krok w stronę stołu, nachylając się nad nią.
— Sprawia ci przyjemność doprowadzanie człowieka do zawału?
Inga ledwo mówi, dusi się do słuchawki.
— Jeśli się dusi, powinna wezwać pogotowie, a nie skarżyć się tobie, — spokojnym
tonem odpowiedziała Larisa, nie podnosząc wzroku znad mięsa.
— Odsuń się, Walera.
Mam w rękach ostry przedmiot, a ty machasz rękami.
— Nie zmieniaj tematu!
Uderzył dłonią w blat tak, że słoik z solą podskoczył.
— Zadzwoniła do mnie minutę temu.
Powiedziała, że ty do niej zadzwoniłaś i oznajmiłaś, że jest… cytuję: „nikomu
niepotrzebną pasożytnicą, która wysysa z brata wszystkie siły”.
Powiedziałaś to?
Larisa w końcu odłożyła nóż.
Powoli wytarła ręce papierowym ręcznikiem, zgniatając go w gęstą kulę nasiąkniętą sokiem z mięsa.
Potem podniosła wzrok na męża.
W jej oczach nie było strachu ani usprawiedliwienia, tylko zmęczona, chłodna odraza,
z jaką patrzy się na nabrojonnego kota, który zniszczył drogie buty.
— Walera, włącz logikę, jeśli jeszcze ją masz, — powiedziała cicho.
— Wyjechałeś dwadzieścia minut temu.
— Ja przez cały ten czas stoję tutaj.
— Mięso samo się nie pokroi.
— Mój telefon leży w salonie na ładowarce, na stoliku kawowym.
— Mijałeś go, kiedy leciałeś tu urządzać awanturę.
— Jak mogłam zadzwonić do twojej siostry, krojąc wołowinę w innym pokoju?
Siłą myśli?
Walery na chwilę zamarł.
Jego spojrzenie uciekło w stronę korytarza, ale zaraz wróciło do żony.
Przyznać się do błędu oznaczałoby oddać pozycję, a w ich rodzinie nie było to przyjęte.
Wykrzywił usta w niedowierzającym uśmiechu.
— Mogłaś go wziąć, zadzwonić, nagadać bzdur i odłożyć z powrotem.
— Albo masz zestaw słuchawkowy.
— Nie rób ze mnie idioty, Lariso.
— Inga nie kłamie.
Po co miałaby to robić?
— Rzeczywiście, po co? — Larisa rzuciła brudny ręcznik do kosza.
— Może dlatego, że ma za dużo wolnego czasu i za mało własnego życia?
— Albo dlatego, że za każdym razem, gdy planujemy wakacje, nagle przeżywa kryzys,
który wymaga twojej uwagi i naszych pieniędzy?
— Wczoraj omawialiśmy rezerwację hotelu, Walera.
— I o cudzie, dziś nagle staję się chamką, która obraża jej godność.
— Znowu o pieniądzach, — syknął Walery.
— Jesteś wyrachowaną, zimną kobietą.
— Człowiek płacze!
— Boli ją!
— A ty stoisz tu i mówisz o alibi i telefonach.
Wyciągnął z kieszeni dżinsów swój smartfon i potrząsnął nim przed twarzą żony jak
sędzia niepodważalnym dowodem.
— Wysłała mi nagranie głosowe.
— Właśnie teraz.
— Chcę, żebyś tego posłuchała.
— Żebyś usłyszała, do czego doprowadziłaś moją siostrę swoim wyniosłym zachowaniem.
Larisa westchnęła i skrzyżowała ręce na piersi, opierając biodro o blat kuchenny.
Zapach surowego mięsa i cebuli mieszał się z ostrym aromatem taniej wody kolońskiej
męża, tworząc duszną, mdłą mieszankę.
— Nie chcę słuchać jej spektakli, Walera.
— Nie, posłuchasz, — wskazał palcem na ekran.
— Posłuchasz i powiesz mi prosto w oczy, że ona wszystko wymyśliła.
— Już ci to powiedziałam.
— Ale ciebie nie interesują fakty.
— Potrzebujesz tylko pretekstu.
— Przyszedłeś tu nie wyjaśniać, tylko karać.
— Spójrz na siebie.
— Nawet nie sprawdziłeś mojego telefonu.
— Nawet nie spojrzałeś na historię połączeń.
— Wystarczy ci, że Inga jęczy do słuchawki.
— Bo znam ją trzydzieści pięć lat! — ryknął Walery.
— Ona muchy nie skrzywdzi.
— Jest dobra, wrażliwa.
— A ty…
— Ty zawsze patrzysz na nas jak na brud pod nogami.
— Myślisz, że nie widzę?
— Ten twój wzrok, te zaciśnięte usta.
— Oczywiście, że mogłaś ją obrazić.
— To w twoim stylu — uderzyć i udawać świętą.
Larisa milczała, patrząc na człowieka, z którym dzieliła życie.
Jego twarz wykrzywiała się w grymasie świętego oburzenia, ale za tym kryło się coś innego.
Słabość.
Chorobliwa zależność od opinii starszej siostry.
Nie był mężem broniącym rodziny.
Był psem spuszczonym ze smyczy na komendę.
— Sprawdź, — powiedziała krótko, kiwając głową w stronę salonu.
— Idź i zobacz połączenia wychodzące.
— Jeśli jest tam telefon do Ingi z ostatniej godziny, spakuję się i wyjdę sama.
— Teraz.
Walery się zawahał.
Pewność żony wytrącała go z równowagi, ale trucizna wlana przez siostrę działała bezbłędnie.
— Mogłaś usunąć połączenie, — mruknął już słabiej.
— Jesteś sprytna, Lara.
— Zawsze wszystko kalkulujesz.
— Ale emocji nie da się podrobić.
Znów uniósł telefon, palec zawisł nad przyciskiem odtwarzania.
— No dawaj, — uśmiechnęła się Larisa, a ten uśmiech był ostrzejszy niż nóż na stole.
— Włącz.
— Posłuchajmy, jaką rolę wybrała dziś Inga.
— Ofiary czy niewinnej obrażonej.
— Zamknij się, — syknął Walery i nacisnął „play”.
Kuchnię wypełnił szum głośnika.
Zapowiadał kolejną porcję kłamstw opakowanych w rodzinne uczucia.
Larisa wiedziała, że zaczyna się najbrudniejsze.
I tym razem nie zamierzała milczeć.
Z głośnika telefonu, dławiąc się i szlochając, popłynął głos Ingi.
To było prawdziwe przedstawienie audio, godne prowincjonalnego teatru dramatycznego.
— Walery… nie wiem, za co ona mnie tak nienawidzi…
— Ja tylko zapytałam… chciałam wiedzieć, co u was…
— A ona…
— Powiedziała, że jestem nikim.
— Że pasożytuję na waszej rodzinie.
— Że ty… że jesteś pantoflarzem, który bez niej kroku nie zrobi.
— Walera, mam ciśnienie sto osiemdziesiąt…
— Tak mnie boli… braciszku…
— Dlaczego ona tak ze mną?
— Przecież ja do niej z całego serca…
Walery słuchał z zamkniętymi oczami.
Na jego twarzy malował się ból męczennika.
Kiwnął głową przy każdym słowie, jakby to był święty tekst.
Kiedy nagranie zakończyło się przeciągłym szlochem i ciszą, wyłączył telefon.
Spojrzał na żonę z triumfem.
— No i?
— Co teraz powiesz?
— Powiesz, że to halucynacja?
— A może sztuczna inteligencja wygenerowała jej głos?
— Słyszysz, w jakim ona jest stanie?
— Człowiek na granicy udaru!
Larisa stała nieruchomo, oparta o blat.
Jej twarz była spokojna, ale w środku zaczynał narastać zimny gniew.
Nie ten gorący, który każe krzyczeć.
Lecz lodowaty, wyrachowany.
— Powiem ci trzy rzeczy, Walera, — powiedziała twardo.
— I jeśli mi przerwiesz, po prostu wyjdę.
— Po pierwsze.
— W nagraniu Inga mówi, że tylko zapytała, co u nas.
— Ale przed chwilą powiedziałeś, że to ona do mnie dzwoniła.
— Jeśli ona dzwoniła, to ja powinnam mieć połączenie przychodzące.
— A jeśli ja dzwoniłam, to po co miałabym dzwonić, żeby tylko „odpowiedzieć”?
— Widzisz sprzeczność?
— Czepiasz się słów! — wybuchł Walery.
Larisa uniosła rękę.
— Po drugie.
— W tle słychać telewizor.
— Lecą wiadomości.
— Zaczynają się o dziewiętnastej.
— Teraz jest dziewiętnaście zero pięć.
— Wszedłeś do domu o dziewiętnastej.
— Czyli nagranie powstało dokładnie wtedy, gdy parkowałeś.
— Ona to zaplanowała.
— Czekała na moment.
— Jesteś zimną, wyrachowaną… — wyszeptał Walery.
— Człowiek cierpi, a ty analizujesz dźwięki.
— Nie jesteś kobietą.
— Jesteś robotem.
— Zamiast serca masz kalkulator.
— Po trzecie, — kontynuowała Larisa, ignorując obelgę.
— Słowa „pasożytka” i „nikim”.
— Walera, przypomnij sobie zeszłego Sylwestra.
— Kto krzyczał te słowa?
— Kto nazywał mnie pasożytką w twoim mieszkaniu, choć remont był za moje pieniądze?
— To słownictwo twojej siostry.
— Ja tak nie mówię.
— Ona wkłada swoje słowa w moje usta.
— A ty to łykasz bez zastanowienia.
— Dość! — wrzasnął Walery tak, że zadrżały szafki.
— Dość! — wrzasnął Walery.
— Przestań udawać Sherlocka Holmesa!
— Mam gdzieś twoje logiczne wywody!
— Mam gdzieś, o której były wiadomości!
— Liczy się to, że mojej siostrze jest źle!
— Liczy się to, że tworzysz taką atmosferę, że musi się bronić!
Zaczął chodzić po kuchni jak zwierzę w klatce.
— Myślisz, że nie rozumiem, co robisz?
— Próbujesz zrobić z niej wariatkę.
— Chcesz mnie odciąć od rodziny.
— To klasyczny manipulacyjny schemat!
— Wmawiasz mi, że czarne jest białe!
— Ale ja znam Ingę.
— Ona jest święta.
— Wychowała mnie, kiedy matka zmarła.
— A ty…
— Kim ty jesteś?
— Jesteś tylko żoną.
— Żon może być wiele, a siostra jest jedna.
Larisa gorzko się uśmiechnęła.
To był moment prawdy.
— „Tylko żoną”, — powtórzyła powoli.
— Ciekawe.
— Kiedy potrzebowałeś pieniędzy, byłam wsparciem.
— Kiedy byłeś chory, byłam opieką.
— A teraz jestem „tylko żoną”?
— Nie wypominaj mi tego! — krzyknął Walery.
— To był twój obowiązek!
— A twoim obowiązkiem jest mieć własny rozum, — odpowiedziała Larisa.
— Przypomnij sobie ostatni miesiąc.
— Urodziny twojego siostrzeńca.
— Inga zrobiła scenę o prezent.
— A potem to ja przepraszałam.
— Bo byłaś niemiła! — rzucił.
— Zawsze jesteś niezadowolona!
— Zatruwasz wszystko swoją obecnością!
— Ona jest wrażliwa!
— Ona wysysa energię, — powiedziała Larisa twardo.
— Jest energetycznym wampirem.
— A ty jesteś jej głównym dawcą.
Walery nagle się zatrzymał.
Oddychał ciężko.
Tracił kontrolę.
— Dość, — powiedział cicho.
— Nie chcę wyjaśnień.
— Chcę spokoju w rodzinie.
— Spokoju? — zapytała Larisa.
— Czyli mam się podporządkować?
— Weź telefon.
— Zadzwoń do niej.
— Przeproś.
— Teraz.
— Inaczej…
— Inaczej co? — zapytała spokojnie.
Powietrze zgęstniało.
— Inaczej, — powiedział Walery powoli, — będziemy musieli wszystko przemyśleć.
— Nie mogę żyć z wrogiem.
— Wybieraj.
Larisa długo patrzyła na niego.
— Naprawdę nie rozumiesz, dlaczego ona to robi?
— Co? — zapytał nerwowo.
— Jest samotna, Walera.
— Nie ma życia.
— Ty jesteś dla niej wszystkim.
— Traktuje cię jak własność.
— Ja jestem rywalką.
— Przestań! — krzyknął.
— To chore!
— To prawda, — powiedziała Larisa.
— Ona cię kontroluje.
— Potrzebuje cię słabego.
— To bzdury!
— To ty jesteś problemem!
— Ty jesteś pusta, — syknął.
— Dlatego nie mamy dzieci.
Zapadła cisza.
Ciężka.
Larisa nie odpowiedziała od razu.
Coś w niej pękło.
— Rozumiem, — powiedziała spokojnie.
— Teraz wszystko jest jasne.
Walery poczuł się zwycięzcą.
— Inga miała rację, — dodał.
— Nie jesteś dla mnie.
— Jesteś egoistką.
Rzucił telefon na stół.
— Dzwoń.
— Przeproś.
Larisa spojrzała na niego.
W jej oczach nie było nic.
— Masz rację, — powiedziała cicho.
— Tak dalej się nie da żyć.
Minęła go.
Poszła do drzwi.
— Dokąd idziesz?! — krzyknął.
— Nigdzie nie pójdziesz!
Ale ona się nie zatrzymała.
Założyła płaszcz.
Wzięła torebkę.
— Jeśli wyjdziesz, nie wrócisz! — wrzasnął.
— Zmienię zamki!
Larisa spojrzała na niego chłodno.
— Rób, co chcesz.
— Nie potrzebuję od ciebie niczego.
— Ani domu.
— Ani ciebie.
— Odsuń się.
Walery się cofnął.
Droga była wolna.
Drzwi się otworzyły.
Wpadło zimne powietrze.
Larisa wyszła.
Drzwi się zamknęły.
Cisza.
Walery został sam.
Telefon zadzwonił.
To była Inga.
— No i? — zapytała wesoło.
— Przeprosiła?
Walery usiadł na podłodze.
— Odeszła, — wyszeptał.
— Na zawsze.
Cisza.
— Co?! — krzyknęła Inga.
— Sprowadź ją z powrotem!
Ale on nie odpowiedział.
Siedział tam.
Sam.
Z jej głosem.
Na zawsze.
