— Umyj podłogi i wynoś się, psujesz nam święto.
— Goście będą za godzinę, a wyglądasz, jakbyś tydzień nocowała na dworcu.
Kira zamarła.
Ciężka kryształowa salaterka w jej rękach lekko się przechyliła.
W środku zadźwięczała srebrna łyżka — dźwięk wydał się ogłuszający w watowej ciszy salonu.
Pachniało igliwiem, pieczoną gęsią i drogimi, mdląco słodkimi perfumami, od których Kirze robiło się niedobrze przez pierwsze miesiące.
Powoli podniosła wzrok.
Regina Lwowna siedziała w fotelu, poprawiając nienaganną fryzurę.
Jej twarz wyrażała tę mieszankę obrzydzenia i znudzenia, z jaką gospodyni patrzy na nabrojoną kotkę.
Obok, rozwalony swobodnie na kanapie, siedział Stas.
Mąż.
Ojciec dziecka, które teraz, jakby wyczuwając coś złego, wyraźnie kopnęło Kirę pod żebra.
Stas nie patrzył na żonę.
Był zajęty — wybierał oliwkę z kanapki.
— Stas?
— O czym ona mówi?
— Przecież dziś jest Nowy Rok…
Mąż niechętnie oderwał wzrok od talerza.
W jego oczach nie było ani wstydu, ani litości.
Tylko irytacja, jak od natrętnej muchy.
— Mama ma rację, Kir — skrzywił się.
— Jesteśmy zmęczeni.
— To małżeństwo było błędem.
— Jestem człowiekiem twórczym, potrzebuję lotu, inspiracji.
— A ty… jesteś zbyt prosta.
— Przyziemna.
— Duszna.
Z łazienki, nucąc coś pod nosem, wyszła Żanna — osobista asystentka Stasa.
W jedwabnym szlafroku, który Kira podarowała mężowi na rocznicę.
Żanna usiadła po gospodarsku na podłokietniku kanapy i położyła rękę na ramieniu Stasa.
— Stas potrzebuje rozwoju — zamruczała.
— A ty ciągniesz go w dół swoją oszczędnością i wiecznie ponurą miną.
— A tak w ogóle, dokumenty już są na stole.
Na krawędzi polerowanego dębu wylądowała gruba teczka.
— Podpisz zrzeczenie się roszczeń do majątku — powiedziała rzeczowo Regina Lwowna, robiąc łyk czerwonego wytrawnego wina.
— I możesz być wolna.
— Twoje rzeczy już spakowałam, są w workach przy drzwiach.
— Jestem w siódmym miesiącu — głos Kiry zadrżał.
Chłód bijący od okna nagle przeszył ją aż do kości.
— Stas, mam rodzić w marcu.
— Wyrzucasz mnie w noc noworoczną?
Stas wstał, podszedł do barku i nalał sobie mocnego alkoholu.
— Nie graj na litości — rzucił przez ramię.
— Dziecko to twoja odpowiedzialność.
— Nie jestem gotowy zostać ojcem, tym bardziej z kobietą, której nie kocham.
— Żanna mnie rozumie.
— Mamy wspólne cele.
— A ty… znajdziesz sobie kogoś ze swojego poziomu.
— Kelnera albo kuriera.
Regina Lwowna prychnęła.
— Podpisuj, kochanieńka.
— Nie zmuszaj nas do wezwania ochrony.
— To będzie nieładne.
— Sąsiedzi zobaczą.
Kira spojrzała na nich.
Na męża, dla którego przez dwa lata tworzyła dom, leczyła przeziębienia i wierzyła w jego „wielkie startupy”.
Na teściową, której kaprysy znosiła w milczeniu.
Na piękność, która już w myślach przestawiała meble w tym salonie.
W jej głowie jakby coś kliknęło.
Zrobiło się zaskakująco spokojnie i wszystko wreszcie ułożyło się na swoich miejscach.
Zniknął strach.
Zniknęła uraza.
Kira podeszła do stołu.
Wzięła długopis.
Palce nie drżały.
— Podpiszę — powiedziała równo.
— Nie dlatego, że macie rację.
— Ale dlatego, że fizycznie jest mi nieprzyjemnie oddychać z wami tym samym powietrzem.
Skrzypienie pióra po papierze.
Kira rzuciła długopis.
Odwróciła się i poszła do wyjścia.
Przy drzwiach rzeczywiście stały czarne worki na śmieci.
W nich było całe jej życie z dwóch lat.
— Klucze! — zapiszczała Regina Lwowna.
— Zostaw klucze na komodzie!
— Jeszcze by tego brakowało, żebyś wróciła i wyniosła sprzęt.
Kira wyjęła pęk kluczy i ostrożnie położyła go na komodzie.
— Wesołych świąt — powiedziała, nie odwracając się.
— Cieszcie się.
— Póki możecie.
Drzwi zatrzasnęły się, odcinając ją od ciepła i zapachu gęsi.
W twarz uderzył ją kłujący śnieg.
Kira zabrała tylko torebkę z dokumentami.
Worki z rzeczami zostawiła na ganku.
Nie miała głowy do szmat.
Wyszła za bramę elitarnego osiedla „Srebrny Bór”.
Ochrona na posterunku nawet nie spojrzała w jej stronę.
Do szosy było około piętnastu minut pieszo.
Śnieg skrzypiał pod butami.
Mróz szczypał policzki.
Nikt w domu Stasa nie znał najważniejszego.
„Prosta Kira”, sierota z prowincji, w rzeczywistości była Kirą Andriejewną Woronową.
Jedyną córką magnata budowlanego Andrieja Woronowa, którego firma zabudowała połowę tego miasta.
Ojciec odszedł rok temu.
Nieszczęśliwy wypadek.
Ogromne imperium przeszło na Kirę, ale ona nie spieszyła się z publicznym objęciem władzy.
Chciała prostego życia.
Chciała, by kochano ją nie za miliardy ojca, lecz za to, kim jest.
Wymyśliła historię biednej studentki.
Pracowała jako młodsza projektantka.
Wierzyła, że Stas pokochał właśnie ją.
Jakże ojciec miał rację.
— Kiroczka, ludzie kochają blask, a nie istotę.
— Sprawdzaj ich.
— Zawsze sprawdzaj — mówił.
Nie słuchała.
Chciała bajki.
Kira doszła do całodobowego supermarketu przy trasie.
Ciepło uderzyło ją w twarz.
Usiadła na ławce przy bankomacie.
Wyjęła telefon.
12% baterii.
Wybrała numer Lizy.
Przyjaciółka z dzieciństwa.
Jedyna, która znała jej tajemnicę.
Liza była nie tylko przyjaciółką.
Była najbardziej stanowczą prawniczką ich rodzinnego holdingu.
— Liza — wydyszała Kira.
— Kod „Czerwony”.
— Co się stało? — muzyka w tle natychmiast ucichła.
— Stas mnie wyrzucił.
— Z rzeczami.
— Jadę.
— Gdzie jesteś?
— Na stacji benzynowej przy wyjeździe z osiedla.
— Liza… przyjedź z chłopakami z ochrony.
— I zadzwoń do szefa bezpieczeństwa holdingu.
— Powiedz, że czas otworzyć „czarną teczkę” ojca.
Noc sylwestrową spędziły w biurze holdingu „Woronow-Stroj”.
Ogromne okna wychodziły na rozświetloną Moskwę.
W gabinecie paliła się tylko lampka na biurku.
Kira piła gorącą herbatę.
Była otulona kocem.
Liza i dwóch prawników przeglądali dokumenty.
— Twój ojciec był geniuszem, Kira — Liza podniosła kartkę z znakami wodnymi.
— Wiedział, że jesteś uparta i wyjdziesz za mąż z miłości.
— Dlatego zakup domu, w którym mieszkałaś ze Stasem, załatwił bardzo sprytnie.
— Jak? — zapytała Kira.
Stas zawsze mówił, że ten dom to prezent jego matki na ślub.
— Z dokumentów wynika, że dom kupiła spółka-krzak, której założycielem jest… twój ojciec.
— A pół roku temu, zgodnie z warunkami powiernictwa, ta spółka przeszła na ciebie.
— Regina Lwowna jest tam nikim.
— Jest tylko lokatorką, którą wpuszczono na podstawie umowy bezpłatnego użytkowania.
— Umowę można zresztą wypowiedzieć jednostronnie.
— Z powiadomieniem na 24 godziny.
Kira uśmiechnęła się krzywo.
Stas tak bardzo był dumny ze swojej „willi”.
— A co z biznesem Stasa?
— Jego „startup”? — prychnęła Liza.
— On żyje na kredytach, które dawał mu twój bank, pod zastaw tego samego domu.
— Twój ojciec zatwierdził te kredyty osobiście.
— Ale z jednym warunkiem.
— Przy opóźnieniu płatności choćby o jeden dzień bank ma prawo zażądać całej kwoty natychmiast.
Liza spojrzała na zegarek.
— Dziś pierwszy stycznia.
— Płatność miała być wczoraj.
— Stas jej nie dokonał.
— Najwyraźniej postanowił wydać pieniądze na szampana i pierścionek dla Żanny.
— Czyli możemy działać?
— Nie tylko możemy — oczy Lizy zabłysły.
— Musimy.
Trzeciego stycznia poranek w domu Stasa po burzliwych świętach nie zaczął się od kawy.
Stas zszedł do kuchni.
Żanna w jego koszuli parzyła espresso.
Regina Lwowna siedziała przy stole.
Przeglądała magazyn.
— Dobrze, że pozbyliśmy się tej nudziary — powiedziała teściowa.
— Powietrze stało się czystsze.
Do drzwi zadzwoniono.
Natarczywie.
Długo.
— Kogo tam niesie o tej porze? — mruknął Stas.
Poszedł boso do przedpokoju.
Otworzył drzwi.
Zamarł.
Na progu stali rosli mężczyźni w ciemnych uniformach.
Za ich plecami stał pracownik komornika z teczką.
A nieco dalej, przy czarnym SUV-ie, stała Kira.
W beżowym kaszmirowym płaszczu.
Z idealną fryzurą.
Spokojna i pewna siebie.
— Do kogo państwo? — zapiszczał Stas.
— Proszę opuścić lokal — powiedział sucho starszy.
— Mają państwo dziesięć minut na spakowanie się.
— Co?!
— To mój dom!
— Mamo! — krzyknął Stas.
Do przedpokoju wybiegła Regina Lwowna.
— Co się dzieje?
— Zadzwonię na policję!
— Proszę dzwonić — Kira weszła do domu.
Mężczyźni rozstąpili się przed nią.
Nie zdjęła butów, przechodząc po drogim parkiecie.
— Policja tylko potwierdzi, że znajdują się państwo na cudzym terenie bezprawnie.
— Kira? — Regina Lwowna pobladła.
— Ty… skąd masz tych ludzi?
— Co ty, obrabowałaś bank?
— Nie.
— Po prostu przyjęłam spadek — Kira wyjęła dokument i rzuciła go na komodę.
— Ten dom należy do mnie.
— Zawsze należał.
— Mój ojciec go kupił i pozwolił wam tu mieszkać.
— Teraz koniec.
