— Gdzie jest moja koszula? Ta biała, którą wczoraj miałem! — głos Pawła rozległ się po mieszkaniu.
Natalia zamarła przy szafie.
W rękach trzymała sweter — ostatnią rzecz.
Walizka leżała otwarta na łóżku.
Jeszcze chwila — i będzie gotowa.
Na zawsze.
— Pewnie w koszu, — odpowiedziała, nie odwracając się.
— W jakim koszu?!
— Potrzebuję jej dziś!
— Mam spotkanie!
Wpadł do sypialni.
Powietrze zrobiło się ciężkie.
— Wypierz mamie pranie, — rzucił.
— I moją koszulę też.
— Za godzinę wychodzę.
Natalia powoli włożyła sweter do walizki.
Trzydzieści cztery lata.
Dwanaście z nim.
Pamiętała, jak ją nazywał muzą.
Jak obiecywał świat.
A teraz…
Była służącą.
Nie tylko dla niego.
— Twoja mama mieszka trzy przystanki stąd, — powiedziała cicho.
— Ma pralkę.
Paweł w końcu odwrócił się do niej.
Jego wzrok przesunął się po walizce.
Po ubraniach.
Po jej rzeczach.
Chwila ciszy.
— Co to jest?
— To, na co wygląda.
Uśmiechnął się kpiąco.
Nie uwierzył.
— Znowu twoje histerie?
— Natalia, nie mam czasu.
— Zostawmy ten teatr na wieczór.
— Spakujesz to z powrotem.
— Nie będzie żadnego wieczoru.
Zamknęła walizkę.
Kliknięcie zabrzmiało głośno.
Paweł zrobił krok bliżej.
W jego oczach była irytacja.
Jakby była zepsutą rzeczą.
— O czym ty mówisz?
— Odchodzę.
— Dokąd?
— Nieważne.
— Ważne, że od ciebie.
Zamilkł.
Potem zaśmiał się nerwowo.
— I co dalej?
— Jak będziesz żyć?
— Poradzę sobie.
— Nie pracowałaś od lat!
— Znajdę pracę.
— Nie rób głupstw, — zmienił ton.
— Weź urlop.
— Kupię ci wycieczkę.
— Nie chcę wycieczki.
— To czego chcesz?
— Co zrobiłem źle?
Natalia spojrzała na niego.
— Nic.
— I to jest problem.
— Po prostu byłeś.
— I myślałeś, że to wystarczy.
— Boże, znowu filozofia! — powiedział Paweł.
— Mam spotkanie za godzinę!
— A ty robisz sceny!
— Idź na swoje spotkanie, — odpowiedziała Natalia.
Minęła go z walizką.
— Natalia!
Ale ona już wychodziła.
Wzięła torebkę.
Kurtkę.
Klucze zostawiła na komodzie.
Specjalnie.
— Pożałujesz tego! — krzyknął.
— Jeszcze wrócisz na kolanach!
Drzwi się zamknęły.
Winda przyjechała szybko.
Pusta.
Zimna.
Natalia patrzyła na swoje odbicie.
Blada twarz.
Zmęczone oczy.
Kiedy ostatni raz naprawdę siebie widziała?
Na zewnątrz było zimno.
Zatrzymała się przy wejściu.
Wyjęła telefon.
— Ksenia, jesteś w domu?
— Natalia? Co się stało?
— Mogę przyjechać?
— Odeszłaś?
— Tak.
Cisza.
— Przyjedź. Czekam.
Metro było pełne.
Ludzie wszędzie.
Natalia trzymała walizkę.
I po raz pierwszy od lat…
Czuła spokój.
Jakby burza się skończyła.
Telefon zawibrował.
Wiadomość od Pawła.
Usunęła ją.
Po czterdziestu minutach była na miejscu.
Ksenia otworzyła drzwi.
Przytuliła ją.
— Wejdź.
Mieszkanie było małe.
Ale przytulne.
Natalia usiadła.
I zrozumiała, jak bardzo jest zmęczona.
— Kawa czy herbata?
— Kawa. Mocna.
Zaczęła opowiadać.
Powoli.
O wszystkim.
— On mnie odciął od ludzi, — powiedziała.
— Od pracy.
— Od przyjaciół.
— Został tylko on.
— I jego matka.
— A jego matka…
— Od początku mnie nie znosiła.
— Za każdym razem krytyka.
— A Paweł?
— Milczał.
Telefon zadzwonił.
Nie odebrała.
Znowu.
I znowu.
Wiadomości.
— „Wracaj”.
— „Gdzie jesteś?”
— „Przyjadę”.
Natalia zamarła.
— On tu jedzie.
Ksenia odpisała.
Zablokowała go.
Po chwili…
Pukanie do drzwi.
— Otwórz!
— Natalia!
Ksenia nie otworzyła.
— Idź stąd.
Cisza.
Kroki.
Odszedł.
Natalia drżała.
— On się nie zatrzyma, — wyszeptała Natalia.
— To nie ten typ.
— Tym bardziej nie możesz wrócić, — odpowiedziała Ksenia.
Wieczorem zadzwoniła jego matka.
— Natalio, co się stało?
— Dlaczego odeszłaś?
— Przez takie głupstwo?
Natalia milczała.
— Nie chcę już z nim żyć, — powiedziała spokojnie.
— To moja decyzja.
— To twoja siostra cię podpuściła! — krzyknęła teściowa.
— Zawsze mu zazdrościła!
Ksenia rozłączyła rozmowę.
Natalia siedziała w ciszy.
— Wiesz, co jest najgorsze?
— Prawie im uwierzyłam.
— Że to moja wina.
— Że powinnam wytrzymać.
— Boję się, — przyznała.
— Nie mam nic.
— Zaczniesz od nowa, — powiedziała Ksenia.
— Znajdziesz pracę.
— Powoli.
— A jeśli się nie uda?
— To kto sprzątał?
— Kto gotował?
— Magia?
Natalia lekko się uśmiechnęła.
Rano zaczęła szukać pracy.
Zrobili CV.
Wysłali zgłoszenia.
Na wieczór miała rozmowę.
Mała firma.
Ale początek.
Wieczorem zadzwonił Paweł.
— Zrozumiałem swój błąd.
— Zacznijmy od nowa.
— Nie, Paweł.
— Dlaczego?
— Nie zmienisz się.
— Mieszkanie jest moje.
— Wszystko jest moje.
— Nie masz nic.
— Wiem.
— I nie wrócisz?
— Nie.
Rozłączył się.
Natalia poczuła strach.
Ale też wolność.
Następnego dnia dowiedziała się czegoś.
— On chce sprzedać mieszkanie.
Jej ręce drżały.
— Próbuje cię złamać, — powiedziała Ksenia.
— Nie wrócę.
Tamtej nocy…
Wpadła na pomysł.
Wyjechać.
Daleko.
Nowe życie.
Od zera.
Rano otworzyła mapę.
Patrzyła na miasta.
Zatrzymała się na Soczi.
Morze.
Słońce.
Nowe życie.
— Serio? — zapytała Ksenia.
— Tak.
— Zacznę od nowa.
Miała trochę pieniędzy.
Ale wystarczy na początek.
— To ryzyko.
— Lepsze niż zostać.
Przytuliły się.
— Dzwoń codziennie.
— Obiecuję.
Kupiła bilet.
Napisała wiadomość:
„Wyjeżdżam. Nie szukaj mnie”.
Zablokowała go.
Na dworcu…
Jeszcze jedno przytulenie.
— Dziękuję, — powiedziała.
Pociąg ruszył.
Patrzyła przez okno.
Stare życie zostawało za nią.
— Dokąd jedziesz? — zapytała kobieta.
— Do Soczi.
— Na wakacje?
— Do życia.
Uśmiechnęła się.
Soczi przywitało ją deszczem.
Ciepłym.
Innym.
Zamieszkała w hostelu.
Potem znalazła pracę.
W kawiarni.
Pracowała.
Męczyła się.
Ale czuła lekkość.
Jakby zrzuciła ciężar.
Po miesiącu…
Wynajęła pokój.
Blisko morza.
Życie się zmieniało.
Wiosną…
Znalazła lepszą pracę.
Zapisała się na zajęcia.
Poznała Romana.
— Jesteś inna, — powiedział.
— Jestem, — odpowiedziała.
Spacerowali.
Śmiali się.
Bez presji.
Bez strachu.
Pewnego dnia…
Usunęła wszystkie stare zdjęcia.
— Co robisz? — zapytał.
— Uwalniam się.
Spojrzała na morze.
Tam była jej nowa życie.
Wolność.
I ona sama.
Prawdziwa.
Po raz pierwszy.
