Z tymi słowami wywrócił na mnie talerz.
— Sama żryj tę breję — skrzywił się Giena.
Talerz z gorącym rassolnikiem nie po prostu się przewrócił.
Odepchnął go od siebie ze złością, a tłusta ciecz z kaszą pęczak chlusnęła prosto na mój domowy welurowy komplet.
Kawałek kiszonego ogórka pacnął mnie w obojczyk, a bulion poparzył skórę przez materiał.
Ktoś z jego czterech kolegów, siedzących w mojej kuchni z piwem, nerwowo stuknął widelcem o brzeg salaterki.
Nikt nie powiedział ani słowa.
Giena odchylił się na oparcie krzesła, dłubiąc wykałaczką w zębach.
— No co tak zamarłaś, Toma?
Idź się przebrać i pokrój porządnie kiełbasę, chłopaki czekają na zakąskę.
Zawsze włazisz pod rękę, kiedy ludzie odpoczywają.
Nie krzyczał.
I właśnie w tym rzecz, że powiedział to zwyczajnie, z leniwą wyższością.
To właśnie ta absolutna pewność własnej racji uderzyła mnie mocniej niż gorąca zupa.
Byliśmy małżeństwem od trzech lat.
Do mojego przestronnego trzypokojowego mieszkania w bloku z wielkiej płyty, kupionego jeszcze w latach dwutysięcznych, Giena wprowadził się z jedną sportową torbą i wielkimi pretensjami do życia.
Na początku był cichy, przyglądał się.
Potem zaczął się „urządzać”.
Tu krzywo przybił półkę, tam wziął na kredyt większy telewizor.
I niepostrzeżenie dla samego siebie uznał, że pieczątka w paszporcie daje mu pakiet kontrolny nad moim życiem i moim terytorium.
Strzepnęłam pęczak z piersi.
Odwróciłam się i poszłam do łazienki.
Zmywając tłustą plamę pod zimną wodą, patrzyłam w lustro.
Mam 52 lata.
Jestem główną księgową, mam dorosłą córkę z pierwszego małżeństwa, mieszkającą w innym mieście, i całkiem niezłą poduszkę finansową.
Po jaką cholerę znoszę we własnym domu tego przybłędę, który postanowił pobawić się w patriarchalnego pana na mój koszt?
Przebrałam się w dżinsy, wzięłam kluczyki do samochodu i bez słowa wyszłam na korytarz.
— O, obraziła się! — dobiegło z kuchni wśród rechotu jego kumpli.
— Niech się przewietrzy, babom to dobrze robi!
Giena myślał, że pojechałam do koleżanki połykać łzy.
A ja pojechałam do sklepu budowlanego.
Po nowe zamki i grube, 120-litrowe worki na śmieci.
Szeleściły, czarne, nieprzezroczyste.
Weekend mąż spędził u swojej matki — wyjechał w sobotę rano, dumnie trzaskając drzwiami, postanawiając urządzić „wychowawczą przerwę”.
Ja wykorzystałam tę przerwę z maksymalnym pożytkiem.
W poniedziałek wieczorem na klatce schodowej rozległo się zamieszanie.
Klucz bezskutecznie zgrzytał w nowej wkładce zamka.
Potem pięść uderzyła w stalowe obicie drzwi.
— Toma!
Co to za cyrk?!
Otwieraj! — darł się mąż.
Przekręciłam zasuwkę i pociągnęłam drzwi do siebie.
Od razu uderzył mnie w nos zapach taniego tytoniu i wczorajszego przepicia.
Na progu stał Giena, a za jego plecami majaczyła Taisija Karpowna — moja teściowa, która mieszkała trzy przystanki od nas i najwyraźniej przyplątała się za synkiem, żeby dopilnować, jak dobrze będę go przepraszać.
Giena otworzył usta, żeby wyrzucić z siebie kolejną porcję przekleństw, ale słowa utknęły mu w gardle.
Za mną, leniwie opierając się o framugę, stał kapitan Smirnow.
Nasz dzielnicowy.
Jeszcze w porze obiadowej podjechałam do jego punktu i napisałam oświadczenie, że były konkubent ma agresywne usposobienie i potrzebuję obecności policji przy przekazywaniu jego rzeczy, aby uniknąć zniszczenia mojego mienia.
— Dobry wieczór — powiedział obojętnie Smirnow, poprawiając kaburę.
— Mamy tu spór cywilnoprawny.
W celu uniknięcia naruszeń prawa proszę bez używania rąk.
Zabieracie swoje mienie i opuszczacie klatkę schodową.
Przy moich nogach ciasnymi rzędami stało sześć wypchanych czarnych worów.
Giena zamrugał niezrozumiale.
— Jakie mienie?
Jaka klatka?!
Jesteśmy małżeństwem!
Spróbował zrobić krok do przedpokoju, ale Smirnow nawet nie ruszył się z miejsca, tylko ciężko spojrzał na niego spod brwi.
— Toma, zwariowałaś? — głos męża nagle się załamał.
— Połowa mieszkania jest moja!
Robiłem remont, kupowałem płytki do łazienki!
Pójdę do sądu!
Oparłam się o ścianę i z pewną mściwą satysfakcją obserwowałam, jak spływa z niego piątkowa buta.
— Idź, Giena.
Sąd to świetne miejsce — odpowiedziałam spokojnie.
— Tylko że prawnik dziś rano długo śmiał się z twojego „remontu”.
Mieszkanie jest sprzed małżeństwa.
Żeby sąd uznał je za majątek wspólny, musiałbyś zrobić z niego pałac, podwajając jego wartość.
A paragony za tandetne płytki, które kupiłeś z mojej karty kredytowej, możesz sobie wsadzić do kieszeni.
Wyciągi bankowe mam przy sobie.
— Jestem tu zameldowany! — wypluł swój ostatni argument.
— Tymczasowa rejestracja została anulowana wczoraj przez Gosuslugi.
Pozew rozwodowy wysłany listem poleconym.
Jedyne, co kupiłeś tu sam za własne pieniądze, to szczotka do toalety.
Jest w trzecim worku od lewej.
Możesz sprawdzić.
Wtedy do akcji wkroczyła teściowa.
Taisija Karpowna przecisnęła się do przodu, z obrzydzeniem zerkając na dzielnicowego.
— Tomoczko, czy ty jesteś przy zdrowych zmysłach? — zaśpiewała swoim firmowym, miodowym głosikiem, w którym przebijała trucizna.
— Na stare lata zostaniesz sama!
No, chłop się uniósł, komu się nie zdarza?
Po co się kompromitować i wciągać w to policję?
Kobieta powinna być mądrzejsza, wygładzać kanty…
Komu ty będziesz potrzebna po pięćdziesiątce?
Spojrzałam w wodniste oczy tej kobiety, która przez całe życie znosiła pijackie wybryki swojego męża i przyzwyczaiła syna do myśli, że kobieta to darmowa służąca bez prawa głosu.
— To pani go potrzebuje, Taisijo Karpowno.
Pani go tak wychowała, to pani niech go dalej dokarmia.
A kanty mam już dość wygładzać — od tego dorobiłam się osteochondrozy szyi.
Popchnęłam nogą najbliższy worek tak, że wytoczył się na klatkę schodową prosto pod buty Gieny.
— Wszystkiego dobrego.
Drzwi zatrzasnęły się.
Przekręciłam zamek na dwa obroty, a ten suchy metaliczny klik wydał mi się najpiękniejszą muzyką na świecie.
Smirnow chrząknął, poszedł do kuchni pisać notatkę o braku roszczeń, a ja po raz pierwszy od dawna poczułam, jak lekko oddycha się we własnym mieszkaniu.
Wiecie, co mnie dziwi?
Kiedy opowiedziałam tę historię koleżankom w pracy, dwie rówieśniczki zaczęły kręcić głowami.
Mówiły, że nie warto było ciąć z ramienia, że samotność jest straszna, że spodnie w domu to jednak oparcie.
A ja powiem wam tak: jeśli pozwolisz mężczyźnie raz wytrzeć o siebie nogi, jutro wniesie do domu błoto z całego podwórka.
Straszne nie jest zostać samą w wieku 52 lat.
Straszne jest w wieku 52 lat spierać z ubrania zupę, usłużnie kroić kiełbasę bezczelnym darmozjadom i przekonywać samą siebie, że to właśnie jest ta słynna kobieca szczęśliwość.
