Pozytywny

— Jestem w domu! — dobiegło z korytarza. Klucz przekręcił się w zamku. Dźwięk zabrzmiał jak wystrzał. Larisa drgnęła. Czekała trzy godziny.

Są trzy rzeczy, których nigdy nie wolno puszczać samopas. Remont u krewnych. Wychowanie brytyjskich kotów. I próby teściowej, by ustanowić w twoim domu

Moja teściowa, Łarisa Wiktorowna, ma rzadki i naprawdę wyjątkowy talent. Potrafi zamieniać swoją matczyną miłość w twardą walutę. Robi to z elegancją doświadczonego wymuszacza.

Zinaida waliła pięścią w furtkę. Aż sąsiedzki pies zaczął szczekać na całej ulicy. Wiktor stał obok ciężarówki. Pełnej pudeł. Worków. I skrzynek z sadzonkami.

— Kupisz mieszkanie od siostry, — powiedziała bez przywitania.  Katia zamarła z telefonem w ręku.   Właśnie chciała podzielić się radosną wiadomością.

Lena zmywała naczynia i uśmiechała się do swoich myśli.  Dziś Kostia wrócił z pracy dziwnie odmieniony.  Milczący.  Skupiony.  Ale z jakimś dziwnym błyskiem w oczach.

W mieszkaniu panowała cisza. W środku Olesi trwała lawina. Stała przed otwartym sejfem. Rano było tam trzysta tysięcy rubli. Jej oszczędności na zęby i remont.

— No popatrz na nią! Jaka wielka pani! My przyjechaliśmy z sercem, z prezentami, a ona kręci nosem! Witia, kogo ty wychowałeś? Głos Galiny dudnił w kuchni.

Larisa siedziała w swoim gabinecie na czwartym piętrze głównego sklepu, przeglądając kwartalne raporty. Liczby cieszyły oko. Biznes szedł świetnie.

— Gdzie jest moja koszula? Ta biała, którą wczoraj miałem! — głos Pawła rozległ się po mieszkaniu. Natalia zamarła przy szafie. W rękach trzymała sweter