Ciekawy

Nina odsunęła telefon od ucha, spojrzała na ekran, jakby spodziewała się zobaczyć tam bezczelną twarz Larisy, i powoli wypuściła powietrze.

Daria ostrożnie przeniosła ciężar na prawą nogę, żeby stary stołek pod nią nie zaskrzypiał. Na górnej półce masywnej, radzieckiej szafy zebrała się solidna

— Olga, ty w ogóle rozumiesz koncepcję „al dente”? — Artur z obrzydzeniem podczepił widelcem makaron, jakby to był dżdżownica, która przypadkiem wpełzła

— Zdejmij to natychmiast, albo zetnę koronkę prosto z twojego ciała, — głos Aliny był cichy, suchy i całkowicie pozbawiony emocji, co czyniło groźbę znacznie

— Specjalnie czekałaś, aż wyjadę na stację benzynową, żeby do niej zadzwonić i wylać na nią kubeł pomyj? Walery nie wszedł do kuchni, lecz wkręcił się

— Co za bzdury… Na ekranie laptopa, który oświetlał kuchnię zimnym, niebieskim światłem, po raz trzeci pojawiło się czerwone powiadomienie.

Dojadałam sałatkę w kuchni biurowej. W tym momencie Artiom wpadł z telefonem w ręku. — Przestań żyć na mój koszt! — Zobaczymy, jak będziesz śpiewać bez

— Twoi rodzice co, zamierzają zostać bezdomni po takim „prezencie”? — zapytałam narzeczonego, trzymając w rękach kopertę z pięcioma tysiącami rubli.

Drzwi podmiejskiego autobusu z trzaskiem zamknęły się tuż przed twarzą Oksany. Zdążyła jeszcze uderzyć dłonią w brudną szybę, ale kierowca, nie patrząc

„Lekcja serwowania” — Włącz fanfary i przynieś mi kapcie w zębach, — powiedział mąż, ledwo wszedł z pracy, nawet nie zdejmując butów w przedpokoju.